ஏதஸ்மிந்ஸமயே க்ருத்தஃ ஸமாபாஷ்ய மஹீபதிம் । ஜகாந பஹுபாணைஸ்தம் ரோஷபூரபரிப்லுதஃ
அந்த நேரத்தில், கோபம் கொண்டு, அரசனை நோக்கி உரைத்துவிட்டு, அதீதக் கோபத்தில் மூழ்கி, அவனை பல அம்புகளால் தாக்கினான்.
தத்பாணவேதபிந்நாம்கோ விஶீர்ணகவசோ ந்ரு'பஃ । மஹாபலம் தம் மந்வாநஃ ப்ராஹரச்சரகோடிபிஃ
அந்த அம்புகளால் உடல் கிழிக்கப்பட்டு, கவசம் உடைந்த அரசன், எதிரியின் வலிமையை எண்ணி, அம்புகளின் மழையால் எதிர்தாக்கினான்.
தைர்பாணைஃ கவசாந்முக்தம் ஸுஸ்ராவ பஹுஶோணிதம் । வபுர்பபூவ ருசிரம் ஶரபம்ஜரகோசரம்
அந்த அம்புகளால் கவசம் கிழிக்கப்பட்டு, அதிக இரத்தம் சிந்தியது; அவனுடைய உடல் அம்புகளால் சூழப்பட்ட சிறையில் அழகாகத் தெரிந்தது.
ஶரபம்ஜரமத்யஸ்தோ விஹ்வலீக்ரு'தமாநஸஃ । ஶராந்நேதும் ச ஸம்தாதும் ந க்ஷமஃ ஸ ச பாரதிஃ
அம்புகளால் ஆன சிறையின் நடுவில் நின்று, மனம் குழப்பமடைந்த அந்த பாரதன், அம்புகளை எடுக்கவும், வில்லில் இடவும் முடியாமல் இருந்தான்.
ராமம் ஸ்ம்ரு'த்வா தநுர்த்ரு'த்வா கரே ஸஜ்ஜம் மஹத்த்ரு'டம் । முமோச பாணாந்நிஶிதாந்வைரிவ்ரு'ம்தநிவாரணாந்
இராமனை நினைத்து, பெரிய வலுவான வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, எதிரிகளை விரட்டும் கூரிய அம்புகளை விட்டான்.
தைர்பாணைஃ ஶரஜாலம் தத்விதூய முநிபும்கவ । ஶம்கம் ப்ரத்மாய ஸமரே ஜகாத கதபீர்ந்ரு'பம்
அந்த அம்புகளால் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் அம்புகளின் வலைப்பின்னலை கலைத்தார்; பிறகு சங்கை ஊதிக் கொண்டு, போரில் அஞ்சாமல் அரசனை நோக்கி உரைத்தார்.
புஷ்கல உவாச। த்வயா க்ரு'தம் மஹத்கர்ம யந்மாம் பாணஸ்ய பம்ஜரே । கோசரம் க்ரு'தவாந்வீர வீரதாபநமுத்படம்
புஷ்கலன் சொன்னான்: 'வீரனே, இந்த அம்புகளால் ஆன சிறையில் என்னை குறியாக்கி, நீ செய்த காரியம் மிகப்பெரிய சாதனை; இது அபூர்வமான வீரத் திறன்.'
வ்ரு'த்தத்வாந்மம மாந்யோஸி ஸாம்ப்ரதம் ரணமம்டலே । பஶ்யமேऽத்ய பராக்ராம்தம் ராஜந்வீரமணே மஹத்
உன் வயதுக்காக நான் உன்னை மதிக்க வேண்டும்; ஆனால் இப்போது, போர்க்களத்தில், அரசனே, இன்று என் பெரிய வீரத்தையும் பராக்கிரமத்தையும் காணும்.
பாணத்ரயேண போ வீர மூர்ச்சிதம் கரவை நஹி । தர்ஹி ப்ரதிஜ்ஞாம் ஶ்ரு'ணு வை ஸர்வவீரவிமோஹிநீம்
வீரனே, மூன்று அம்புகளால் நான் மயங்கவில்லை; எனவே, எல்லா வீரர்களையும் குழப்பும் என் சபதத்தை இப்போது கேள்.
கம்காம் ப்ராப்யாபி யோ வை தாம் நிம்தித்வா பாபஹாரிணீம் । ந மஜ்ஜதி மஹாபாபோ மஹாமூடவிசேஷ்டிதஃ
ஒரு பெரிய பாவி, முழுமையாக மயங்கி, பாவங்களை நீக்கும் கங்கைையை அடைந்தும் அவளை இகழ்ந்தால் கூட, அவன் மூழ்க மாட்டான்.
தஸ்ய பாபம் மமைவாஸ்து சேந்ந த்வாம் ரணமம்டலே । பாதயே மூர்ச்சயா வீர ஸந்நத்தோ பவ பூபதே
நான் உன்னை போர்க்களத்தில் மயக்க வைக்கவில்லை என்றால், அவன் பாவம் எனக்கு உண்டாகட்டும்; அதனால், அரசனே, தயார் ஆகவும்.
இதி வாக்யம் ஸமாகர்ண்ய புஷ்கலஸ்ய ந்ரு'போத்தமஃ । சுகோப ப்ரு'ஶமுத்விக்நஃ ஸம்ததே நிஶிதாஞ்சராந்
புஷ்கலனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசர்களில் சிறந்தவர், மிகுந்த கோபத்துடன், உள்ளுக்குள் கலக்கம் கொண்டு கூரிய அம்புகளை ஏற்றினார்.
தே ஶரா ஹ்ரு'தயம் பித்த்வா கதாஸ்தே பாரதேர்மஹத் । பேதுஃ க்ஷிதாவதோ யத்வத்ராமபக்திபராங்முகாஃ
அந்த அம்புகள், பாரதனின் பெரிய இதயத்தை கிழித்து, தரையில் விழுந்தன; அது, இராம பக்தியிலிருந்து விலகுபவர்கள் பூமியில் வீழ்வதைப் போன்று.
ததஃ ஶரம் முமோசாஸ்மை நிஶிதம் வஹ்நிஸப்ரபம் । லக்ஷீக்ரு'த்ய மஹத்வக்ஷஃ கபாடதடவிஸ்த்ரு'தம்
பிறகு, அவன் தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் கூரிய அம்பை, பெரிய வாசலின் எல்லையைப் போல் விரிந்த மார்பை குறியாக்கி விட்டான்.
ஸ பாணோ பூமிபதிநா த்விதா சிந்நஃ ஶரேண ஹி । பபாத ரதமத்யே ஸ ரவிமம்டலவஜ்ஜ்வலந்
அந்த அம்பை, அரசன் இன்னொரு அம்பால் இரண்டாக வெட்டி, அது ரதத்தின் நடுவில் சூரிய மண்டலத்தைப் போல் பிரகாசித்து விழுந்தது.
அபரம் பாணமாதத்த மாத்ரு'பக்திபவம் ததஃ । நிதாய புண்யம் ஸோऽப்யேஷ சிச்சேத மஹதா புநஃ
பிறகு, தாயிடம் உள்ள பக்தியால் தோன்றிய மற்றொரு அம்பை எடுத்தான்; அதன் புண்ணியத்தை நினைத்து, அந்த பெரிய அம்பையும் மீண்டும் வெட்டினான்.
ததா கிந்நஃ ஸ ஹ்ரு'தயே கிம்கர்தவ்யமிதி ஸ்மரந் । ராமம் ஹ்ரு'தி நிஜார்திக்நம் முமோச பரமாஸ்த்ரவித்
அப்போது, மனதில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சிந்தித்து வருந்திய அவன், தன் துயரை நீக்கும் இராமனை உள்ளத்தில் நினைத்து, உயர்ந்த அஸ்திரங்களை அறிந்தவன் அவனை விட்டுவிட்டான்.
ஸ பாணஸ்தஸ்ய ஹ்ரு'தயே லக்ந ஆஶீவிஷோபமஃ । மூர்ச்சாமப்ராபயத்தம் வை ஜ்வலந்ஸூர்யஸமப்ரபஃ
அந்த அம்பு, சூரியனின் ஒளிபோல் ஜ்வலித்து, அவன் இதயத்தில் விஷப்பாம்புபோல் பாய்ந்து, அவனை மயக்கம் வரவில்லாமல் தீயாய் எரித்தது.
ததோ ஹாஹாக்ரு'தம் ஸர்வம் பலாயநபராயணம் । ராஜ்ஞி ஸம்மூர்ச்சிதே ஜாதே புஷ்கலோ ஜயமாப்தவாந்
அந்த அரசன் மயக்கமடைந்ததும், அங்கிருந்த அனைவரும் 'ஓ' என்று கூவி, பயந்து ஓடினர்; புஷ்கலன் வெற்றியை அடைந்தான்.
ஶேஷ உவாச। ஆகத்ய ஸவிதே ருத்ரம் ஸமராம்கணமூர்தநி । ஜகாத ஹநுமாந்வீரஃ ஸம்ஜிஹீர்ஷுஃ ஸுராதிபம்
சேஷன் சொன்னான்: போர்க்களத்தின் நடுவில் ருத்ரனை அணுகி, வீரமான அனுமன், தேவர்களின் தலைவனை எதிர்த்து சண்டையிட விரும்பி இவ்வாறு பேசினான்.
ஹநூமாநுவாச। த்வம் யதாசரஸே ருத்ர தர்மஸ்ய ப்ரதிகூலநம் । தஸ்மாத்த்வாம் ஶாஸ்துமிச்சாமி ராமபக்தவதோத்யதம்
அனுமன் சொன்னான்: ருத்ரா, நீ தர்மத்திற்கு எதிராக நடக்கிறாய்; ராம பக்தரை கொல்ல விரும்புகிறாய். அதனால், உன்னை தண்டிக்க விரும்புகிறேன்.
மயா புரா ஶ்ருதம் தேவ ரு'ஷிபிர்பஹுதோதிதம் । ரகுநாதபதஸ்மாரீ நித்யம் ருத்ரஃ பிநாகப்ரு'த்
தேவா, பல முனிவர்கள் கூறியது போல, பினாகம் ஏந்தும் ருத்ரன் எப்போதும் ரகுநாதரின் பாதங்களை நினைக்கிறான் என்று நான் முன்பே கேட்டேன்.
தத்ஸர்வம் து ம்ரு'ஷா ஜாதம் ஶத்ருக்நம் ப்ரதி யுத்யதஃ । புஷ்கலோ மே ஹதஃ ஶூரஃ ஶத்ருக்நோऽபி விமூர்ச்சிதஃ
ஆனால் இப்போது, சத்ருக்னனை எதிர்த்து போரிடும் போது, என் வீரமான புஷ்கலன் உயிரிழந்தான், சத்ருக்னனும் மயங்கிக் கிடக்கிறான்; எனவே, அந்தக் கூறியவை பொய்யாகிவிட்டன.
தஸ்மாத்த்வாம் பாதயாம்யத்ய த்ரைலோக்யப்ரலயோத்யதம் । யத்நாத்திஷ்டஸ்வ போஃ ஶர்வ ராமபக்திபராங்முகஃ
அதனால், இன்று உன்னை வீழ்த்துவேன்; மூவுலகையும் அழிக்கத் தயாராக நிற்கும் சர்வா, நீ ராம பக்தியிலிருந்து விலகியவன், தயங்காமல் நின்று போரிடு.
ஶேஷ உவாச। இத்யுக்தவம்தம் ப்லவகம் ப்ரோவாச ஸ மஹேஶ்வரஃ । தந்யோऽஸி வீரவர்யஸ்த்வம் பவாந்வததி நோ ம்ரு'ஷா
சேஷன் சொன்னான்: இவ்வாறு அந்தக் குரங்கினை அனுமனைப் பார்த்து, மகேஸ்வரன் சொன்னான்: வீரர்களில் சிறந்தவனே, நீ வாழ்க; நீ சொல்வது பொய் அல்ல.
மத்ஸ்வாமீ ராமசம்த்ரோऽயம் ஸுராஸுரநமஸ்க்ரு'தஃ । ததஶ்வமாநயாமாஸ ஶத்ருக்நஃ பரவீரஹா
என் ஆண்டவன் இந்த இராமசந்திரன், தேவாசுரர்களால் வணங்கப்படுபவன்; பின்னர், எதிரிகளை வீழ்த்தும் சத்ருக்னன் அந்த குதிரையை கொண்டு வந்தான்.
தத்ரக்ஷார்தம் ஸமாயாதஸ்தத்பக்த்யா து வஶீக்ரு'தஃ । யதாகதம்சித்பக்தோऽஸௌ ரக்ஷ்யஃ ஸ்வாத்மா இதி ஸ்திதிஃ
அதை பாதுகாக்க வந்தேன்; அவனைப் பற்றிய பக்தியால் நான் அடங்கிவிட்டேன்; எப்படியாவது, பக்தனாகிய அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவன் என் உயிரே.
ரகுநாதஃ க்ரு'பாம் க்ரு'த்வா விலோகய து நிஸ்த்ரபம் । மாம் ஸ்வபக்த ஸுதுஃகேந கிம்சித்கோபம் ததந்மஹாந்
ரகுநாதன் கருணையுடன் என்னை வெட்கமில்லாமல் பார்த்தான்; ஆனால், அவன் பக்தன் மிகுந்த துயரத்தில் இருந்ததால், அந்த பெரியவன் சிறிது கோபமும் கொண்டிருந்தான்.
ஶேஷ உவாச। ஏவம் வததி சம்டீஶே ஹநூமாந்குபிதோ ப்ரு'ஶம் । ஶிலாமாதாய மஹதீம் தாடயாமாஸ தத்ரதம்
சேஷன் சொன்னான்: சண்டீசன் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்க, அனுமன் மிகுந்த கோபத்தில் பெரிய கல்லை எடுத்து அவன் ரதத்தைத் தள்ளினான்.
ஶிலயா தாடிதஸ்தஸ்ய ரதஃ ஶகலதாம் கதஃ । ஸஸூதஃ ஸஹயஃ கேதுபதாகாபிஃ ஸமந்விதஃ
அந்தக் கல்லால் தாக்கப்பட்ட ரதம், சாரதி, தோழர்கள், கொடி, எல்லாவற்றோடும் சேர்ந்து துண்டுகளாக உடைந்தது.