శ్రీ పద్మ మహాపురాణంలోని ఉత్తరకాండలో, ఉమాదేవి మరియు మహేశ్వరుడు మధ్య జరిగిన పవిత్ర సంభాషణలో "ఖంగధార తీర్థ మహిమ" అనే అధ్యాయం వస్తుంది. ఈ కధనం సబ్రమతి నది తీరాన దాగి ఉన్న అత్యంత పవిత్రమైన ఖంగధార తీర్థం గురించి. ఈ తీర్థం కలియుగంలో ప్రజలకు కనబడదు, అంతగా అది రహస్యంగా ఉంటుంది. అక్కడ ఎవరైనా స్నానం చేయడం లేదా ఆ నీటిని త్రాగడం వలన వారు అన్ని పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు, చివరికి రుద్రలోకంలో సత్కారం పొందుతారు. ఈ స్థలంలో పవిత్రమైన సబ్రమతి నది, కశ్యప మహర్షిని అనుసరించి, పాతాళానికి వెళ్ళేటప్పుడు రుద్రుని జటలో ఆగిపోతుంది. అక్కడే ఖంగధార అనే పేరుతో రుద్రుడు స్వయంగా నివసిస్తాడు. దేవతల రాణీ అయిన పార్వతీకి మహేశ్వరుడు చెబుతాడు—ఈ పవిత్ర స్థలంలో పాపులు స్నానం చేసినా వారు స్వర్గప్రాప్తి పొందుతారు. ఇక్కడ ఒక పురాతన ఘట్టాన్ని వారు ఉదాహరిస్తారు. అది ఒక కిరాతుడు (పుష్కసుడు) చేసిన దుర్లభమైన వ్రతం గురించి. పార్వతీదేవి ఆసక్తిగా అడిగింది—"ఆ కిరాతుని పేరు ఏమిటి? అతడు ఏ వ్రతాన్ని ఆచరించాడు? దయచేసి నీవు నన్ను సత్యంగా అన్నీ చెప్పు. నీకంటే బాగుగా చెప్పగలవాడు ఎవ్వరూ లేరు." మహాదేవుడు చెప్పసాగాడు: ఒకప్పుడు చండ అనే పేరు గల కిరాతుడు ఉండేవాడు. అతడు క్రూరమైన, దుర్మార్గుడు, మోసగాడు, దయ లేని, భయంకరమైన వ్యక్తి. అతడు ఎల్లప్పుడూ వలలతో చేపలను చంపేవాడు; బాణాలతో జింకలు, అడవి జంతువులు, నీలగాయలు, కొమ్ములు కలిగిన జంతువులను వేటాడేవాడు. పక్షులను కూడా వేటాడేవాడు, ముఖ్యంగా నెమళ్లు అతని కోపానికి బలయ్యేవి. చండుడు ఎంత పాపాత్ముడో అతని భార్య కూడా అంతే. ఆమె కూడా మోసపూరితురాలు, దుర్మార్గురాలు. ఇలాంటివాడిగా చండుడు కాలం గడిపాడు. ఒక రాత్రి, మాఘ మాసపు శుక్లపక్ష చతుర్దశి నాడు, అతడు ఒక శ్రీచెట్టు మీద ఎక్కి, చేతిలో విల్లు పట్టుకుని, నక్కను వేటాడేందుకు బాణాన్ని సిద్ధం చేసుకున్నాడు. ఆ రాత్రంతా అతడు నిద్ర లేకుండా అక్కడే గడిపాడు. ఆ సమయంలో, అతడు కోపంతో శ్రీచెట్టులోని అనేక ఆకులను కోసి కింద పడేసాడు. అవన్నీ చెట్టు కింద ఉన్న శివలింగంపై పడ్డాయి. అతనికి తెలియకుండానే, ఆ ఆకులన్నీ శివార్చనగా ఫలించాయి. అలాగే, నోటితో నీరు తీసుకుని శివలింగాన్ని అభిషేకించాడాయన. పాపాత్ముడైన పుష్కసుడు, అజ్ఞానంతో చేసిన ఈ కార్యాలు కూడా పవిత్రమైనవి అయ్యాయి. ఆ మాఘ మాసపు శుక్ల చతుర్దశి నాడు, చంద్రోదయ సమయానికి, పుష్కసుడు తన పాపాలన్నింటినీ విడిచిపెట్టాడు. ఆ సమయంలో అతని భార్య, ఆకలితో, నిరాశతో అక్కడికి వచ్చింది. ఆ రోజు అతడు ఏ జంతువునైనా వేటాడలేకపోయాడు. అయినా, అతని భార్య అతనికి తినడానికి ఆహారం తీసుకువచ్చింది. ఆమె అతని దగ్గరకు వచ్చి, "వచ్చి తిను, నేను చేపలు, మాంసం తెచ్చాను" అని చెప్పింది. అలాగే, "నిన్న రాత్రి నేను తెచ్చిన మాంసం కనిపించడంలేదు, నీవు తినేశావు. ఇంటి పనులను పట్టించుకోవడం లేదు," అని కోపంగా మందలించింది. ఆమె మాటలు విన్న పుష్కసుడు, శివరాత్రి ఉపవాసం, జాగరణ ఫలితంగా, హృదయశుద్ధితో తీర్థస్నానం చేయడానికి నదిలోకి వెళ్ళాడు. అదే సమయంలో అక్కడికి ఒక కుక్క వచ్చింది. ఆ కుక్క తెచ్చిన మాంసాన్ని తినేసింది. దాంతో చండా (పుష్కసుని భార్య) కోపంతో ఆ కుక్కను చంపదామని యత్నించింది. అయితే, పుష్కసుడు ఆమెను ఆపాడు—"ఇతడు నీకు ఏమి హాని చేశాడు? వదిలేయి" అన్నాడు. అతని భార్య మాత్రం, "ఈ దుష్టుడు తినే పదార్థాన్ని తినేశాడు. నీవు ఏం తింటావు?" అని అడిగింది. దానికి పుష్కసుడు: "ఈ కుక్క తిన్న ఆహారం నాకు తృప్తినిచ్చింది. ఈ నశ్వరమైన శరీరాన్ని పోషించడంలో ప్రయోజనం లేదు. ఎవరు తమ శరీరాన్ని మాత్రమే సంరక్షిస్తారో వారు రెండు లోకాలనూ కోల్పోతారు." "అందుకే, అహంకారం, కోరిక, దురాశ—all విడిచిపెట్టి, నీవు నీ శ్రేయస్సు గురించి ఆలోచించు," అని చెప్పాడు. "ఈ రోజు నేను కత్తిపైన వ్రతంతో శరీరాన్ని విడిచిపెడతాను. దీర్ఘాయువు నాకు అవసరం లేదు," అని చెప్పి, కత్తిని తీసుకుని తనను తాను హతమర్చుకోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు. అప్పుడే, శివుని ఆజ్ఞతో అనేక గణాలు అక్కడికి వచ్చారు. ఆకాశంలో అనేక దివ్యవాహనాలు ప్రత్యక్షమయ్యాయి. వాటిని చూసి, పుష్కసుడు భక్తితో అడిగాడు: "మీరు ఎవరు? రుద్రాక్షమాలలు ధరించి, జటాజూటాలతో, చంద్రమండలంతో, పాము హారాలతో, మీరు ఇక్కడ ఎందుకు వచ్చారు?" అందుకు వారు సమాధానమిచ్చారు: "శివుడు మమ్మల్ని పంపాడు. నీవు రాత్రి చేసిన లింగార్చన ఫలితంగా, నీ భార్యతో కలిసి ఈ వాహనంలో ఎక్కి, పరమపదాన్ని పొందు." వీరభద్రుడు ఇలా చెప్పగానే, పుష్కసుడు ఆశ్చర్యంతో నవ్వుతూ అడిగాడు: "నేను చేసిన పుణ్యకర్మ ఏది? నేను పాపాత్ముడిని కదా!" ఇలా, అజ్ఞానంతో అయినా, శివుని అనుగ్రహంతో పుష్కసుడు మరియు అతని భార్య మోక్షాన్ని పొందిన గొప్ప కథను మహేశ్వరుడు పార్వతీదేవికి వివరించాడు.