ఒకసారి బ్రహ్మదేవుడు నారదునికి మహాపాతకమైన బ్రాహ్మణహత్య ఫలితాన్ని వివరించసాగాడు. బ్రాహ్మణుని హత్య చేసినవారి పూర్వీకులు కుంభిపాక, తాపన, అవీచి, కాలసూత్ర, మహారౌరవ, రౌరవ వంటి ఘోర నరకాలలో పడిపోతారు. వారికి ఎప్పుడూ శాంతి లభించదు; బ్రాహ్మణుని ప్రాణం తీసినవాడు తానే మరల జన్మించడు. అతని వల్ల వేలాది మంది మనుషులు రౌరవ నరకంలో పడతారు. అందుకే, నారదుడు ఇలా అడిగాడు: ‘‘బ్రాహ్మణహత్యలో పాపం అందరిదీ సమానమేనా?’’ బ్రహ్మదేవుడు సమాధానమిచ్చాడు: ‘‘బ్రాహ్మణుని హతముచేసినవాడు నిశ్చయంగా ఘోరమైన ఫలితాన్ని పొందతాడు. ఒక్క బ్రాహ్మణుని హత్య చేసినా, అది లక్షలాది బ్రాహ్మణుల హత్య చేసినంత పాపం. వేదశాస్త్ర పరిజ్ఞానం కలిగిన, ఇంద్రియ నిగ్రహం ఉన్న, విష్ణుభక్తుడైన బ్రాహ్మణుని హత్య చేస్తే, ఆ పాపం పదింతలు ఎక్కువగా ఉంటుంది. బ్రాహ్మణహత్య వల్ల తన వంశాన్ని నాశనం చేసుకున్నవాడు, మరల జన్మించడు; త్రివేద పండితుని హత్యచేస్తే, ఆ హత్యకు అంతం ఉండదు. తీర్థయాత్రలు చేసి, మంత్రశుద్ధి పొందిన, సద్గుణాలున్న బ్రాహ్మణుని హత్య చేసినవాడికి పాపానికి అంతం లేదు. ఎవరైనా బ్రాహ్మణుడు, ఎవరి దురాలోచన వల్ల అయినా, ప్రాణత్యాగం చేస్తే, దాన్ని చూసినవాడు కూడా బ్రాహ్మణహంతకుడవుతాడు. దుర్భాషణం, దురాచారంతో బాధపడిన బ్రాహ్మణుడు ఎవరి వల్లైనా ప్రాణాలు విడిచిపెట్టినా, ఆ వ్యక్తిని బ్రాహ్మణహంతకుడని పిలుస్తారు. అన్ని ఋషులు, తపస్వులు, దేవతలు, బ్రహ్మజ్ఞులు, భూపాలకులు కూడా, ఇలాంటి బ్రాహ్మణహంతకుడిని ఇహలోకంలోనే శిక్షించాల్సిందేనని ప్రకటించారు. అందుచేత, బ్రాహ్మణహత్య చేసినవాడు తన పూర్వీకులతో పాటు నరకంలో ఉడికించబడతాడు. బ్రాహ్మణుడు ఉపవాసదీక్షతో ప్రాణత్యాగం చేస్తే, అతనిని గౌరవించాలి. ఏదైనా నిష్పాపుడైన బ్రాహ్మణుడు, మరొకరి కోసం ప్రాణత్యాగం చేస్తే, ఆ పాపం అతనికి అంటిపడుతుంది, కానీ అతని కోసం చేసినవాడికి కాదు. తాను తానే చంపుకున్నా, చెట్లెక్కినా, గుహల్లో నివసించినా, జంతువుల రూపం ధరించినా, ఆత్మహత్య చేసినవాడే తన వంశంలో బ్రాహ్మణహంతకుడవుతాడు. గర్భస్థ శిశువు, బాలుడు, రోగి లేదా గురువు— వీరిలో ఎవ్వరినైనా హత్య చేసినవాడు కూడా బ్రాహ్మణహంతకుడవుతాడు; కానీ, అతని కోసం చేసినవాడికి కాదు. తక్కువ స్థాయిలోని బ్రాహ్మణుడు తన వంశానికి చెందిన మరో బ్రాహ్మణుని హత్యచేస్తే, ఆ పాపం అతనికే అంటుతుంది, మరొకరికి కాదు. శూద్రుడు బ్రాహ్మణుని బాధపెట్టినపుడు, తన ప్రయోజనం సాధించుకున్నపుడు, ఆ హత్యపాపం శూద్రునికే వస్తుంది. ఒక హంతకుడిని హత్య చేసినపుడు, ఆ హంతకుడికీ, హతుడికీ పాపం ఉండదు. యుద్ధంలో, బ్రాహ్మణుడు—even వేదపండితుడైనా—హత్యకు ప్రయత్నిస్తూ ఎదురుగా వస్తే, అతన్ని హత్య చేసినా, బ్రాహ్మణహంతకుడవుతాడు అనుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. ఇంటికి నిప్పుపెట్టేవాడు, విషం పెట్టేవాడు, దొంగ, నిద్రలో హత్యచేసేవాడు, భూమి లేదా భార్యను అపహరించేవాడు— వీరు ఆరుగురు అత్తాయినులు (అపరాధులు) అని పిలవబడతారు. రాజును చంపే ప్రయత్నం చేసే దుర్మార్గుడు, తన పితృవంశాన్ని హత్యలో ఆనందపడేవాడు, మరో రాజును అనుసరించే రాజు— వీరు కూడా అత్తాయినులే. ఇలాంటి సందర్భంలో బ్రాహ్మణుడిని హత్యచేస్తే, మరలా హత్య చేయడం తగదు; కానీ, జాగ్రత్తగా తెలిసి హత్యచేస్తే, ఘోర పాపం తప్పదు. ఈ లోకంలో బ్రాహ్మణునికి సమానుడు ఎవ్వరూ లేరు; అతను జగద్గురువుగా పూజించబడాలి. అతన్ని హత్యచేయడం వల్ల కలిగే పాపానికి సమానమైనదేదీ లేదు. దేవతలు, దానవులు, మనుష్యులు—అందరూ బ్రాహ్మణుని దేవుడిలా పూజించాలి; మూడు లోకాలలోనూ అతనికి సమానుడు లేడు. ఇక్కడ నారదుడు మళ్ళీ అడిగాడు: ‘‘ద్విజులు ఏ జీవనోపాయం అవలంబించాలి?’’ బ్రహ్మదేవుడు ఇలా వివరించాడు: ‘‘వెంటాడకుండా లభించే భిక్షే శ్రేష్ఠమైనది. పిక్చకవృత్తి (పరిసరాల్లో పడి ఉన్న ధాన్యాన్ని సేకరించడం) ఉత్తమమైన జీవనోపాయం. దీనిని అనుసరించిన మునులు బ్రహ్మస్థితిని పొందుతారు. యజ్ఞాల్లో పాల్గొన్నవారు మాత్రమే యజ్ఞశేషాన్ని స్వీకరించాలి. బోధన చేసిన తర్వాత, యజ్ఞంలో పంక్తిపాలైన తర్వాత, శుభకార్యాలు చేసిన తర్వాత ద్విజులు ధనం స్వీకరించవచ్చు. ఇది బ్రాహ్మణులకు యోగ్యమైన జీవనోపాయం. శాస్త్రాధారంగా జీవించేవారు, చెట్లపై ఆధారపడేవారు ధన్యులు. ద్రాక్ష, చెట్లు, తోటల పండ్లపై జీవించేవారు కూడా పుణ్యవంతులు. ప్రాణుల్ని హత్య చేసి ఆహారం తీసుకోవడంలో పాపం ఉంది; అందుకే, ఆహారంగా ధాన్యాన్ని బ్రాహ్మణులకు దానం చేయాలి. లేనిపక్షంలో, ప్రాణుల్ని హత్యచేసి తినడం వల్ల ఆయుష్షు తగ్గిపోతుంది. ancestors, దేవతలు, ద్విజులకు విరాళాలు ఇవ్వాలి; వీరు లేనిపక్షంలో బ్రాహ్మణుడు క్షత్రియ వృత్తిని అవలంబించవచ్చు. ధర్మయుద్ధంలో యుద్ధం చేయాలి; అప్పుడు బ్రాహ్మణుడు రాజు నుండి సంపాదించిన ధనం పవిత్రమైనదే. పితృకర్మల ద్వారా, ఇతర దానాల ద్వారా వచ్చిన ధనం కూడా పవిత్రం. ధనుర్విద్య, వేదజ్ఞానం కలిపి సాధించాలి. బాణం, కటారి, గద, ఖడ్గం, ముష్టివాడ, గుర్రపు యుద్ధం, ఏనుగు యుద్ధం, మాయాజాలం, సంగీత సాధన— ఇవన్నీ అభ్యసించాలి. రథాలపై, కాలినడకపై యుద్ధాన్ని సరైన విధంగా చేయాలి. ఇది ద్విజులకు, దేవతలకు, ధైర్యవంతులకు, స్త్రీలకు కూడా వర్తిస్తుంది. గురువులను, రాజులను రక్షించడంలో క్షత్రియులు పొందే పుణ్యం అపూర్వమైనది; బ్రహ్మజ్ఞానం చెప్పేవారికి అది దొరకదు. వారు పాపాలను నాశనం చేసి, విముక్తితో స్వర్గాన్ని పొందుతారు. కానీ, ధర్మయుద్ధంలో బ్రాహ్మణుడు యుద్ధంలో చనిపోతే, అతను పరమపదాన్ని పొందుతాడు; అది కేవలం బ్రహ్మజ్ఞానానికి మాత్రమే లభించదు. ధర్మయుద్ధంలో వారు ఎదురుగా పోరాడతారు; భయంతో పారిపోదరు; విరిగి పారిపోతున్న, ఆయుధం లేని, పరుగు తీస్తున్నవారిని దాడి చేయరు. ఈ విధంగా బ్రహ్మదేవుడు బ్రాహ్మణహత్య ఘోరతను, బ్రాహ్మణుని మహిమను, బ్రాహ్మణుని జీవనోపాయాన్ని, క్షత్రియధర్మాన్ని నారదునికి వివరించాడు.