நம்தீ தூதோக்தமாகர்ண்ய நீலலோஹிதமாயயௌ । தம்டவத்ப்ரணிபத்யாக்ரே ஸ்தித்வா ஶம்கரமப்ரவீத்
தூதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட நந்தி, நீலக்கண்டனை நோக்கிச் சென்றான்; அங்கு சென்று, கையைக் கூப்பி வணங்கி, சங்கரனுக்கு முன் நின்று கூறினான்.
ஸைம்ஹிகேயோ மஹாராஜ த்வாரே திஷ்டதி கார்யதஃ । ஸ ப்ரயாத்வதவாயாது பவாநாஜ்ஞப்துமர்ஹதி
'பெரிய அரசே, சிமிகையின் மகன் வாசலில் காரியத்துக்காக காத்திருக்கிறான்; அவனை அனுப்பட்டும், அல்லது தாங்கள் கட்டளையிடுங்கள்' என்றான்.
நம்திநோக்தமதாகர்ண்ய த்வரந்நிவ மஹேஶ்வரஃ । ஸுப்தாமம்தஃபுராத்தேவீம் ப்ரஸ்தாப்ய ச ஸகீவ்ரு'தாம்
நந்தியின் வார்த்தைகளை கேட்ட மகேசுவரன், அவசரமாக, உள்ளரங்கில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த தேவியை, தோழிகளுடன் வெளியே அனுப்பினார்.
பஶ்சாத்வாஸ்தம் ஜகாதாத நம்திந்தூதம் ப்ரவேஶய । ததோ ஹஸ்தே ப்ரக்ரு'ஹ்யாமும் தூதம் நம்தீ மஹாபலஃ
பின்னர், வாசல்காவலரிடம், 'நந்தி, தூதனை உள்ளே கொண்டு வா' என்று சொன்னார்; உடனே வலிமைமிக்க நந்தி, தூதனை கையில் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான்.
ஆநயாமாஸ தேவாநாம் மத்யே ஶம்புமதர்ஶயத் । தம் ததர்ஶ ததா ராஹுர்ஜடிலம் நீலமாத்மநி
அப்பொழுது அந்த தூதன் தேவர்களுக்குள் இறைவனை அழைத்து வந்து காட்டினான். அப்போது ராகு, கூந்தல் சுருளிய, கருந்தோற்றமுடைய இறைவனை பார்த்தான்.
பம்சவக்த்ரம் தஶபுஜம் நாகயஜ்ஞோபவீதிநம் । தேவீவிரஹிதம் மூர்த்நி சம்த்ரலேகாவிபூஷிதம்
அவன் ஐந்து முகங்களும், பத்து கரங்களும் உடையவனாக, பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்து, தேவியை உடன் இல்லாமல், தலையில் சந்திரக்கொம்பு ஒளிரும் வகையில் இருந்தான்.
உச்ச்வாஸோச்ச்வாஸநிர்மும்சத்ப்ரு'தாகுகணஸேவிதம் । ஸர்வதேவகணோபேதம் ஸேவிதம் கணகோடிபிஃ
உயிர் விடும், இழுக்கும் பிரமதகணங்கள் சூழ, எல்லா தேவகணங்களும் அருகில், எண்ணிக்கையற்ற கணங்களால் சேவிக்கப்படுபவனாக இருந்தான்.
ப்ராப்தம் ஜ்ஞாத்வா ததோ தூதம் ஶம்புராலோக்ய சாக்ரதஃ । ப்ராஹ ப்ரூஹி ததா ராஹுர்வக்தும் ஸமுபசக்ரமே
அந்த தூதன் வந்ததை அறிந்து, சாம்பன் முன்னே பார்த்தான். அப்போது ராகு பேசத் தொடங்கினான்.
ராஹுருவாச-। தேவ ஜாலம்தரேணாஹம் ப்ரேஷிதஸ்தவ ஸந்நிதௌ । தஸ்ய ஶிவவசஃ ஶ்ருத்வா மந்முகேந த்ருதம் குரு
ராகு சொன்னான்: 'இறைவா, ஜாலந்தரன் என்னை உன்னிடம் அனுப்பினான். சிவபெருமானின் வார்த்தையை கேட்டவுடன், என் வாயிலாக சொல்வதை விரைவில் செய்.'
கிரிஶத்வம் தபோநிஷ்டோ நிர்குணோ தர்மவர்ஜிதஃ । தவ நாஸ்தி பிதா மாதா வஸு கோத்ராதி வர்ஜிதஃ
மலையடிவாழ்ந்த இறைவா, நீ தவத்தில் நிலைபெற்றவன், குணமற்றவன், தர்மம் இல்லாதவன்; உனக்கு தந்தை, தாய், குலம், குடும்பம் எதுவும் இல்லை.
ஜாலம்தரோ மஹாபாஹுர்பும்க்தேऽஸௌ புவநத்ரயம் । தஸ்யைவ வஶ்யஸ்த்வமபி ததஶ்சோக்தம் ஸமாசர
ஜாலந்தரன், வலிமைமிக்கவன், மூவுலகையும் அனுபவிக்கிறான்; நீயும் அவனுக்கு கீழ்ப்படிதல் வேண்டும், எனவே அவன் சொல்வதை செய்.
புராணபுருஷஃ காமீ வ்ரு'ஷாரூடஃ கதம் பவாந் । ஏவம் வததி ஸம்ப்ராப்தௌ ஸுதௌ ஸ்கம்தவிநாயகௌ
பழைய காலத்து முதல்வனாய், ஆசை கொண்டவன், நந்தியின்மேல் ஏறியவன் நீ, இப்படி இருக்க முடியுமா என்று அவன் பேசும் போது, ஸ்கந்தனும் விநாயகரும் அங்கு வந்தனர்.
தஸ்மிந்காலே தேவதேவோ யதவாகம்கமர்தநம் । சகார ச கரைர்வ்யஸ்தைர்வாஸுகிர்பூதலேऽபதத்
அந்த நேரத்தில் தேவாதிபதி, சொற்களையும் உடலையும் அடக்கி, விரித்து வைத்த கரங்களால் அடித்தார்; உடனே வாசுகி பூமியில் விழுந்தது.
ஹேரம்பவாஹநஸ்யாகோஃ புச்சம் க்ரஸ்தமதாஹிநா । ஸ்வபத்ரம் க்ரஸ்தமாலோக்ய மும்சமும்சேத்யுவாச ஹ
அப்போது ஹேரம்பனின் வாகனமான எலியின் வால் பாம்பால் பிடிக்கப்பட்டது; தன் இறக்கை பிடிக்கப்பட்டதை பார்த்து, 'விடு, விடு' என்று அது கூவி அழைத்தது.
அத்ராம்தரே ஸ்கம்தவாஹம் க்ஷுப்தம் வீக்ஷ்ய மஹாஸ்வரம் । தத்பயாத்வாஸுகிர்க்ரஸ்தமாகுபுச்சமதோத்கிரத்
இவ்வளவிலும் ஸ்கந்தனின் வாகனம் கலக்கமடைந்து, பெரும் சத்தத்தில் அழைத்ததை பார்த்து, வாசுகி பயத்தில் பிடித்திருந்த எலியின் வாலை விட்டுவிட்டது.
அதாருஹ்ய ஹரஸ்யாம்கம் கலமாவேஷ்ட்ய ஸம்ஸ்திதஃ । தஸ்ய நிஶ்வாஸபவநைரத ஜாதோ ஹுதாஶநஃ
பின்னர், அந்த பாம்பு ஹரனின் உடலில் ஏறி, கழுத்தைச் சுற்றி, அங்கேயே இருந்தது; அவனது மூச்சிலிருந்து நெருப்பு உருவானது.
தஸ்யோஷ்மணா சம்த்ர லேகா ஜடாஜூடாடவீ ஸ்திதா । ஸார்த்ரதாம் து ததா ஸாயாத்ப்லாவிதம் தத்வபுர்யதா
அந்த வெப்பத்தால், சடைகளில் இருக்கும் சந்திரக்கொம்பு ஈரமாகி, அந்த ஈரம் இறைவனது உடலை முழுவதும் நனைத்தது.
தஸ்யாஹ்யம்ரு'ததாராபிர்ப்ரஹ்மமஸ்தகமாலிகா । ஹரமௌலிகபாலாநாமபூத்ஸம்ஜீவிதா ததா
அந்த அமிர்தம் போன்ற நீர் பிரம்மாவின் தலையிலுள்ள மாலையில் விழ, அப்போது ஹரனின் சடையை காக்கும் தேவதைகள் உயிர் பெற்றனர்.
பபாட பூர்வமப்யஸ்தம் ஸர்வயோகஶ்ருதிக்ரமம் । ஶ்ருத்வா பரஸ்பராதீதம் விவதம்தி ஶிராம்ஸ்யத
அவன் முன்பு கற்ற யோகப்பாடங்களை எல்லாம் உரைத்தான்; ஒருவர் மற்றவரிடம் கற்றதை கேட்டவுடன், அந்த தலைகள் ஒருவருடன் ஒருவர் வாதிக்கத் தொடங்கின.
அஹமாதிரஹம் பூர்வமஹமேவ பராத்பரஃ । அஹம் ஸ்ரஷ்டா அஹம் பாதேத்யுத்ஸுகாநி பரஸ்பரம்
ஒவ்வொருவரும், 'நான் முதல்வன், நான் ஆரம்பம், நான் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன்; நான் படைப்பவன், நான் காப்பவன்' என்று ஒருவருக்கொருவர் போட்டியாய் கூறினர்.
ஶோசம்த்யேதாநி நோ தத்தம் நோ புக்தம் ந ஹுதம் மயா । லோபக்ரஸ்தேந மநஸா நோ வித்தம் ப்ரஹ்மணேऽபி தம்
அவர்கள் வருந்தினார்கள்: 'நான் எதையும் கொடுக்கவில்லை, அனுபவிக்கவில்லை, யாகம் செய்யவில்லை; பேராசை பிடித்த மனத்தால், பிரம்மாவிற்கும் செல்வம் கொடுக்கவில்லை.'
அதேஶ்வரஜடாஜூடாதாவிராஸீத்கணோ மஹாந் । த்ர்யாநநஸ்த்ரிசரணஸ்த்ரிபுச்சஃ ஸப்தஹஸ்தவாந்
அப்போது இறைவனின் சடையிலிருந்து ஒரு பெரிய கணன் தோன்றினான்; அவனுக்கு மூன்று முகங்கள், மூன்று கால்கள், மூன்று வால், ஏழு கைகள் இருந்தன.
ஸ ச கீர்திமுகோ நாம பிம்கலோ ஜடிலோ மஹாந் । தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸா கபாலாலீ பயாத்தஸ்தௌ ம்ரு'தேவ ஸா ௩௭*। புரதஃ ப்ராஹ ஸகணஸ்ததஃ கீர்திமுகஃ ப்ரபும் । ப்ரணிபத்ய ஶிவம் தேவமத்யர்தம் க்ஷுதிதஃ ப்ரபோ
பிங்கல நிறத்தில், முடி சுருளிய பெரிய தவசு ஒருவர் இருந்தார்; அவருக்கு கீர்த்திமுகன் என்று பெயர். அவரைப் பார்த்தவுடன், அந்த கபாலாளி தேவியும், உயிரற்றவள்போல் பயத்தில் நின்றாள். பிறகு, கீர்த்திமுகன் தன் கூட்டத்துடன் முன் வந்து, சிவபெருமானை வணங்கி, மிகுந்த பசிக்காகக் கேட்டான்.
ததோக்தஃ ஶம்கரேணாஹோ பக்ஷய த்வம் ரணே ஹதாந் । க்ஷணம் விசார்ய ஸ கணஃ க்வாப்யத்ரு'ஷ்ட்வா ரணம் ததா
அப்போது சங்கரன், 'போரில் இறந்தவர்களை நீ உண்' என்று சொன்னார். அந்த கூட்டத்தவன் சிறிது யோசித்து, அப்போது எங்கும் போர்க்களம் இல்லை என்பதை உணர்ந்தான்.
ப்ரஹ்மாணம் பக்ஷிதும் ப்ராப்தஃ ஶம்கரேண நிவாரிதஃ । ததஃ கீர்திமுகேநாத ஸ்வாம்கம் ஸர்வம் ச பக்ஷிதம்
பிறகு, பிரம்மாவை உண்ண முயன்றான்; ஆனால் சங்கரன் தடுத்தார். உடனே கீர்த்திமுகன், தன் உடலை முழுவதும் உண்டுவிட்டான்.
புபுக்ஷிதேந சாத்யம்தம் நிஷித்தேந ச ஸர்வதஃ । தத்ஸாஹஸம் ததா த்ரு'ஷ்ட்வா பக்திம் கீர்த்திமுகஸ்ய ச
அந்தக் கூட்டத்தவன், கடும் பசியால் எங்கும் தடைபட்டு, இவ்விதம் அதிசயமான செயலைச் செய்தான். அப்போது, கீர்த்திமுகனின் பக்தியைப் பார்த்து—
தமுவாசேஶ்வரஃ ப்ரீதஃ ப்ராஸாதே திஷ்ட மே ஸதா । த்வச்சித்தரஹிதோ யஶ்ச பவிஷ்யதி மமாலயே
அப்பொழுது இறைவன் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார்: 'என் கோவிலில் நீ எப்போதும் தங்க வேண்டும். யாராவது என் இல்லத்திற்குள் உன்னை நினைவில்லாமல் வந்தால்—'
ஸ பதிஷ்யதி ஶீக்ரம் ஹீத்யுக்தஃ ஸோம்ऽதர்ஹிதோऽபவத் । ஶம்போர்மூத்நி ததா தேவா வவ்ரு'ஷுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிபிஃ
'அவன் விரைவில் வீழ்ந்துவிடுவான்' என்று இறைவன் கூறினார். உடனே கீர்த்திமுகன் மறைந்துவிட்டான். அப்போது தேவர்கள், சாம்புவின் தலையில் மலர்களை பொழிந்தனர்.
ஏவமத்யத்புதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸபாயாம் து த்ரிஶூலிநஃ । ஸ்வர்பாநுரபி தேவேஶம் புநஃ ப்ரோவாச விஸ்மிதஃ
இவ்விதம் மிகவும் அதிசயமான நிகழ்வை, திரிசூலம் ஏந்திய இறைவனின் மண்டபத்தில் பார்த்தபோது, ஸ்வர்பானுவும் ஆச்சரியப்பட்டு, மீண்டும் தேவர்களின் தலைவனை நோக்கி கேட்டான்.
ஸ்ப்ரு'ஶம்தி த்வாம் கதம் பாவம் ஸ்வாதீநம் யோகிநம் பலாத் । இம்த்ரியைஃ பூஜ்யஸே த்வம் ஹி ப்ராப்யோऽயம் விஷயைஃ கதம்
'ஓ பரமனே! தன்னை அடக்கிக் கொண்ட யோகிகள் அடையும் உம்மை, இந்திரியங்கள் எப்படி வலையால் தொட முடியும்? இந்திரியங்கள் உம்மை வணங்குகின்றன; ஆனால் பொருள்கள் மூலம் உம்மை எப்படித் தாண்ட முடியும்?'