యౌవనం ఉన్నంత కాలం, మనుషులు అన్ని రకాల ఆనందాలను ఆస్వాదిస్తారు; ప్రతి విషయాన్ని ఇష్టానుసారం అనుభవిస్తారు. యౌవనం ఉన్నప్పుడు, వారు సుఖాలను పూర్తిగా పొందగలుగుతారు; కానీ వయస్సు వచ్చాక, ఓ సత్కాంతా, యౌవనం ఎంత ఉపయోగపడుతుంది? వృద్ధాప్యం వచ్చినపుడు, ఓ దేవీ, ఏ పనీ విజయవంతం కాదు; వృద్ధుడు ఎప్పుడూ ఆందోళన పడతాడు, సంతోషం దూరమవుతుంది. వయస్సు వచ్చినప్పుడు, ఓ సుందరి, వంతెనను నిర్మించాలన్న ప్రయత్నం కూడా జరుగుతుంది; యౌవనం గడిచిన తర్వాత శరీర పరిస్థితి ఇంతే, ఓ మంగళమయురాలీ. అందుకే, సుఖంగా జీవించు, తేనెతో కలిపిన మధుర మద్యం పాలు; ఓ కనుల అందమైనవాడా, కామబాణాలు నీ శరీరాన్ని వేడి చేస్తున్నాయి. ఇక్కడ ఒకే వ్యక్తి వచ్చాడు, అందగాడు, సద్గుణాలున్నాడు; అతను పురుషరాజులలో పులి వంటివాడు, సమస్త జ్ఞానం కలవాడు, సంపదతో కూడినవాడు. అతను ఎప్పుడూ నీకు అంకితభావంతో ఉంటాడు, ఓ సుందరి, నీ కోసం ప్రేమతో. అప్పుడు సుకలా ఇలా చెప్పింది: జీవికి బాల్యం లేదు, జీవితం లో యౌవనం లేదు. అతనికి వృద్ధాప్యం కూడా లేదు; అతను స్వయంగా సిద్ధించుకున్నవాడు, పరిపూర్ణ విజయాన్ని ప్రసాదించేవాడు, అమరుడు, వయస్సు లేని వాడు, సర్వవ్యాపి, పరిపూర్ణంగా సిద్ధించుకున్నవాడు, జ్ఞానులలో ఉత్తముడు. అతనికి కోరికలు లేవు, అయినా ప్రపంచంలో కోరికలను తీర్చుతాడు, తన స్వరూపంలో ఉండి; ఇంటి నిర్మాణం ఎలా ఉంటే, శరీర రూపం కూడా అంతే. ఇల్లు తాడుతో నిర్మించబడుతుంది, అనేక చెక్కలు, వేర్వేరు కలపల సమాహారంతో; మట్టి, నీటితో చుట్టూ ఆకారం వస్తుంది; చెక్కపై పొడి వేసి అలంకరణ చేస్తే, అది అందంగా మారుతుంది. మొదట, ఆకారం కనిపిస్తుంది, తాడుతో కొలత తీస్తారు; రోజూ పొడి వేసి, అది పోషించబడుతుంది. గాలితో ఎప్పుడూ కదిలించబడే ఇల్లు మురికగా మారుతుంది; మధ్య కాలంలో, ఇంటి వయస్సు వివరించబడుతుంది. అందం తగ్గిపోతుంది, యజమాని మళ్లీ పొడి వేస్తాడు; తన ఇష్టానుసారం, ఇంటిని అందంగా చేసుకుంటాడు. ఆ ఇంటి యౌవనాన్ని వివరించారు, ఓ దూతా; చెక్కల సమాహారంతో, కాలక్రమంలో, అది నశించిపోతుంది. అడుగున భాగాలు బలహీనంగా మారి కదలడం మొదలవుతుంది; పొడి భారాన్ని భరించలేక, అది నిలబడదు. ఇలా ఇంటి వృద్ధాప్యం వివరించారు, విను, ఓ దూతా; ఇంటి పతనం చూస్తూ, యజమాని దాన్ని వదిలిపెడతాడు. వెంటనే, మరొక ఇంట్లోకి ప్రవేశించడానికి వెళ్తాడు; ఇదే విధంగా, బాల్యం, యౌవనం, వృద్ధాప్యం మనుషులకు వస్తాయి. బాల్యంలో, అతను పిల్లవాడి రూపాన్ని చూపిస్తాడు, జ్ఞానం లేకుండా; దేహాన్ని వస్త్రాలు, ఆభరణాలతో అలంకరిస్తాడు. పాన, చందనం, ఇతర పదార్థాలతో, దేహం యౌవనాన్ని పొందుతుంది, అద్భుతంగా అందంగా మారుతుంది. బాహ్య, అంతర్య భాగాలను అన్ని రకాల రసాలతో పోషిస్తాడు; ఈ పోషణతో, అతను పూర్తిగా అభివృద్ధి చెందుతాడు. మాంసం పెరుగుతుంది, కొత్త, ఉత్తమ రసాలు వస్తాయి; అవయవాలు, ఓ రాజా, విస్తరించి, బాగా పోషింపబడతాయి. ప్రతి అవయవం తన రసంతో స్వరూపాన్ని పొందుతుంది: పళ్ళు, పెదవులు, వక్షోజాలు, భుజాలు, నడుము, వెనుక, తొడలు—రెండు వైపులా. అలాగే, చేతి అరలు, పాదాలు అభివృద్ధి చెందుతాయి; ఇవి కూడా కాలక్రమంలో పెరుగుతాయి. రస, మాంసంతో అవయవాలు అందంగా మారుతాయి; ఈ రూపాలతో, మానవుడు ఉంటాడు, రసానికి బంధించబడి, ఓ దూతా. మానవుడు ప్రపంచంలో అందంగా పిలవబడతాడు—ఎలా ప్రియంగా మారుతాడు? ఇది, ఓ దూతా, కేవలం మలమూత్ర పাত্রమే. ఈ శరీరం అపవిత్రమైనది, ఎప్పుడూ కారుతూ, దయలేని వది; అందం ఏమి చెప్పగలము, ఓ సుందరి, ఇది నీటి బుడగ వంటిది. ఇది యాభై సంవత్సరాలు స్థిరంగా ఉంటుంది, తరువాత రోజుకో రోజు క్షీణత వస్తుంది. పళ్ళు బాగా కదిలిపోతాయి, నోరు కారుతుంది; కన్నులు చూడవు, చెవులు వినవు. చేతులు, కాళ్ళతో కదలలేరు, ఓ దూతా; శరీరం బలహీనంగా మారుతుంది, వృద్ధాప్య కాలం బాధిస్తుంది. ఆ రసం ఎండిపోతుంది, వృద్ధాప్య వేడి వల్ల; శరీరం అశక్తంగా మారుతుంది, ఓ దూతా—అందాన్ని ఎలా కోరగలరు? పాత ఇల్లు ఎలా క్షీణిస్తుందో, శరీరం కూడా వృద్ధాప్యంలో క్షీణిస్తుంది—ఈ విషయంలో సందేహం లేదు. నా అందం రోజుకో రోజు తగ్గింది, రంగు తగ్గినట్లుగా; ఎవరు నన్ను అందంగా అలంకరిస్తారు, ఎవరు అందాన్ని కోరతారు? పాత ఇల్లు క్షీణించినట్లుగా, ఆ మనిషి ఎలా బలంగా ఉంటాడు? ఎవరి కోసం నువ్వు వచ్చావు, ఓ దూతా—ఎవరూ అతన్ని పొగడరు? ఇప్పుడు చెప్పు, నా అవయవాల్లో ఏమి చూశావు? ఇక్కడ, నా అవయవాలు బలహీనంగా ఉన్నాయి—ఇంకా ఏమీ లేదు. నువ్వు, అతను, నేనూ—ఇందులో సందేహం లేదు; ఎవరి అందం నశించదు? భూమిపై నిజంగా అందమైనవాడు ఎవ్వరు లేరు. పొడవాటి చెట్లు, పర్వతాలు, ఓ సుందరి, కాలానికి లోనై పడిపోతాయి; కాలం వల్ల నశించిపోతాయి, అన్ని జీవులు కూడా—ఇది ఎప్పటికీ భిన్నంగా ఉండదు. దివ్యాత్మకి రూపం లేదు, అయినా అందం ఉంది, సర్వవ్యాపి, శుద్ధమైనది; అది చలిస్తే, అచలమైన అన్ని జీవుల్లోనూ ఉంటుంది, ఓ దూతా. ఒకే శుద్ధాత్మ పత్రంలో నీటి వంటిగా ఒంటరిగా ఉంటుంది; పత్రం నశించాక, అది మళ్లీ తన ఏకత్వానికి చేరుతుంది, కానీ నువ్వు అర్థం చేసుకోలేదు. శరీరం నశించినపుడు, ఆ ఆత్మ ఒకే రూపంలో ఉంటుంది; నేను ఎప్పుడూ ప్రపంచంలో ఒకే రూపాన్ని చూస్తూ వచ్చాను.