த்வயைகதிவஸே பூஜா ஶம்கரஸ்ய யதஃ க்ரு'தா । தவ பாபஸஹஸ்ரம் ச ப்ரணஷ்டம் பவதோ த்விஜ
ஒரு நாளில் நீ சங்கரனை பூஜை செய்ததனால், உன் ஆயிரம் பாவங்கள் அழிந்துவிட்டன, பிராமணா.
ஸ்திதாநாமபி பாபாநாம் பலம் நரகபாதநம் । வர்ஷகோடித்வயம் விப்ர ஶ்வாநஜந்மஶதம் புநஃ
இன்னும் மீதமுள்ள பாவங்களுக்கு, அதன் பலன் நரகத்தில் வீழ்வதே; இரு கோடி ஆண்டுகள், பிராமணா, பின்னர் நூறு முறை நாய் பிறவி எடுப்பாய்.
ஶிவதீபாஜ்யஹரணாத்பலம் நரகஸேவநம் । நரகே ச ஸ்திதிஸ்தஸ்ய ஶதவர்ஷம் ஸுபீஷணம்
சிவவிளக்கில் இருந்த நெய்யை எடுத்ததற்காக, அதன் பலன் நரகத்தில் தங்குவதுதான்; அங்கே அவன் நூறு ஆண்டுகள் பயங்கரமாக தங்குவான்.
கும்பீபாகே ச காஷ்டத்வம் பஸ்ம பூத்வா புநஃ புநஃ । வர்ஷாணாம் தஶகம் த்வேவம் க்ரு'மிபுக்திஃ பரம் தஶ
கும்பிபாக நரகத்தில், அவன் மரமாக மாறி, மீண்டும் மீண்டும் சாம்பலாகி விடுவான்; பத்து ஆண்டுகள் இப்படி, அடுத்த பத்து ஆண்டுகள் புழுக்கள் அவனை உண்ணும்.
புநஶ்ச தீபவர்தித்வம் வர்ஷாணாம் ச ததா தஶ । ஶ்லேஷ்மாமேத்யபுரீஷேஷு மூத்ரரேதோஹ்ரதேஷு ச
மீண்டும், அவன் பத்து ஆண்டுகள் விளக்கு திரியாகவும், பித்தம், கழிவுகள், சிறுநீர், விந்து போன்ற நீர்களில் தங்குவான்.
உந்மஜ்ஜ்ய ச நிமஜ்ஜ்யாத ஶ்லேஷ்மவிண்மலபோஜநம் । ததோ நரகஶேஷேண ஶ்வாநஜந்மஶதம் பரம்
அங்கே மேலே எழுந்து, கீழே மூழ்கி, பித்தம் மற்றும் மலத்தை உண்ணுவான்; அதன் பிறகு, மீதமுள்ள நரகத்துக்கான காலம் முடியும் வரை, நூறு முறை நாய் பிறவி எடுப்பான்.
யமவாக்யமிதி ஶ்ருத்வா ப்ராஹ்மணோ நிபபாத ச । அத தஸ்ய ப்ரியா பார்யா பதிசிம்தாபராபவத்
யமனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த பிராமணன் விழுந்துவிட்டான்; பின்னர் அவனுடைய அன்பு மனைவி கணவனை நினைத்து துயரத்தில் மூழ்கினாள்.
ஏதஸ்மிந்நம்தரே தஸ்யாஃ ஸமீபம் நாரதோऽப்யகாத் । நாரதஸ்ய பபாதாஸௌ பாதயோரதிதுஃகிதா
அந்த நேரத்தில், நாரதர் அவளிடம் வந்தார்; மிகுந்த துயரத்தில் அவள் நாரதரின் பாதங்களில் விழுந்தாள்.
தாமுத்தாப்ய முநிஃ ஶுத்தாம் கதாயுஷமபாஷத । அயி முக்தே விஶாலாக்ஷி பர்தாரம் கம்துமர்ஹஸி
அவளை எழுப்பி, அந்த தூய முனிவர், உயிர் போய்விட்டது போல் இருந்தவளிடம் சொன்னார்: 'ஓ மடமை கொண்ட பெருவிழியாளே, நீ உன் கணவனை சேர வேண்டும்.'
பர்தா தே ஹி விஶாலாக்ஷி ம்ரு'தோ பம்துவிவர்ஜிதஃ । ந ரோதிதவ்யம் தே பத்ரே ஜ்வலநம் ப்ரவிஶஸ்வ போஃ
'உன் கணவன், பெருவிழியாளே, இறந்து விட்டான், உறவினர் யாரும் இல்லை; நீ அழ வேண்டாம், நல்லவளே—நீ தீயில் செல்!'
ப்ராஹ்மண்யுவாச- அஶக்யம் யதி வா ஶக்யம் மயா கம்தும் முநே வத । அக்நிப்ரவேஶகாலோ வை வ்யதீதோ ந பவேத்யதா
பிராமணியார் கூறினாள்: 'நான் செல்ல இயலுமா, இயலாதா, முனிவரே, சொல்லுங்கள்; தீயில் செல்வதற்கான நேரம் கடந்துவிடாதபடி இருக்க வேண்டும்.'
நாரத உவாச- யோஜநாநாம் ஶதம் த்வேகமிதஃ ஸ்தாநாத்புரம் ஹிதத் । ஶ்வோ தாஹஃ கில விப்ரஸ்ய பவிதா கம்துமர்ஹஸி
நாரதர் கூறினார்: 'இங்கிருந்து நூறு யோஜனை தூரத்தில் அந்த நகரம் உள்ளது; நாளை அந்த பிராமணனின் தகனம் அங்கே நடைபெறும்—நீ செல்ல வேண்டும்.'
அவ்யயோவாச- தூரஸ்திதம் காயநாதம் கம்துமர்ஹாமி ஹே முநே । தத்வசஸ்து ஸமாகர்ண்ய நாரதஸ்தாமபாஷத
அவ்யயா சொன்னாள்: முனிவரே, நான் தூரத்தில் உள்ள என் ஆண்டவரிடம் போக அனுமதி பெற்றுள்ளேன். அவள் இவ்வாறு கூறியதும், நாரதர் அவளிடம் பேசினார்.
விபம்சீ நாலஸம்ஸ்தா த்வம் பவ கச்சாம்யஹம் க்ஷணாத் । இத்யுதீர்ய ததா கத்வா த்வராம் சக்ரே கதம் ச தத்
நீ, விபஞ்சீ, நாலத்தின் அடியில் இரு; நான் சிறிது நேரத்தில் வந்து விடுவேன் என்று கூறி, அவர் உடனே விரைந்து சென்று திரும்பினார்.
தேஶம் நஷ்டத்விஜஸ்தாநம் தாமுவாசாவ்யயாம் முநிஃ । ரோதநம் நேஹ கர்தவ்யம் யதி தத்ராக்நிமேஷ்யஸி
இருமுறை பிறந்தவர்களின் இல்லம் இல்லாத அந்த இடத்தில், முனிவர் அவ்யயாவிடம் சொன்னார்: "நீ அங்கு நெருப்பில் செல்வதற்கு எண்ணினால், இங்கு அழ வேண்டாம்."
பாபம் யதி க்ரு'தம் பத்ரே பரபூருஷஸேவநம் । ஏதத்விஶுத்தயே புத்ரி ப்ராயஶ்சித்தம் ஸமாசர
அன்புள்ளவளே, நீ பிறர் கணவரை சேவித்த பாவம் செய்திருந்தால், மகளே, அந்தப் பாவம் நீங்கும் வகையில் பிராயச்சித்தம் செய்.
தவோபபாதகவ்ராத நாஶோ வஹ்நிப்ரவேஶநாத் । நாந்யத்பஶ்யாமி நாரீணாம் ஸர்வபாபோபஶாம்தயே
நெருப்பில் செல்வதனால் உன் சிறிய பாவங்கள் எல்லாம் அழிகின்றன; பெண்களுக்கு எல்லா பாவங்களும் நீங்கும் வேறு வழி எனக்கு தெரியவில்லை.
அக்நிப்ரவேஶம் முக்த்வைகம் ப்ராயஶ்சித்தம் ஜகத்த்ரயே । ததீச உவாச- அத நாரதவாக்யேந நோதிதா ஸா வசோऽப்ரவீத்
நெருப்பில் செல்வதைத் தவிர, மூன்று உலகிலும் வேறு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் இல்லை. ததீசி சொன்னார்: அப்போது, நாரதரின் வார்த்தையால் தூண்டப்பட்டு, அவள் பேசினாள்.
அக்நிப்ரவேஶே நாரீணாம் கிம் கர்தவ்யம் மஹாமுநே । நாரத உவாச- ஸ்நாநம் மம்கலஸம்ஸ்காரோ பூஷணாம்ஜநதாரணம்
"மகா முனிவரே, பெண்கள் நெருப்பில் செல்லும்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?" நாரதர் சொன்னார்: "குளித்து, மங்களச் சடங்குகள் செய்து, அணிகலன்கள் மற்றும் கண் கருப்பு பூசிக் கொள்ள வேண்டும்—"
கம்தபுஷ்பம் ததா தூபம் ஹரித்ராக்ஷததாரணம் । மம்கலம் ச ததா ஸூத்ரம் பாதாலக்தகமேவ ச
"மணமும், பூவும், தூபமும், மஞ்சள் மற்றும் அரிசி பூசுதல், மங்கள நூல், காலுக்கு லாக்கும் இவை அனைத்தும் செய்ய வேண்டும்—"
ஶக்த்யா தாநம் ப்ரியோக்திஶ்ச ப்ரஸந்நாஸ்யத்வமேவ ச । நாநாமம்கலவாத்யாநாம் ஶ்ரவணம் கீதகஸ்ய ச
"வல்லதளவில் தானம் செய்யவும், இனிய வார்த்தை பேசவும், முகத்தில் மகிழ்ச்சி வைத்திருக்கவும், பல்வேறு மங்கள இசைகள் மற்றும் பாடல்களை கேட்கவும் வேண்டும்—"
வ்யபிசாரக்ரு'தே பாபே தத்பாபஸ்ய ப்ரஶாம்தயே । அதீதம் பாதகம் ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராயஶ்சித்தம் ததீரிதம்
"வஞ்சகத்தால் ஏற்பட்ட பாவம் தணிய, கடந்த பாவங்களை நினைத்து, இந்தப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்."
குர்யாதத ஸ்வகாம் பூஷாம் விப்ராய ப்ரதிபாதயேத் । பூஷாபாவே ஸ்வகீயேந ப்ராயஶ்சித்தம் து காரயேத்
"பின்னர், அவள் தன் அணிகலன்களை ஒரு பிராமணருக்கு கொடுக்க வேண்டும்; அணிகலன் இல்லையெனில், தன் வசதிக்கு ஏற்ப பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்."
நாந்யதா தஸ்ய பாபஸ்ய நாஶநம் வேதி குத்ரசித் । அவ்யயோவாச- ஸர்வமேதத்கரிஷ்யாமி ஹரித்ரா மே ந வித்யதே
"இவ்வாறு செய்யாமல் அந்தப் பாவம் எங்கும் அழியாது." அவ்யயா சொன்னாள்: "இவை அனைத்தையும் செய்வேன்; ஆனால் எனக்கு மஞ்சள் இல்லை."
பூஷணம் கிமுத ப்ரஹ்மந்ஸர்வமேதத்ப்ரதீயதாம் । நாரத உவாச- ந ஹ்யஸ்தி கிம்சித்ஸௌபாக்யத்ரவ்யமந்யத்த்வபேக்ஷயா
"பிராமணரே, அணிகலன்கள் பற்றியதும் என்ன? இவை அனைத்தும் எனக்குக் கொடுக்கப்படட்டும்." நாரதர் சொன்னார்: "நீ விரும்பும் வேறு எந்த மங்களப் பொருளும் இல்லை."
ததீச உவாச- அத க்ஷணேநாப்யகமத்கைலாஸம் ஶிவமம்திரம் । கிரிஜாமத த்ரு'ஷ்ட்வாஸௌ ப்ரணிபத்யேதமப்ரவீத்
ததீசி சொன்னார்: பின்னர், ஒரு கணத்தில் அவர் கைலாயம், சிவபெருமானின் இல்லத்தை அடைந்தார். அங்கே கிரிஜாவை பார்த்து வணங்கி, இவ்வாறு கூறினார்:
ஹரித்ரா தீயதாம் மாதர்பூஷணாநி ச ஸூத்ரகம் । பார்வத்யுவாச- விதவாயை மயா கிம்சித்பூஷணம் தீயதாம் கதம்
"அம்மா, தயவு செய்து மஞ்சளும், அணிகலன்களும், நூலும் கொடுங்கள்." பார்வதி சொன்னாள்: "விதவைக்கு நான் எப்படி அணிகலன் கொடுக்க முடியும்?"
மயா தத்தே ஹி தஸ்மிந்வை வைதவ்யம் நோபபத்யதே । நாரத உவாச- மாதர்ந விதவா யாவத்தவாம்கம் வர்ததே ஸ்த்ரியஃ
"நான் கொடுத்தால், அவளுக்கு விதவையாகும் நிலை வராது." நாரதர் சொன்னார்: "அம்மா, கணவனின் அடையாளங்கள் இருக்கும் வரை, பெண் விதவையாக மாறுவதில்லை."
ஆதாஹாத்ஸூதகம் நாஸ்தி திஷ்டேத்ஸௌபாக்யமுத்தமம் । பார்வத்யுவாச- ந சாந்யதேஹோ மத்பூஷாம் ஹரித்ராம் தர்துமர்ஹதி
"தகனம் நடைபெறுமுன் சுட்டதனால் சாபம் இல்லை; மிகுந்த சௌபாக்கியம் தொடரும்." பார்வதி சொன்னாள்: "என் உடலைத் தவிர, வேறு யாரும் என் அணிகலனோ, மஞ்சளோ அணிய முடியாது."
பூஷணாதௌ மயா தத்தே சிரம்ஜீவிதமிஷ்யதே । தீயதே ஹி ஜயம்த்யைவ ஸர்வமேதத்த்வயோதிதம்
"நான் அணிகலன்களை கொடுத்தால், நீண்ட ஆயுள் விரும்பப்படுகிறது. நீ கூறிய அனைத்தும் ஜயந்தி ஒருவரால் மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது."