தத்த்வஸர்கோ பாவஸர்கோ பூதஸர்கஶ்ச தத்த்வதஃ । ஸம்க்யாயாஃ பரிஸம்க்யாயாஃ ப்ரதாநம் ச குணாத்மகம்
உண்மையான முறையில், தத்துவங்களின் உருவாக்கம், நிலைகளின் உருவாக்கம், பொருட்களின் உருவாக்கம் ஆகியவை எண்ணிப் பார்க்கப்படுகின்றன; எல்லாவற்றையும் உருவாக்கும் ஆதாரப் பொருள் குணங்களால் ஆனது.
ஜ்ஞாத்வா ஸாதர்ம்யவைதர்ம்யம் ப்ரதாநம் ச விதர்மி ச । காரணம் ப்ரஹ்மணஶ்சைவ காமித்வமிதமுச்யதே
ஆதாரப் பொருளுக்கும் அதிலிருந்து வேறுபடும் பொருளுக்கும் உள்ள ஒற்றுமையும் வேறுபாடும், காரணமும் பரமன் விருப்பமும் அறிந்தால், அதுவே அறிவாகும் என்று கூறப்படுகிறது.
ப்ரயோஜ்யத்வம் ப்ரதாநஸ்ய வைதர்ம்யமிதமுச்யதே । ஸர்வத்ர கர்த்ரு'தா ப்ரஹ்ம புருஷஸ்யாப்யகர்த்ரு'தா
ஆதாரப் பொருள் செயல் படுத்தப்படுகிறது என்பதே அதன் வேறுபாடாகும்; எல்லா இடங்களிலும் செயல் செய்யும் சக்தி பரமனுக்கே, மனிதனுக்கோ செயல் செய்யும் தன்மை இல்லை.
அசேதநப்ரதாநேந ஸமத்வமிதமுச்யதே । தத்த்வாம்தரம் ச தத்த்வாநாம் கார்யகாரணமேவ ச
உணர்வில்லாத ஆதாரப் பொருளுடன் சமமானதாக இருப்பது இங்கே கூறப்படுகிறது; தத்துவங்களுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாடும், காரணம்-பயன் உறவும்கூட இங்கு விளக்கப்படுகிறது.
ப்ரயோஜநம் ப்ரயோஜ்யத்வம் ஜ்ஞாத்வா தத்த்வப்ரஸம்க்யயா । ஸம்க்யாதமுச்யதே ப்ராஜ்ஞைர்விஜயார்தவிசிம்தகைஃ
பயனையும், செயல் செய்யப்படுதலையும், தத்துவங்களை எண்ணிப் பார்த்து அறிந்தவர்கள், வெற்றிக்காக சிந்திக்கும் புத்திசாலிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.
இதி மத்வாஸ்ய ஸத்பாவம் தத்த்வம் ஸம்க்யாம் ச தத்த்வதஃ । ப்ரஹ்மதத்த்வாதிகம் சாபி பூததத்த்வம் விதுர்புதாஃ
இதுபோல், அதன் உண்மை இருப்பையும், தத்துவங்களையும், எண்ணிப்பார்ப்பதையும் உணர்ந்து, ஞானிகள் பரம தத்துவம் உயர்ந்தது என்றும், பொருட்களின் தத்துவத்தையும் அறிவார்கள்.
ஸாம்க்யைஃ க்ரு'தா பக்திரேஷா பக்திராத்யாத்மிகீ ஸ்ம்ரு'தா । யோகஜாமபி தே பூப ஶ்ரு'ணு பக்திம் வதாம்யஹம்
சாங்கியர்களால் நிறுவப்பட்ட இந்த பக்தியே ஆன்மீக பக்தி என்று அழைக்கப்படுகிறது; இப்போது, அரசே, யோகத்திலிருந்து வரும் பக்தியை நான் சொல்வதை கேளுங்கள்.
ப்ராணாயாமபரோ நித்யம் த்யாநவாந்நியதேம்த்ரியஃ । பைக்ஷ்யபக்ஷவ்ரதீ சாபி ஸர்வப்ரத்யாஹ்ரு'தேந்த்ரியஃ
எப்போதும் உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, உணர்வுகளை அடக்கி, பிச்சை உணவு சாப்பிடும் விரதம் கடைபிடித்து, எல்லா உணர்வுகளையும் திரும்பப் பெற்றிருப்பவர்—
தாரணம் ஹ்ரு'தயே க்ரு'த்வா த்யாயமாநோ மஹேஶ்வரம் । ஹ்ரு'த்பத்மகர்ணிகாஸீநம் பீதவஸ்த்ரம் ஸுலோசநம்
மனதை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, மகா ஈசுவரனை தியானித்து, இதயத்திலுள்ள தாமரை மத்தியில் அமர்ந்திருப்பவராகவும், மஞ்சள் vasthiram அணிந்திருப்பவராகவும், அழகான கண்கள் உடையவராகவும் கற்பனை செய்கிறார்—
பஶ்யந்நுத்யோதிதமுகம் ப்ரஹ்மஸூத்ரகடீதடம் । ஶ்வேதவர்ணம் சதுர்பாஹும் வரதாபயஹஸ்தகம்
அவரது பிரகாசமான முகத்தையும், இடுப்பில் புனித நூல் அணிந்திருப்பதையும், வெள்ளை நிறத்தையும், நான்கு கரங்களையும், அருள் வழங்கும் மற்றும் பயத்தை நீக்கும் கரங்களையும் காண்கிறார்—
யோகஜா மாநஸீஸித்திர்விஷ்ணுபக்திஃ பரா ஸ்ம்ரு'தா । ய ஏவம் பக்திமாந்தேவம் விஷ்ணுபக்திஃ ஸ உச்யதே
யோகத்தால் மனதில் பெறப்படும் siddhi, விஷ்ணுவுக்கு உண்டான உயர்ந்த பக்தி என்று கூறப்படுகிறது; இவ்வாறு பக்தியுடன் இறைவனை வழிபடுபவர் விஷ்ணு பக்தி உடையவராகக் கருதப்படுகிறார்.
ஏவம் பக்திஃ ஸமுத்திஷ்டா விவிதா ந்ரு'பநம்தந । ஸாத்விகீ ராஜஸீ சைவ தாமஸீபேததஸ்த்விமாஃ
இவ்வாறு, அரசர்களின் ஆனந்தமே, பக்தி பலவகையாக விவரிக்கப்பட்டது; இவை சாந்தம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று இயல்புகளிலும் உள்ளன.
நாநாப்ரகாரா விஜ்ஞேயா விஷ்ணோரமிததேஜஸஃ । யதாக்நிஃ ஸுஸம்ரு'த்தார்ச்சிஃ கரோத்யேதாம்ஸி பஸ்மஸாத்
அளவிட முடியாத ஒளியுடைய விஷ்ணுவுக்கு பலவகையான பக்திகள் உள்ளன என்பதை அறிய வேண்டும்; எவ்வாறு நன்றாக எரிகின்ற தீ எருப்பொருளை சாம்பலாக்குகிறதோ—
பாபாநி பகவத்பக்திஸ்ததா தஹதி தத்க்ஷணாத்
அதேபோல், பகவானுக்கான பக்தி பாவங்களை உடனே எரித்து விடுகிறது.
யாவஜ்ஜநோ ந ஶ்ரு'ணுதே புவி விஷ்ணுபக்திம் ஸாக்ஷாத்ஸுதாரஸமஶேஷரஸைகஸாரம் । தாவஜ்ஜராமரணஜந்மஶதாபிகாததுஃகாநி தாநி லபதே பஹுதேஹஜாநி
ஒருவன் பூமியில், நேரடியாக அமிர்தத்தின் சாரமும் எல்லா இனிமைகளின் சாரமும் போன்ற விஷ்ணு பக்தியை கேட்காதவரை, அவன் வயது முதிர்ச்சி, மரணம், நூறு பிறப்புகள், பல உடல்களில் ஏற்படும் துயரங்களை அனுபவிக்க வேண்டியதுதான்.
ஸம்கீர்திதஶ்சிம்திதகீர்திரம்தஃ ஶ்ருதாநுபாவோ பகவாநநம்தஃ । ஸமம்ததோऽகவிநிஹம்தி மேகம் வாயுர்யதாபாநுரிவாம்தகாரம்
பரந்த புகழ் பாடப்படுவோரும், உள்ளத்தில் கேட்டு அனுபவிக்கப்படுவோரும் ஆன அந்த எல்லையில்லா பகவான், எங்கும் பாவங்களை அழிக்கிறார்; எவ்வாறு காற்று மேகங்களை விரட்டுகிறதோ, சூரியன் இருளை நீக்குகிறதோ அப்படியே.
ந தாந தேவார்சந யாக தீர்த ஸ்நாந ஶ்ருதாசார தபஃ க்ரியாபிஃ । ததா விஶுத்திம் லபதேம்ऽதராத்மா யதா ஹ்ரு'திஸ்தே பகவத்யநம்தே
தானம், தேவாராதனை, யாகம், தீர்த்தத்தில் स्नானம், வேதபடிப்பு, தவம், கிரியைகள் ஆகியவற்றால் உள்ளார்ந்த ஆன்மா அந்த அளவுக்கு தூய்மை பெறாது; ஆனால், அந்த எல்லையற்ற பகவான் இதயத்தில் உறைவதனால் அந்த தூய்மை கிடைக்கும்.
கதா விஶுத்தா நரநாத தத்யாஸ்தா ஏவ பத்யா ஹரிநாத தத்யாஃ । ஸம்கீர்திதா யத்ர பவித்ரமூர்தேஃ ஸம்ஶ்ரூயதே ச ஶ்ருதஸாதுகீர்திஃ
மனிதர்களின் தலைவனே, தூய்மையான கதைகளும், உண்மையான, பயனுள்ள ஹரி கதைகளும், தூய வடிவம் புகழப்படுகின்ற இடங்களிலும், நல்லவர்களின் புகழ் கேட்கப்படும் இடங்களிலும் உண்மையாய் இருக்கின்றன.
தந்யோஸி தீரதரணீதர தர்மதுர்ய்ய த்யாநைகதாந ஹ்ரு'தயஃ புருஷோத்தமஸ்ய । யந்நைஷ்டிகீமதிரஸௌ தவ ஸௌபகஶ்ரீஃ ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணநாதஸுக்ரு'தஃ ஶ்ரவணே ப்ரவ்ரு'த்தா
பூமியைத் தாங்கும் தைரியசாலி, தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அரசே, உன்னுடைய மனம் பரமபுருஷனான ஸ்ரீமன் நாராயணனைத் தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கிறது. உன்னுடைய அசைக்க முடியாத பக்தி, உனக்கு கிடைத்த அதிர்ஷ்டம், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புண்ணியமான கதைகளை கேட்கும் வாய்ப்பு—all இவை உனது நல்ல பாக்கியமே.
அநாராத்ய ஹரிம் பக்த்யா வரதம் விஷ்ணுமவ்யயம் । குதஃ ஶ்ரேயோ பவேத்பூப புருஷஸ்யாத்மமாநிநஃ
பக்தியுடன் ஹரியை, வரங்களை வழங்கும் அழிவற்ற விஷ்ணுவை வழிபடாமல், அரசே, தன்னை உயர்ந்தவன் என்று கருதும் மனிதனுக்கு எவ்வாறு உண்மையான நன்மை கிடைக்கும்?
மாயாஜநிரமாயோऽஸௌ பக்த்யா ராஜந்நமாயயா । ஸாத்யதே ஸாதுபுருஷஃ ஸ்வயம் ஜாநாதி தத்பவாந்
மாயையால் தோன்றினாலும், மாயையால் பாதிக்கப்படாதவனான அவனை, அரசே, பக்தியால் மட்டுமே அடைய முடியும்; மாயையால் அல்ல. நல்லவரே இதை அடைகிறார்—இதை நீயே அறிவாய்.
ந வித்யதே தே ந்ரு'ப தர்மதத்த்வமஜ்ஞாதமேதத்விமலம் புநர்மாம் । த்வம் ப்ரு'ச்சஸே தீர்தபதம் ப்ரஸம்காத்கதாரஸம் வைஷ்ணவ கௌரவேண
அரசே, தர்மத்தின் உண்மை சாரம் உனக்குத் தெரியாது; இந்த தூய அறிவும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும், வைஷ்ணவர்களை மதித்து, அவர்களது கதைகளில் ஆனந்தம் அடைந்து, நீ என்னிடம் தீர்த்தபாதத்தின் வழியைப் பற்றி கேட்கிறாய்.
நாதஃ பரம் பரமதோஷவிஶேஷபோஷம் பஶ்யாமி புண்யமுசிதம் ச பரஸ்பரேண । ஸம்தஃ ப்ரஸஹ்ய யதநம்தகுணாநநம்தஶ்ரேயோநிதீநதிகபாவபுஜோ புஜம்தி
இதைவிட உயர்ந்த புண்ணியம், பரம சந்தோஷத்தைத் தரும் மற்றொரு நன்மை எனக்கு தெரியவில்லை. நல்லவர்கள் தங்கள் பக்தியால் ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சும் வகையில், முடிவில்லாத குணங்களையும், எல்லையில்லாத நன்மைகளையும் அனுபவிக்கிறார்கள்.
ப்ராஹ்மணாஃ ஸுரபீ ஸத்ய ஶ்ரத்தா யாக தபாம்ஸி ச । ஶ்ருதி ஸ்ம்ரு'தி தயா தீக்ஷா ஶாம்தயஸ்தநவோ ஹரேஃ
பிராமணர்கள், காமதெனும் பசு, சத்தியம், நம்பிக்கை, யாகங்கள், தவம், வேதம், ச்மிருதி, தயை, தீட்சை, அமைதி—இவை அனைத்தும் ஹரியின் வடிவங்களே.
ஆதித்யஶ்சம்த்ரமா வாயுர்பூமிராபோம்ऽபரம் திஶஃ । ப்ரஹ்மாவிஷ்ணுஶ்ச ருத்ரஶ்ச ஸர்வபூதமயோ விபுஃ
சூரியன், சந்திரன், காற்று, பூமி, நீர், ஆகாயம், திசைகள், பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்—இவையெல்லாம் உயிரினங்களில் நிறைந்திருக்கும் பரிபூரணமான இறைவனே.
விஶ்வரூபஃ ஸ்வயம் சக்ரே ஜகதேதச்சராசரம் । ஸ்வயம் ப்ராஹ்மணமாவிஶ்ய ஸதாந்நமுபபும்ஜதே
உலகம் முழுவதும் உருவாகி, இயங்கும், இயங்காத அனைத்தையும் அவர் தானே படைத்தார்; பிராமணனுள் நுழைந்து, அவர் தானே அன்னத்தை அனுபவிக்கிறார்.
ததஸ்து தீர்தாஸ்பதபாதரேணூந்தராதராத்மாலய பூமிதேவாந் । பராத்மநஃ பூஜய புண்யலக்ஷ்மீ ஸர்வஸ்வபூதாநகிலாத்மபூதாந்
எனவே, தீர்த்தஸ்தலங்களின் பாத தூசு, மலைகள், பூமி தேவதைகள், எல்லா உயிரினங்களையும் பரமாத்மாவின் உருவமாகக் கருதி, பக்தியுடன் வழிபடு; அவர் எல்லாவற்றிலும் உறையும் புண்ணியத்தின் ஆதாரமாக இருக்கிறார்.
ப்ராஹ்மணம் விஷ்ணுபுத்த்ய்யா யோ வித்வாம்ஸம் ஸாது பஶ்யதி । ஸ ஏவ வைஷ்ணவோ யஶ்ச ஸ்வஸ்வகர்மைகநிஷ்டிதஃ
அறிவுள்ள பிராமணனை விஷ்ணுவாகக் காண்பவன், தன் கடமையில் உறுதியுடன் இருப்பவன்—அவனே உண்மையான வைஷ்ணவன்.
கிம்சிதேதந்மயாப்ரோக்தம் ரஹஸ்யம் ஸமயோ ஹி மே । ஸ்நாதும் கம்தும் ச கம்காயாம் ந கதாவஸரோऽதிகஃ
இவற்றில் சிறிது ரகசியத்தை நான் கூறினேன்; இப்போது எனக்கு கங்கையில் स्नானம் செய்ய நேரம் ஆகிவிட்டது—இனி விவாதிக்க நேரமில்லை.
ப்ராப்தோऽயம் மாதவோ மாஸஃ புண்யோ மாதவவல்லபஃ । தஸ்யாபி ஸப்தமீ ஶுக்லா கம்காயாமதிதுர்ல்லபா
இப்போது மாதவன் பிரியமான புண்ணியமான மாதவன் மாதம் வந்திருக்கிறது; இதில், சுக்லபட்ச சப்தமி தினம் கங்கையில் மிகவும் அரியதாகும்.