ப்ரஹ்மா ஸ்வயம் ச ஜகதோ விஸ்ரு'ஷ்டௌ ஸம்ப்ரவர்த்ததே। ஸ்ரு'ஷ்டிம் ச பாத்யநுயுகம் யாவத்கல்பவிகல்பநா
பிரம்மா தானே உலகத்தை உருவாக்கும் செயலில் ஈடுபடுகிறார்; யுகங்கள் மாறும் வரை, அந்த படைப்பை பாதுகாத்து, கற்ப காலம் முடியும் வரை காப்பாற்றுகிறார்.
ஸ ஸம்ஜ்ஞாம் யாதி பகவாநேக ஏவ ஜநார்தநஃ। ஸத்வபுக்குணவாந்தேவோ ஹ்யப்ரமேய பராக்ரமஃ
அந்த ஒரே பகவான் ஜனார்த்தனன் தான், சத்த்வ குணத்துடன், அளவிட முடியாத வல்லமை கொண்ட தேவனாக, அந்த பெயரை ஏற்கிறார்.
தமோத்ரேகம் ச கல்பாம்தே ரூபம் ரௌத்ரம் கரோதி ச। ராஜேம்த்ராகிலபூதாநி பக்ஷயத்யதிபீஷணஃ
கற்பம் முடிவில், அரசே, அவர் இருளால் நிரம்பிய பயங்கரமான உருவத்தை எடுத்து, எல்லா உயிர்களையும் மிகுந்த பயங்கரமாக விழுங்குகிறார்.
பக்ஷயித்வா ச பூதாநி ஜகத்யேகார்ணவீக்ரு'தே। நாகபர்யம்கஶயநே ஶேதே ஸர்வஸ்வரூபத்ரு'க்
உலகம் ஒரே பெருங்கடலாக மாறும் போது, எல்லா உயிர்களையும் விழுங்கி முடித்தபின், அவர் நாகம் படுக்கையாக கொண்டு, எல்லா வடிவங்களையும் தாங்கி படுத்திருப்பார்.
ப்ரபுத்தஶ்ச புநஃ ஸ்ரு'ஷ்டிம் ப்ரகரோதி ச ரூபத்ரு'க்। ஸ்ரு'ஷ்டிஸ்தித்யம்தகரணாத்ப்ரஹ்மவிஷ்ணுஶிவாத்மகஃ
மீண்டும் விழித்தபின், அவர் உலகத்தை புதிதாக உருவாக்கி, பல வடிவங்களை எடுத்து, படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணமாக, பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோராய் தோன்றுகிறார்.
ஸ்ரஷ்டா ஸ்ரு'ஜதி சாத்மாநம் விஷ்ணுஃ பால்யம் ச பாதி ச। உபஸம்ஹ்ரியதே சாபி ஸம்ஹர்த்தா ச ஸ்வயம் ப்ரபுஃ
படைப்பாளர் தானே தன்னை உருவாக்குகிறார்; விஷ்ணு பாதுகாப்பதைக் காப்பாற்றுகிறார்; இறுதியில், அந்த இறைவன் தானே அனைத்தையும் அடக்கி அழிக்கிறார்.
ப்ரு'திவ்யாபஸ்ததா தேஜோ வாயுராகாஶமேவ ச। ஸ ஏவ ஸர்வபூதேஶோ விஶ்வரூபோ யதோவ்யயஃ
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம்—இவை அனைத்தும் அவனே; அவன் எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவன், எல்லா வடிவங்களும் கொண்டவன், ஆதியும் அழிவில்லாதவனும் ஆவான்.
ஸர்காதிகம் ததோஸ்யைவ பூதஸ்தமுபகாரகம்। ஸ ஏவ ஸ்ரு'ஜ்யஃ ஸ ச ஸர்ககர்த்தா ஸ ஏவ பால்யம் ப்ரதிபால்யதே யதஃ। ப்ரஹ்மாத்யவஸ்தாபிரஶேஷமூர்த்திர்ப்ரஹ்மா வரிஷ்டோ வரதோ வரேண்யஃ
எல்லா படைப்பும், அதற்கான ஆதரவும் அவனுக்குள் உள்ளது; அவனே படைப்பும் படைப்பாளியும், பாதுகாப்பதும் பாதுகாக்கப்படுவதும் அவனே; பிரம்மா முதலான நிலைகளுடன், எல்லா வடிவங்களையும் கொண்டவன், உயர்ந்த பிரம்மா, வரங்களை வழங்குபவன், சிறந்தவன்.
பீஷ்ம உவாச। நிர்குணஸ்யாப்ரமேயஸ்ய ஶுத்தஸ்யாத மஹாத்மநஃ। கதம் ஸர்காதிகர்த்த்ரு'த்வம் ப்ரஹ்மணோ ஹ்யுபபத்யதே
பீஷ்மன் கேட்டான்: குணமில்லாதவன், அளவிட முடியாதவன், தூயவன், மகாத்மா எனும் பிரம்மன் எப்படி படைப்பு முதலியவற்றைச் செய்யும் செயற்பாட்டாளராக இருக்க முடியும்?
புலஸ்த்ய உவாச। ஶக்தயஃ ஸர்வபாவாநாமசிம்த்யா ஜ்ஞாநகோசராஃ। யத்ததோ ப்ரஹ்மணஸ்தாஸ்துஸர்காத்யா பாவஶக்தயஃ
புலஸ்தியர் பதிலளித்தார்: எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ள சக்திகள் எண்ணிக்கையற்றவை, அறிவால் மட்டுமே அறியக்கூடியவை; அதுபோல், பிரம்மனுக்குள்ள படைப்பு முதலான சக்திகளும் இருக்கின்றன.
உத்பந்நஃ ப்ரோச்யதே வித்வாந்நித்ய ஏவோபசாரதஃ। நிஜேந தஸ்ய மாநேந ஆயுர்வர்ஷஶதம் ஸ்ம்ரு'தம்
அவர் பிறக்கிறார் என்று ஞானிகள் சொல்வார்கள்; ஆனால் உண்மையில் அவர் எப்போதும் நிலைத்திருப்பவர்; அவருடைய அளவின்படி, அவருடைய ஆயுள் நூறு ஆண்டுகள் எனக் கணிக்கப்படுகிறது.
தத்பராக்யம் பரார்த்தம் ச ததர்த்தம் பரிகீர்த்திதம்। காஷ்டா பம்சதஶாக்யா தா நிமேஷா ந்ரு'பஸத்தம
அதை பரார்த்தம் என்று அழைப்பர்; அதன் பாதி பரார்த்தம் எனப்படும்; அரசே, பதினைந்து நிமிடங்கள் ஒரு காஷ்டை என்று கூறப்படுகிறது.
காஷ்டா ஸ்த்ரிம்ஶத்கலா த்ரிம்ஶத்கலா மௌஹூர்த்திகோ விதிஃ। தாவத்ஸம்க்யைரஹோராத்ரம் முஹூர்த்தைர்மாநுஷம் ஸ்ம்ரு'தம்
முப்பது காஷ்டைகள் ஒரு கலா; முப்பது கலாக்கள் ஒரு முகூர்த்தம்; அவ்வாறு கணக்கிட்டால், ஒரு நாள் மற்றும் இரவு, முகூர்த்தங்களால் மனிதர்களுக்கான ஒரு நாள் எனப்படுகிறது.
அஹோராத்ராணி தாவம்தி மாஸஃ பக்ஷத்வயாத்மகஃ। தைஷ்ஷட்பிரயநம் வர்ஷமயநே தக்ஷிணோத்தரே
அவ்வளவு நாள் மற்றும் இரவுகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு மாதம், அது இரு பக்ஷங்களைக் கொண்டது; ஆறு மாதங்கள் சேர்ந்து, வருடம் உருவாகிறது; அது தெற்காயனமும் வடகாயனமும் என இரண்டாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.
அயநம் தக்ஷிணம் ராத்ரிர்தேவாநாமுத்தரம் திநம்। திவ்யைர்வர்ஷஸஹஸ்ரைஸ்து க்ரு'தத்ரேதாதிஸம்ஜ்ஞிதம்
தெற்கு வழி தேவர்களுக்கு இரவு, வடக்கு வழி அவர்களுக்கு பகல். க்ருத, திரேதா முதலான யுகங்கள், தெய்வ வருடங்களின் ஆயிரக்கணக்கில் கணக்கிடப்படுகின்றன.
சதுர்யுகம் த்வாதஶபிஸ்தத்விபாகம் நிபோத மே। சத்வாரி த்ரீணித்வே சைகம் க்ரு'தாதிஷு யதாக்ரமம்
நான்கு யுகங்களைப் பன்னிரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிப்பதை எனிடம் அறிந்து கொள்: க்ருத முதலான யுகங்களில் முறையே நான்கு, மூன்று, இரண்டு, ஒன்று என்ற வகையில் பிரிக்கப்படுகிறது.
திவ்யாப்தாநாம் ஸஹஸ்ராணி யுகேஷ்வாஹுஃ புராவிதஃ। தத்ப்ரமாணைஃ ஶதைஃ ஸம்த்யா பூர்வா தத்ராபிதீயதே
பண்டைய ஞானிகள், ஒவ்வொரு யுகமும் ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் கொண்டது என்று கூறுகிறார்கள். அந்த அளவுகளின் நூற்றுக்கணக்கில் முன்புள்ள சந்த்யை விளக்கப்படுகிறது.
ஸம்த்யாம்ஶகஶ்ச தத்துல்யோ யுகஸ்யாநம்தரோ ஹி யஃ। ஸம்த்யாஸம்த்யாம்ஶயோரம்தஃ காலோ யோ ந்ரு'பஸத்தம
யுகம் முடிந்ததும், அதற்கு சமமான சந்த்யை அடுத்ததாக வருகிறது; அந்த சந்த்யையும் அதன் பகுதியும் இடையே உள்ள காலம் இவ்வாறு, அரசே.
யுகாக்யஃ ஸ து விஜ்ஞேயஃ க்ரு'தத்ரேதாதிஸம்ஜ்ஞிதஃ। க்ரு'தம் த்ரேதா த்வாபரம் ச கலிஶ்சைவ சதுர்யுகம்
அதே காலமே க்ருத, திரேதா, த்வாபர, கலி என்று அழைக்கப்படும் யுகம் என்று அறிய வேண்டும்; இந்த நான்கு சேர்ந்து ஒரு சதுர்யுகம் ஆகும்.
ப்ரோச்யதே தத்ஸஹஸ்ரம் து ப்ரஹ்மணோ திவஸம் ந்ரு'ப। ப்ரஹ்மணோ திவஸே ராஜந்மநவஶ்ச சதுர்தஶ
அரசே, இந்த சதுர்யுகம் ஆயிரம் ஆனால் அது பிரம்மாவின் ஒரு பகல் என்று கூறப்படுகிறது; அந்த ஒரு பகலில் பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்.
பவம்தி பரிமாணம் ச தேஷாம் காலக்ரு'தம் ஶ்ரு'ணு। ஸப்தர்ஷயஃ ஸுராஃ ஶக்ரோ மநுஸ்தத்ஸூநவோ ந்ரு'ப
அவர்களின் கால அளவை, காலம் நிர்ணயித்தபடி கேள், அரசே: ஏழு முனிவர்கள், தேவர்கள், இந்திரன், மனு மற்றும் அவரது புதல்வர்கள்.
ஏககாலே ஹி ஸ்ரு'ஜ்யம்தே ஸம்ஹ்ரியம்தே ச பூர்வவத்। சதர்யுகாநாம் ஸம்க்யாதா ஸாதிகா ஹ்யேகஸப்ததிஃ
அனைவரும் ஒரே நேரத்தில், முன்புபோல் உருவாக்கப்பட்டு, அழிக்கப்படுகிறார்கள்; நான்கு யுகங்களின் எண்ணிக்கை எழுபத்து ஒன்றைத் தாண்டி சிறிது அதிகம்.
மந்வம்தரம் மநோஃ காலஃ ஸுராதீநாம் ச பார்திவ। அஷ்டௌ ஶதஸஹஸ்ராணி திவ்யயா ஸம்க்யயா ஸ்ம்ரு'தஃ
மன்வந்தரம் எனப்படும் காலம், மனுவுக்கும் தேவர்களுக்கும் உரியது, அரசே; அது தெய்வ கணக்கில் எட்டு இலட்சம் என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.
த்விபம்சாஶத்ததாந்யாநி ஸஹஸ்ராண்யதிகாநி ச। த்ரிம்ஶத்கோட்யஸ்து ஸம்பூர்ணாஃ ஸம்க்யாதாஃ ஸம்க்யயா ந்ரு'ப
அதற்கு மேல் இன்னும் ஐம்பத்து இரண்டு ஆயிரம் இருக்கின்றன, அரசே; மொத்தம் முப்பது கோடி என்று எண்ணப்படுகிறது.
ஸப்தஷஷ்டிஸ்ததாந்யாநி நியுதாநி மஹாமதே। விம்ஶதிஶ்ச ஸஹஸ்ராணி காலோயமதிகம் விநா
மேலும் அறுபத்து ஏழு நியுதங்கள், இருபது ஆயிரம் கூடுதலாக உள்ளன, மகா புத்திசாலி; இது, அதிகமானதை தவிர்த்து, அந்த கால அளவு.
மந்வம்தரஸ்ய ஸம்க்யேயம் மாநுஷைரிஹ வத்ஸரைஃ। சதுர்த்தஶகுணோ ஹ்யேஷ காலோ ப்ராஹ்மமஹஃ ஸ்ம்ரு'தம்
மன்வந்தரத்தின் இந்த கணக்கு, இங்கு மனித வருடங்களில்; இதை பதினான்கு மடங்கு செய்தால் அது பிரம்மாவின் ஒரு பகல் என்று நினைக்கப்படுகிறது.
ப்ராஹ்மோ நைமித்திகோ நாம தஸ்யாம்தே ப்ரதிஸம்சரஃ। ததாஹி தஹ்யதே ஸர்வம் த்ரைலோக்யம் பூர்புவாதிகம்
பிரம்மாவின் பகல் நைமித்திகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதன் முடிவில், மூன்று உலகங்களும்—பூ, புவ, முதலியவை—அழிகின்றன.
ஜநம் ப்ரயாம்தி தாபார்த்தா மஹர்லோகநிவாஸிநஃ। ஏகார்ணவே து த்ரைலோக்யே ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மவிதாம் வரஃ
மகர்லோகத்தில் இருப்போர் வெப்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டு ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; மூன்று உலகங்களும் ஒரே பெருங்கடலாகும் போது, பிரம்மா, பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்,
போகிஶய்யாகதஃ ஶேதே த்ரைலோக்யக்ராஸப்ரு'ம்ஹிதஃ। ஜநஸ்தைர்யோகிபிர்த்தேவஶ்சிம்த்யமாநோ ஜகத்விபுஃ
பாம்பின் படுக்கையில் படுத்து, மூன்று உலகங்களையும் விழுங்கியவாறு உறங்குகிறார்; ஜனலோகத்தில் நிலைத்திருக்கும் யோகிகள் அவரை தியானிக்கின்றனர்.
தத்ப்ரமாணாம் ஹி தாம் ராத்ரிம் ததம்தே ஸ்ரு'ஜதே புநஃ। ஏவம் து ப்ரஹ்மணோ வர்ஷமேவம் வர்ஷஶதம் ச தத்
அதே அளவிலான இரவு முடிவில், அவர் மீண்டும் படைக்கிறார்; இப்படியே ஒரு பிரம்மாவின் வருடம், இப்படியே நூறு வருடங்கள்.