ராமோऽபி ஜ்யாமந்வநாதயத் । தேந நாதேந ஸர்வேஷாம் மநாம்ஸி க்ஷுபிதாந்யாஸந்
ராமனும் வில் நூலை ஒலிக்கச் செய்தான்; அந்த ஒலியால் அனைவரின் மனமும் கலங்கியது.
ராமேணஸஜ்யிதம் தநுரிதி ஸர்வத்ர வாதஃ ஸம்ஜாதஃ
ராமனால் வில் நூல் கட்டப்பட்டது என்று எல்லா இடங்களிலும் பேசப்பட்டது.
ஜநகோऽபி ஸீதாம் ராமாய ததௌ ராஜபிஶ்ச யுத்தம் க்ரு'த்வா தாந்நிர்ஜ்ஜித்ய ஸ்வபுரீமாகாத்
ஜனகன் சீதையை ராமனுக்கு வழங்கி, பிற அரசர்களுடன் போர் செய்து அவர்களை வென்று, தன் நகரத்திற்கு திரும்பினார்.
அதைகதா தஶரதோ ராமம் யௌவராஜ்யேபிஷிச்ய ஸுகீ பபூவ ஸர்வப்ரஜாரம்ஜநாச்ச ராமோ ராஜாநுமத இதி ஸர்வப்ரஜாவாதோऽபூத்
ஒரு சமயம் தசரதன், ராமனை அரசபுத்திரராக அபிஷேகம் செய்து மகிழ்ந்தார்; ராமன் எல்லா மக்களையும் மகிழ்வித்ததால், 'ராமன் அரசனால் ஒப்புதல் பெற்றான்' என்று அனைவரும் கூறினார்கள்.
அத கைகயதேஶாதிபதிதநயா ஸுவேஷா ராமம் ராஜாநமஸஹமாநா ராஜாநமுவாச மம வரதாநாவஸர இதி ராஜாசிம்தயத்கிம் தேயமிதி
அப்போது, கைகேய நாட்டின் அரசரின் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மகள், இராமன் ராஜ்யபிஷேகம் செய்யப்படுவதை சகிக்க முடியாமல், 'எனக்கு அருளப்பட்ட வரம் கேட்கும் நேரம் இது' என்று அரசரிடம் கூறினாள். அரசன், 'நான் என்ன தர வேண்டும்?' என்று மனதில் யோசித்தான்.
தேவ்யுவாச-। சதுர்தஶவர்ஷாணி ராமோ வநம் விஶது பாலயது ராஜ்யம் பரதஃ
அரசி சொன்னாள்: 'இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காடுக்குச் சென்று வாழ வேண்டும்; பரதன் ராஜ்யம் ஆள வேண்டும்.'
ராஜாந்ரு'தவசநதோஷபயாத்கதம்கதமபி ஸ்வீசகார
தன் வார்த்தையை மீறுவதால் தோன்றும் குற்றத்தைப் பயந்து, அரசன் அவள் கோரிக்கையை எப்படியோ ஏற்றுக்கொண்டான்.
அத வஸிஷ்டம் பாவிதயாவோசத ராமோ வநாய நிர்கச்சதி அஸ்ய கிம்வா பவேதிதி விசார்ய ஶுபாஶுபம் ப்ரூஹி
பின்னர், மனம் கலங்கிய அரசன் வசிஷ்டரிடம், 'இராமன் காடுக்குச் செல்கிறான். இதனால் என்ன நடக்கும்? நல்லதும் கெட்டதும் யாது என்று ஆராய்ந்து சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டான்.
வஸிஷ்டோ விசார்ய ஸஹர்ஷம் ராஜாநமுவாச
வசிஷ்டர் யோசித்து மகிழ்ச்சியுடன் அரசரிடம் பேசினார்:
கத்வா வநம் நிகிலதாநவவீரஹம்தா ஶம்போரநேகவிதபூஜநமாதநோதி । ஸீதாவியோகருஷிதஃ கபிஸேநயா ச தீர்த்வோததிம் தஶமுகம் ச நிஹம்தி ராமஃ
காடுக்குச் சென்று, இராமன் எல்லா அரக்கர்களையும் அழிப்பான்; சிவபெருமானை பலவிதமாக வழிபடுவான். சீதை பிரிவால் வருந்தி, வானரப்படையுடன் கடலை கடந்தும், பத்து தலை கொண்டவனை அழிப்பான்.
ஆகம்ய ராஜ்யம் ரகுநம்தநோऽபி பஹூநி வர்ஷாணி ஸமாதநோதி । ப்ரஶஸ்தகீர்திர்நிகிலேபி லோகே ஶர்வேண தேவேந சிரம் ந்யவாத்ஸீத்
பின்னர் இராமன் ராஜ்யத்துக்குத் திரும்பி, பல ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வான். அவன் புகழ் உலகெங்கும் பரவும்; சிவபெருமான் நீண்ட நாட்கள் அவனுடன் இருப்பார்.
ஸுபுத்ரயுக்தோ பஹுயஜ்ஞயாஜீ பரிவ்ரு'டஃ ஸர்வகுணாதிகஶ்ச
அவன் நல்ல மக்களைப் பெற்று, பல யாகங்கள் நடத்தி, செல்வம் பெருகி, எல்லா நற்குணங்களிலும் மேலோங்குவான்.
இதி வஸிஷ்டவசநம் ஶ்ருத்வா தஶரதோ ராமகுணாநநுஸ்மரந்நித்யுவாச ஶ்ரேயோ மே மரணம் ராமஸ்ய நிர்கமநே இதி
வசிஷ்டரின் வார்த்தைகளை கேட்ட தசரதன், இராமனின் நற்குணங்களை நினைவுகூர்ந்து, 'இராமன் பிரிந்து செல்லும் போது, எனக்கு உயிர் போனதே மேல்' என்று கூறினான்.
அத ராமோ மாதரம் பிதரம் குரும் ச வஸிஷ்டம் பித்ரு'பத்நீர்நமஸ்க்ரு'த்ய வநாய ஜகாம
பின்னர் இராமன் தன் தாய்க்கும், தந்தைக்கும், ஆசான் வசிஷ்டருக்கும், தந்தையின் மற்ற மனைவிகளுக்கும் வணங்கி, காடுக்குச் சென்றான்.
அதோபவநே திநமேகம் ஸ்தித்வா ஜடாஃ காரயித்வா வல்கலம் வாஸோ த்ரு'த்வைகோபவீதீ க்ரு'ததம்தஶுத்திரேகேநோபவீதேந ஜடாம் பத்த்வா பஸ்மோத்தூலிதஸர்வாம்கோ பஸித நிஷ்டுரகாயோ முக்தாபலதாமமணிவ்யத்யஸ்த ருத்ராக்ஷமாலாமுரஸி ததாநோऽல்பபூஷணாதிபூஷித ஸீதாஸஹாயோ லக்ஷ்மணாநுசரோ விவேஶ வநாம்தரம்
லக்ஷ்மண கோऽயம் கபிரிதி
லக்ஷ்மணா, இந்த வானரன் யார்?
லக்ஷ்மணோऽபி ந ஜாந இத்யுவாச அத ராமஃ ஸமாஹூய கஸ்ய த்வம் கிம் நாமத்யேப்ரு'ச்சத்
லக்ஷ்மணனும், 'நான் அறியவில்லை' என்று சொன்னான். அப்போது இராமன், 'நீ யாருடையவன்? உன் பெயர் என்ன?' என்று அழைத்து கேட்டான்.
ஸ ச ஸுக்ரீவஸ்ய ஹநூமாநித்யுவாச
அவன், 'நான் சுக்ரீவனுக்கு சேவகனான அனுமன்' என்று பதிலளித்தான்.
ராமம் நத்வா ஸுக்ரீவமேத்ய நத்வா தேவநாராயணஇவாபரஃ புருஷோ யுவா மேகஶ்யாமோ ஜடீ ஆஜாநுபாஹுரதியஶஸ்வீ ஸூர்யஸம்காஶேந ஸஹாபரேண நரேண இஹாஸ்தே
இராமனுக்கு வணங்கி, அனுமன் சுக்ரீவனிடம் சென்று வணங்கினான். 'இங்கே மற்றொருவர், தேவர்களுக்குள் நாராயணனைப் போல, இளம் வயது, மேகத்தின் நிறம், சடையுடன், முழங்கால் வரை நீளும் கரங்களுடன், பேர்புகழுடன், சூரியனைப்போல் பிரகாசிக்கும் மற்றொரு மனிதனுடன் வந்திருக்கிறார்' என்று கூறினான்.
அத தருச்சாயாதஃ ஸம்ஸ்திதௌ ஸர்வலக்ஷணஸம்பந்நௌ ராஜபுத்ரௌ த்ரு'ஷ்ட்வா உக்தஶ்ச தாப்யாம் ஸுக்ரீவாய நிவேதயேதி தத்த்வயி நிவேதிதம்
பின்னர், மர நிழலில் நிற்கும் எல்லா இலட்சணங்களும் பொருந்திய இரு இளவரசர்களை பார்த்த அனுமனிடம், அவர்கள், 'இதை சுக்ரீவனுக்குச் சொல்லு' என்று கூறினர். அதன்படி அனுமன் சுக்ரீவனிடம் அறிவித்தான்.
அத ஸுக்ரீவஃ ஸத்வரமுத்தாய புஷ்பஸலிலாதித்ரவ்யமாதாய பாதப்ரக்ஷாலநாதிகம் க்ரு'த்வா பலாநி ஸமர்ப்ய வ்யஜ்ஞாபயத்
உடனே சுக்ரீவன் விரைவாக எழுந்து, பூ, தண்ணீர் மற்றும் பிற பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு, கால்களை கழுவி, பழங்களை வழங்கி, தன் வேண்டுகோளை முன்வைத்தான்.
கௌ யுவாம் கிமர்தமாகதௌ ராஜபுத்ரௌ தபஸ்விநாவிதி ஸுக்ரீவவசநமாகர்ண்ய லக்ஷ்மணேநாபாஷத ராமஃ
சுக்ரீவன், 'நீங்கள் யார்? எதற்காக வந்தீர்கள்? இராஜகுமாரர்களும் தவசிகளுமா?' என்று கேட்டதும், இராமன் லக்ஷ்மணனின் வாயிலாக பதிலளித்தான்.
தஶரததநயாவாவாம் ராமலக்ஷ்மணௌ துஷ்டநிக்ரஹ ஶிஷ்டபரிபாலநாய வநம் கதாவிதி
நாங்கள் தசரதனின் மகன்கள் இராமனும் லக்ஷ்மணனும்; தீயவர்களை அழித்து நல்லவர்களை காப்பதற்காக வனத்திற்கு வந்துள்ளோம்.
அத ஸுக்ரீவ ஆஹ யுவயோருபகாரமபகாரம் கார்யமஸ்தீதி லக்ஷ்யதே
அப்போது சுக்ரீவன், 'உங்களுக்குள் உதவி அல்லது துன்பம் சம்பந்தப்பட்ட ஏதோ ஒரு விஷயம் இருப்பது போல் தெரிகிறது,' என்று சொன்னான்.
ஸுக்ரீவ உவாச- ராவணேநாபஹ்ரு'தயா கயாசித்த்ரியமாணாகதயா விபூஷணாநி காநிசித்பரித்யக்தா நிகதாநி மயா ஸம்க்ரு'ஹீதாநி தாநி தர்ஶயாமீத்யாபாஷ்ய ராமம் மம்திரமாகமய்ய தர்ஶயாமாஸ
சுக்ரீவன் சொன்னான்: 'இராவணனால் கடத்தப்பட்ட ஒரு பெண், கொண்டு போகப்பட்டபோது சில ஆபரணங்களை கீழே போட்டாள்; அவை நான் சேர்த்து வைத்துள்ளேன். அவற்றை உனக்குக் காண்பிப்பேன்.' என்று சொல்லி, இராமனைத் தன் இல்லத்திற்கு அழைத்து சென்று அவற்றைக் காட்டினான்.
ராமோऽபி நிரீக்ஷ்ய நிஶ்சித்ய ப்ரருத்ய க்வ கதோऽஸௌ ராவண இதி பப்ரச்ச ஸ ச தக்ஷிணாமாஶாம் கத இதி பபாஷே
இராமன் அவற்றை பார்த்து உறுதிப்படுத்தி, அழுது, 'அவள் எங்கே போனாள்? இராவணன் எங்கே?' என்று கேட்டான். சுக்ரீவன், 'அவன் தெற்குத் திசையில் சென்றான்,' என்று பதிலளித்தான்.
அத ராமஸ்தேந ஸக்யமகரோத் அப்ரு'ச்சச்ச கிமர்தமிஹ பார்ய்யாஹீநஃ ஸ்தித இதி
பின்னர் இராமன் அவனுடன் நட்பு கொண்டான்; 'நீங்கள் உங்கள் மனைவியில்லாமல் இங்கு ஏன் இருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டான்.
பின்னர், ஒரு நாள் ஒரு வனத்தில் தங்கி, முடியைச் சுருட்டி, மரச்சீலை அணிந்து, ஒரு யஜ்ஞோபவீதம் மட்டும் போட்டு, பற்களைத் தூய்மை செய்து, முடியை ஒரு நூலால் கட்டி, உடலெங்கும் பசும்பொடி பூசி, மிகக் குறைந்த ஆபரணங்கள், முத்துமாலையும் மணிமாலையும் ருத்ராட்சமாலையும் மார்பில் அணிந்து, சீதை உடன், லக்ஷ்மணன் பின்தொடர, காடின் ஆழத்தில் நுழைந்தான்.
அதாநேக ராக்ஷஸாம்ஸ்தஸ்மிந்நிஜகாந பவாநிவ நிகிலம் சகார ஸீதாபஹரணாதிநிகிலமபி பவதா யதாததா ஸ்யாத ஸுக்ரீவாஶ்ரமம்ரு'ஷ்யமூகபர்வதம் ராமோ ஜகாம நிபிடச்சாயாசூதவ்ரு'க்ஷமாஸாத்ய லக்ஷ்மணஸஹாயஃ பரிஶ்ரயமகல்பயத் । வ்ரு'க்ஷே து தநுஷீ ஆரோப்யாஸீநலக்ஷ்மணாம்கே ஶிரஃ க்ரு'த்வா ஹரிசர்மஶய்யாஶயநோலக்ஷிதாம்கீதிம் ஶ்ரு'ண்வந்வ்ரு'க்ஷபலம் நிரீக்ஷமாணோ வாநரமேகம் மணிகும்டலம் ஹேமபிம்கலம் ஸத்ரு'டபத்தமௌம்ஜீகௌபீநமச்சோபவீதிநமதிசம்சலம் பலமாதாயாத்மநிவிக்ஷிபம்தம் புஷ்பமம்ஜரீஶ்ச கிரம்தம் காநமநுகுர்வம்தம் வ்யஜநேந ராமம் வீஜயம்தமாருஹ்ய ஶாகாமபி ததா வீஜயம்தமாபத்தசூதபலமாத்ரம் ராமோ வீக்ஷ்ய லக்ஷ்மணமபாஷத
அங்கே, இராமன் பல அரக்கர்களை அழித்தான்; சிவபெருமான் செய்ததுபோல் எல்லாவற்றையும் செய்தான். சீதைப் பறிப்பு முதலான நிகழ்வுகள் நடந்தன. பின்னர் இராமன் சுக்ரீவனின் ஆசிரமமான ஷ்யமூக மலைக்குச் சென்று, அடர்ந்த நிழல் கொண்ட மாமரத்தை அடைந்து, லக்ஷ்மணனுடன் ஓய்விடம் அமைத்தான். வில்லைக் கிளையில் வைத்து, தலையை லக்ஷ்மணனின் மடியில் வைத்து, மான் தோலிலே படுத்து, பறவைகளின் இசையை கேட்டுக் கொண்டு, பழங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, மணிமுடி அணிந்த, தங்க நிறம் கொண்ட, வலுவான முன்ஜை கட்டிய, தூய யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்த, மிகவும் சுறுசுறுப்பான ஒரு வானரன், பழங்களை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டும், பூமஞ்சரிகளை சிதறவும், பாடலைப் பின்பற்றி, விசிறியால் இராமனை வீசவும், கிளையில் ஏறி வீசவும், மாம்பழம் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டும் இருந்தான். இதைக் கண்ட இராமன் லக்ஷ்மணனை நோக்கி பேசினான்.
அந்யதா ஸேநாஸமேதாவாகமிஷ்யதஃ லக்ஷ்மண ஆஹ அஸ்தி கார்யாம்தரம் அமுஷ்ய பார்யா கேநாபஹ்ரு'தா ந ஜ்ஞாயதே தாமந்வேஷ்டுமாகதௌ ததேவாவயோஃ கார்ய்யமந்யதாநுஷம்கிகம் ததர்தமபி ஜலதிம் தராவ அபி பாதாலம் ப்ரவிஶாவ அபி நாகம் ஸாதயாவஃ அபி மஹேம்த்ரம் பாதயாவஃ அபி பலிநம் ஹநாவஃ கிமபி குர்வஹே
இல்லையென்றால், நீங்கள் படையுடன் வரமாட்டீர்கள். லக்ஷ்மணன், 'இன்னொரு காரியம் உள்ளது: ஒருவரது மனைவி யாரோ ஒருவரால் கடத்தப்பட்டுள்ளார்; அவரைத் தேடவே நாங்கள் வந்துள்ளோம். அதுவே எங்கள் முதன்மை குறிக்கோள்; மற்றவை பின்வரும் விஷயங்கள். இதற்காக, கடலை கடந்தாலும், பாதாளத்திற்குள் சென்றாலும், வானத்தை அடைந்தாலும், இந்திரனை வீழ்த்தினாலும், வலிமைமிக்கவரை அழித்தாலும், எதுவாக இருந்தாலும் செய்வோம்,' என்று கூறினான்.
ஸுக்ரீவ உவாச-। மம ப்ராதா வாலீ மஹாபலோ மமபார்ய்யாம் ராஜ்யம் சாபஹ்ரு'த்ய கிஷ்கிந்தாயாமாஸ்தே யுத்தேந சாஹம் பராஜிதஃ தத்வதாய ஸர்வதா மம சிம்தா யதாஸௌ த்வயா நிஹந்யதே ததாஹமபி ஸாகரம் பத்த்வா பரதீரே லம்காயாம் ஸ்திதாம் ஸீதாம் ராவணேநாபஹ்ரு'தாம் தவ ஸமர்பயாமீத்யாபாஷ்ய ஶபதம் க்ரு'த்வா ஸுக்ரீவோ வாலிநாதிபலிநா யுத்தாயாஹூதேந யுயுதே
சுக்ரீவன் சொன்னான்: 'என் சகோதரன் வாலி மிகுந்த வலிமையுடையவன்; அவன் என் மனைவியையும் ராஜ்யத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு கிஷ்கிந்தாவில் இருக்கிறான். நான் போரில் தோற்றுவிட்டேன். அவனை அழிப்பது எனக்கு எப்போதும் கவலையாக உள்ளது. நீ அவனை அழித்தால், நான் கடலைக் கடந்து, இலங்கையில் இராவணனால் பிடிக்கப்பட்டுள்ள சீதையை உனக்குக் கொண்டு வந்து தருவேன்.' என்று சத்தியம் செய்து, வாலி என்ற மிக வலிமைமிக்கவனுடன் சுக்ரீவன் போரிடச் சென்றான்.