దేవతలు యజ్ఞమండపంలో ముందర నిలబడి, మహర్షులు మూడు సార్లు ఆహుతిగా నైవేద్యంగా సమర్పించిన ఘృతాన్ని స్వీకరించేందుకు ఆ వృక్ష ఛాయలో ఆశ్రయించారు. ఇదే అమరుల శత్రువుల నాశనానికి కారణమవుతోంది; యుద్ధంలో మా శత్రువుల వంశాలు ఈ చక్రంలో ప్రవేశించాయి. ఇదే యుద్ధాల్లో దేవతల కోసం తన ప్రాణాన్ని విడిచినవాడు; ఆ మహాశక్తివంతుడు, తేజస్సుతో నిండిన వాడు, శత్రువులపై చక్రాన్ని సంధిస్తాడు. ఇప్పుడు నేను, కాలస్వరూపుడిని, ప్రత్యక్షంగా ఉన్నందున ఇది దైత్యులకు కాలమే; నిర్ణీత సమయం ముగిసిన తర్వాత, కేశవుడు ఫలితాన్ని పొందుతాడు. నా కళ్ల ముందే విధి వల్ల ఈ విష్ణువు వచ్చాడు; యుద్ధంలో నేను అతన్ని చూరగొట్టి, ఇక్కడే నాశనం చేస్తాను. అదృష్టవశాత్తూ, ఈ యుద్ధంలో నేడు, నేను నా పూర్వీకులకు చేయవలసిన కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చుతాను—దానవులకు భయంకరుడైన నారాయణుడిని సంహరిస్తాను. చాలా త్వరలోనే నేను దేవతల సైన్యాలను యుద్ధంలో సంహరిస్తాను; ఇతను మరే జన్మను పొందినా, యుద్ధంలో దానవులను బాధిస్తూనే ఉంటాడు. ఇదే అనంతుడు, పద్మనాభుడుగా ప్రసిద్ధుడు, ఆదికాలంలో భయంకరమైన సముద్రంలో మధు, కైతభులను సంహరించాడు. ఇదే, తన రూపాన్ని అర్ధసింహం, అర్ధమనిషిగా విడగొట్టి, నా తండ్రి హిరణ్యకశిపును సంహరించాడు. అదితి, దేవతల తల్లి, ఇతనిని మంగళకరమైన గర్భంగా ధరించింది; ఇతనే మూడు అడుగులతో మూడు లోకాలను ఆక్రమించాడు. ఇప్పుడు మళ్లీ తారకామయ యుద్ధ సమీపిస్తున్న వేళ, ఆ దేవుడు నన్ను కలిసిన వెంటనే నాశనం అవుతాడు. ఇలా అనేక విధాలుగా మాట్లాడి, ఆ దానవుడు నారాయణునికి కఠినంగా, అనుచితంగా యుద్ధానికి సవాల్ విసిరాడు. అయితే అసురాధిపతి ప్రేరేపించినప్పటికీ, ముసలిని ధరించిన మహాశక్తివంతుడు కోపపడలేదు; గొప్ప సహనంతో చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు: "నీ శక్తి, ఓ దైత్యా, అహంకారంలో పుట్టిన చిన్నదే; నిజమైన శక్తి స్థిరంగా, కోపం లేకుండా ఉంటుంది. నీవు అహంకారపు దోషాల వల్లనే నాశనం అయిపోతున్నావు, అయినా సహనాన్ని గురించి మాట్లాడుతావు. నీ మాటలు అహంకారంగా ఉన్నాయి, నిన్ను నేను నిందించగలుగుతాను; స్త్రీలు గర్జించే చోట పురుషులెక్కడ? నీ పూర్వీకుల మార్గాన నీవు నడుస్తున్నావని నేను చూస్తున్నాను; సృష్టికర్త నిర్మించిన వంతెనను వదిలి ఎవరు శ్రేయస్సును పొందగలరు? ఈ రోజు నేను నిన్ను, దేవతల కార్యాలను నాశనం చేసే వాడిని సంహరించి, దేవతలను వారి స్థానాల్లో ప్రతిష్ఠిస్తాను." ఇలా శ్రీవత్సముద్రికతో కూడిన వాడు యుద్ధంలో పలికినప్పుడు, ఆ దానవుడు కోపంతో నవ్వుతూ తన ఆయుధాలతో కూడిన చేతులను చక్రంతో పైకి ఎత్తాడు. అతడు వంద చేతులను, ఆయుధాలను పైకి ఎత్తి, రెట్టింపు కోపంతో ఎర్రబడిన కళ్లతో, వాటిని విష్ణువు ఛాతీపై సంధించాడు. మాయ, తార అనే దానవుల నాయకత్వంలో ఇతర దానవులు కూడా ఆయుధాలు, ఖడ్గాలతో విష్ణువుపై దాడి చేశారు. శక్తివంతమైన దైత్యులు అన్ని రకాల ఆయుధాలతో దాడి చేసినప్పటికీ, విష్ణువు తన స్థానం నుండి కదలకుండా, కొండ లాగ నిలిచిపోయాడు. కాళనేమి అనే మహాసురుడు, సుపర్ణుడితో కలసి, తన శక్తిని కూడగట్టి, గొప్ప గదను పైకి ఎత్తాడు. కోపంతో మండిపడుతూ, ఆ అగ్నిలాంటి భయంకరమైన గదను గరుడునిపై సంధించాడు; దైత్యుడి ఆచరణను చూసి విష్ణువు ఆశ్చర్యపోయాడు. అప్పుడు ఆ గద, సుపర్ణుడు సంధించినదిగా, అతని తలపై బలంగా తాకింది; సుపర్ణుడు బాధపడినదాన్ని, తన శరీరం గాయపడినదాన్ని చూసి—వైకుంఠుడు, కన్నులు రక్తవర్ణంగా మారి, చక్రాన్ని ఎత్తుకున్నాడు; సుపర్ణుడితో కలసి, మహాశక్తివంతుడిగా వేగాన్ని పెంచాడు. అతని భుజాలు పది దిశలకు విస్తరించి, మధ్య దిశలు, ఆకాశం, భూమిని నింపాయి. అతని శక్తి మరింత పెరిగింది, లోకాలను మూడు అడుగులు వేయాలన్నదానికంటే ఎక్కువగా పెరగడం లాగ పెరిగాడు; దేవతాధిపతుల విజయార్థంగా ఆకాశంలో విస్తరించాడు. మహర్షులు, గంధర్వులు, మధుసూదనుడిని పొగిడారు; అతని తలపై తేజోమయమైన కిరీటం ఆకాశాన్ని అలంకరించింది. భూమిని తన పాదాలతో నొక్కి, దిశలను తన భుజాలతో ఆవరించి, వంద చేతులు, వంద కళ్లతో ఉన్నవాడిలా, శత్రువులకు అజేయుడిగా కనిపించాడు. సుదర్శన చక్రం అగ్నిలా మండుతూ, భయంకరమైన రూపంతో, బంగారు ధూళితో కప్పబడి, వజ్రనాభంతో, భయాన్ని కలిగించేలా మెరిసింది. దానవుల మజ్జ, ఎముక, మేద, రక్తంతో తడిసిన ఆ అపూర్వ ఆయుధం, పదునైన అంచుతో, వృత్తాకారంగా మెరిసింది. పుష్పమాలలతో అలంకరించబడినదిగా, యథేచ్ఛగా రూపాన్ని మార్చగలవారు కోరుకునే ఆయుధంగా, స్వయంభువుడు సృష్టించినదిగా, శత్రువులకు భయంకరంగా ఉంది. కోపంతో ఊగిపోతూ, యుద్ధంలో ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉన్నవాడు దాన్ని ధరించాడు; అది సంధించగానే చరాచర జంతువులంతా భయంతో గందరగోళమయ్యారు. మహాయుద్ధంలో మాంసాహారులు కూడా తృప్తి చెందారు; అతని కార్యాలు సూర్యుడి తేజస్సుకు సమానంగా ఉన్నాయి. యుద్ధంలో చక్రాన్ని పైకి ఎత్తి, కోపంతో మండిపడి, ముసలిని ధరించిన వాడు తన తేజంతో దానవుని తేజాన్ని తగ్గించాడు. అదే చక్రంతో కాళనేమి చేతులను యుద్ధంలో కోసేశాడు; ఆ భయంకరమైన వంద ముఖాల తల, అగ్నిలా మెరిసే నవ్వుతో విడిపోయింది. హరి ఆ దానవుని చక్రంతో బలంగా కొట్టాడు; అతని భుజం తెగిపోయి, తల వేరుపడి, ఆ దైత్యుడు కంపించిపోయాడు. యుద్ధంలో అతడు తలరాని తెగిన కాయంలా, మెరుపుతో కొట్టిన చెట్టులా నిలిచిపోయాడు; గరుడుడు తన పెద్ద రెక్కలను విస్తరించి, గాలికి సమానంగా వేగించాడు. గరుడుడు కాళనేమిని ఛాతి మీద కొట్టాడు; ఆ దానవుడు చేతులు ఊపుకుంటూ, తన శరీరాన్ని చూస్తూ ఆకాశంలో తిరిగాడు. ఆకాశాన్ని వదిలి, భూమిపై పడిపోయాడు, భూమిని కంపింపజేశాడు; ఆ దైత్యుడు పడిపోతుండగా, దేవతలు, మహర్షులు ఆనందంతో హర్షధ్వానాలు చేశారు.