யதா ஹி பதிகஃ கஶ்சிச்சாயாமாஶ்ரித்ய திஷ்டதி। விஶ்ரம்ய ச புநர்யாதி தத்வத்பூதஸமாகமஃ
ஒரு பயணி நிழலில் தங்கிப் ஓய்வெடுத்து, பிறகு மீண்டும் புறப்படுவது போல, உயிரினங்களின் சந்திப்பும் அதுபோலத்தான்.
புத்ர நித்யம் ஜகத்ஸர்வம் தத்ரைகஃ ஶோசஸே கதம்। தாவத்த்வம் ஶோகமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய மத்வாக்யமநுபாலய
என் மகனே, இந்த உலகம் எப்போதும் இப்படித்தான் இருக்கிறது; நீ மட்டும் ஏன் துக்கப்படுகிறாய்? ஆகவே, துக்கத்தை விட்டுவிட்டு என் வார்த்தைகளை கேள்.
ஶிரஸ்யாக்ராய தம் புத்ரமவலிஹ்ய ச மூர்த்தநி। ஶோகேந மஹதாவிஷ்டா பாஷ்பவ்யாகுலலோசநா
தன் மகனின் தலையை மணந்து, அதன் மீது நக்கி, பெரும் துக்கத்தில் மூழ்கி, கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் இருந்தாள்.
விநிஃஶ்வஸம்தீ நாகீவ தீர்கமுஷ்ணம் முஹுர்முஹுஃ। புத்ரஹீநம் ஜகச்சூந்யம் ப்ரபஶ்யம்தீவ ஸாऽபவத்
நாகம் போல நீண்டும் சூடானும் மூச்சை மீண்டும் மீண்டும் விட, மகனை இழந்ததால் உலகமே வெறுமையாகத் தெரிகிறது என்று அவள் உணர்ந்தாள்.
மஹாபம்கநிமக்நேவ திஷ்டம்தீ சாவஸீததீ। விலப்ய நம்திநீ புத்ரமுவாசேதம் புநர்வசஃ
பெரும் சேற்றில் மூழ்கியவள் போல நின்று, துக்கத்தில் தாழ்ந்தவள் ஆன நந்தினி, அழுது, தன் மகனை மீண்டும் இப்படிச் சொன்னாள்.
நாஸ்தி புத்ரஸமஃ ஸ்நேஹோ நாஸ்திபுத்ரஸமம் ஸுகம்। நாஸ்தி புத்ரஸமா ப்ரீதிர்நாஸ்தி புத்ரஸமா கதிஃ
மகனைப் போல பாசம் எதிலும் இல்லை; மகனைக் கொண்ட மகிழ்ச்சி போல் வேறு மகிழ்ச்சி இல்லை; மகனைக் கொண்ட சந்தோஷம் போல் வேறு இல்லை; மகனைக் கொண்ட நிலை போல் வேறு இல்லை.
அபுத்ரஸ்ய ஜகச்சூந்யமபுத்ரஸ்ய க்ரு'ஹேऽஸுகம்। புத்ரேண லபதே லோகமபுத்ரோ நரகம் வ்ரஜேத்
மகன் இல்லாதவருக்கு உலகமே வெறுமை; மகன் இல்லாத வீட்டில் மகிழ்ச்சி இல்லை; மகனால் உலகத்தை அடையலாம்; மகன் இல்லாதவன் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்.
லோகோ வததி வாக்யாநி சம்தநம் கில ஶீதலம்। புத்ரகாத்ரபரிஷ்வம்கஶ்சம்தநாததிஶீதலஃ
மக்கள் சந்தனம் குளிர்ந்தது என்று சொல்வார்கள்; ஆனால் மகனின் உடலை அணைப்பது சந்தனத்தைவிட அதிக குளிர்ச்சி தரும்.
இதி புத்ரகுணாநுக்த்வா நிரீக்ஷ்ய ச புநஃபுநஃ। ஸ்வமாதரம் ஸகீர்கோபீஸ்த்வரமாணா ச ப்ரு'ச்சதி
இப்படிச் சொன்னவள், தன் மகனின் சிறப்புகளைப் புகழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் தன் தாயையும் தோழிகளையும் பசுக்களையும் பார்த்து, அவசரமாகக் கேட்டாள்.
யூதஸ்யாக்ரே சரம்தீம் மாமாஸஸாத ம்ரு'காதிபஃ। முக்தாஹம் தேந ஶபதைஃ புநர்யாஸ்யாமி தத்ர வை
கணையின் முன் நடந்த எனை, மிருகங்களின் தலைவர் வந்து சேர்ந்தான்; அவன் சத்தியம் செய்து விடுவித்தான்; நான் மீண்டும் அங்கே போவேன்.
ஸுதம் ச மாதரம் சைவ ஸகீர்த்ரஷ்டும் ச கோகுலம்। ஆகதா ஸத்யவாக்யேந புநர்யாஸ்யாமி தத்ர வை
என் மகனை, தாயை, தோழிகளை, கோகுலத்தை பார்க்க, உண்மை சொன்னதின் பலனாக வந்தேன்; நான் மீண்டும் அங்கே போவேன்.
மாதஃ க்ஷமஸ்வ தத்ஸர்வம் தௌஃஶீல்யாதி க்ரு'தம் மம। பாலஸ்தவாயம் தௌஹித்ரஃ கிமத்ராந்யத்ப்ரவீம்யஹம்
அம்மா, நான் செய்த எல்லா தவறுகளையும் பொறுத்துக்கொள்; இந்த பையன் உன் பேரன்—இதற்கு மேலும் என்ன சொல்ல முடியும்?
விபுலே சம்பகே மாதர்பத்ரே ஸுரபி மாநிநி। வஸுதாரே ப்ரியாநம்தே மஹாநம்தே கடஸ்ரவே
விபுலா, சம்பகா, மாதர்பத்ரா, சுரபி, மாணினி, வசுதாரா, பிரியாநந்தா, மகாநந்தா, கட்டஸ்ரவா ஆகிய உயர்ந்த தாய்மார்கள் அனைவரும்,
அஜ்ஞாநாஜ்ஜ்ஞாநதோ வாபி யதுக்தம் கிம்சிதப்ரியம்। தத்க்ஷமத்வம் மஹாபாகா யச்சாந்யச்ச க்ரு'தம் மயா
அறியாமையாலும், அறிந்தும் நான் எதாவது மனதைப் புண்படுத்தும் வார்த்தைகளைச் சொன்னிருந்தால், பெரும் பாக்கியமுள்ள தாய்மார்களே, அதை மன்னிக்கவும். நான் செய்த மற்ற தவறுகளையும் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
ஸர்வாஃ ஸர்வகுணோபேதாஃ ஸர்வா லோகஸ்ய மாதரஃ। ஸர்வாஃ ஸர்வப்ரதா நித்யம் ரக்ஷத்வம் மம பாலகம்
நீங்கள் எல்லாரும் அனைத்து நற்குணங்களும் உடையவர்கள், உலகத்துக்கு தாய்மார்கள், எப்போதும் எல்லாவற்றையும் அருளுபவர்கள், என் குழந்தையை எப்போதும் காப்பாற்றுங்கள்.
அநாதம் விகலம் தீநம் ரக்ஷத்வம் மம புத்ரகம்। மாத்ரு'ஶோகாபிஸம்தப்தம் பகிந்யஃ பாலயிஷ்யத
என் பிள்ளை ஆதரவில்லாதவன், துன்பப்பட்டவன், தாயின் துயரால் வருந்துகிறான். சகோதரிகளே, அவனை பாதுகாத்து, கவனிக்க வேண்டும்.
யஸ்மாதநாதமபலம் புத்ரவத்பாலயிஷ்யத। க்ஷமத்வம் ச மஹாபாகா யாஸ்யாமி ஸத்யஸம்ஶ்ரயாத்
நீங்கள் இந்த ஆதரவற்ற, பலமற்ற பிள்ளையை உங்கள் பிள்ளைபோல் கவனிக்கப்போகிறீர்கள். பெரும் பாக்கியமுள்ளவர்களே, நான் உண்மையை நம்பி செல்லப்போகிறேன், எனவே என்னை மன்னியுங்கள்.
ந சிம்தா மஹதீ கார்யா ஸகீபிஶ்ச கதம்சந। ப்ரதமஸ்யாஸ்ய ஜாதஸ்ய ஸ்திதம் மரணமக்ரதஃ
என் தோழிகளுக்கு எந்த வகையிலும் பெரிய கவலை வேண்டாம்; இந்த முதல்வனுக்கு மரணம் முன்பாகவே நிற்கிறது.
ஶ்ருத்வா து நம்தாவசநம் மாதா ஸக்யஶ்ச துஃகிதாஃ। விஷாதம் பரமம் ஜக்முரிதமூசுஶ்ச விஸ்மிதாஃ
நந்தாவின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், தாய் மற்றும் தோழிகள் மிகவும் துயருற்றனர்; அவர்கள் ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கி, ஆச்சரியத்துடன் இவ்வாறு பேசினர்:
அஹோऽத்ர மஹதாஶ்சர்யம் யத்வ்யாக்ரவசநம் த்வயா। ப்ரகர்துமுத்யதம் பீமம் நம்தா த்வம் ஸத்யவாதிநீ
ஐயோ, இது பெரிய அதிசயம்! உண்மை பேசும் நந்தா, புலியின் கடுமையான வார்த்தைகளை நிறைவேற்ற தயாராக இருக்கிறாய்.
ஶபதைஃ ஸத்யவாக்யேந வம்சயித்வா மஹாபயம்। நாஶநீயம் ப்ரயத்நேந ந கம்தவ்யம் கதம்சந
சத்தியமும், உறுதிமொழிகளாலும் பெரிய அபாயத்தை தடுக்க முடியும்; ஆனால் முயற்சி செய்து அழிவை நோக்கிச் செல்லக் கூடாது.
நம்தே ந சைவ கம்தவ்யமதர்மஃ க்ரியதே த்வயா। யத்பாலம் ஸ்வஸுதம் த்யக்த்வா ஸத்யலோபேந கம்யதே
நந்தா, நீ போகக் கூடாது; உன் பிள்ளையை விட்டு விட்டு, உண்மை மீது ஆசையால் செல்கிறாய், இது தர்மத்திற்கு விரோதமானது.
அத்ர காதா புரா ப்ரோக்தா ரு'ஷிபிர்ப்ரஹ்மவாதிபிஃ। ப்ராணத்யாகே ஸமுத்பந்நே ஶபதைர்நாஸ்தி பாதகம்
இங்கு முன்பு பிரம்மஞானிகள் கூறிய ஓர் பாடல் உள்ளது: உயிரை விட்டுவிடும் நிலை வந்தால், உறுதிமொழி மீறினாலும் பாவம் இல்லை.
உக்த்வாந்ரு'தம் பவேத்யத்ர ப்ராணிநாம் ப்ராணரக்ஷணம்। அந்ரு'தம் தத்ர ஸத்யம் ஸ்யாத்ஸத்யமப்யந்ரு'தம் பவேத்
எங்கு பொய் சொல்வது உயிர்களை காப்பாற்றும், அங்கு அந்த பொய் தான் உண்மை, உண்மையும் பொய்யாக மாறும்.
காமிநீஷு விவாஹேஷு கவாம் முக்தௌ ததைவ ச। ப்ராஹ்மணாநாம் விபத்தௌ ச ஶபதைர்நாஸ்தி பாதகம்
பெண்கள், திருமணம், மாடுகள் விடுதலை, பிராமணர்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பம் ஆகியவற்றில் உறுதிமொழி மீறினாலும் பாவம் இல்லை.
நம்தோவாச। பரேஷாம் ப்ராணரக்ஷார்தம் வதாம்யேவாந்ரு'தம் வசஃ। நாத்மார்தமுத்ஸஹே வக்தும் ஜீவிதார்தே கதம்சந
நந்தா சொன்னாள்: பிறருடைய உயிரைக் காப்பாற்ற நான் பொய் சொல்வேன்; ஆனால் என் உயிருக்காக நான் பொய் பேச முடியாது.
ஏகஃ ஸம்ஶ்லிஷ்யதே கர்பே மரணே பரணே ததா। பும்க்தே சைகஃ ஸுகம் துஃகமதஃ ஸத்யம் வதாம்யஹம்
ஒருவன் தனியாக கருவில் சேர்கிறான், மரணத்திலும் சுமையிலும் தனியாகவே இருக்கிறான்; தனியாகவே இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறான். அதனால் தான் நான் உண்மை பேசுகிறேன்.
ஸத்யே ப்ரதிஷ்டிதா லோகா தர்மஃ ஸத்யே ப்ரதிஷ்டிதஃ। உததிஸ்ஸத்யவாக்யேந மர்யாதாம் ந விலம்கதே
உலகங்கள் உண்மையில் நிலைத்திருக்கின்றன; தர்மமும் உண்மையில் நிலைத்திருக்கிறது; கடலும் உண்மை வாக்கினால் தன் எல்லையை மீறுவதில்லை.
விஷ்ணவே ப்ரு'திவீம் தத்வா பலி பாதாலமாஶ்ரிதஃ। சத்மநாபி பலிர்பத்தஃ ஸத்யவாக்யம் ந சாத்யஜத்
விஷ்ணுவுக்கு பூமியை அளித்த பின், பலி பாதாளத்தில் வாழ்கிறான்; ஏமாற்றத்தாலும் கட்டப்பட்டாலும், பலி தனது உண்மை வாக்கை விட்டுவிடவில்லை.
ப்ரவர்தமாநஃ ஶைலேம்த்ரஃ ஶதஶ்ரு'ம்கஃ ஸமுத்திதஃ। ஸத்யேந ஸம்ஸ்திதோ விம்த்யஃ ப்ரபந்தம் நாதிவர்ததே
நூறு சிகரங்கள் கொண்ட பெரிய விந்த்ய மலை, உண்மையால் நிலைத்து நின்று, தன் எல்லையை மீறுவதில்லை.