தே பாணா ராஜபுத்ரஸ்ய லலாடே பரிநிஷ்டிதாஃ । விராஜம்தே ஸ்ம ச முநே தஶஶாகாஸ்தரோரிவ
அந்த அம்புகள் அரசரின் மகனின் நெற்றியில் உறுதியாக பதிந்தன. முனிவரே, அவை பத்து கிளைகள் கொண்ட மரம்போல் ஒளிர்ந்தன.
தேந பாணப்ரஹாரேண விவ்யதேந மஹாமநாஃ । யஷ்டிகாப்ரஹதோ யத்வத்கும்ஜரஃ ஸப்தவர்ஷகஃ
அந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, பெரிய மனம் கொண்டவன் துயருற்றான்; அது, ஏழு வயது யானை ஒரு கம்பியால் அடிக்கப்பட்டது போல இருந்தது.
பாணாந்தநுஷி ஸம்தாய முமோச த்ரிஶதாஞ்சுபாந் । ஸுவர்ணபும்கரசிதாந்மஹாகாலாநலோபமாந்
அவன் வில்லில் அம்புகளை ஏற்றி, மூன்று நூறு பொன்னிற இறகுகள் அலங்கரிக்கப்பட்ட, அழகான, அழிவின் நெருப்பைப் போல ஒளிரும் அம்புகளை விட்டான்.
தே பாணாஸ்து ப்ரதாபாக்ர்ய வக்ஷோ பித்த்வா கதா ஹ்யதஃ । ஶோணிதாக்தா யதா ராமசம்த்ர பக்தி பராங்முகாஃ
அந்த அம்புகள் புகழ் பெற்ற வீரனின் மார்பைத் துளைத்து, இரத்தம் பூசப்பட்டவையாக கீழே சென்றன; அது, இராமனை விட்டு பக்தர்கள் விலகுவது போல இருந்தது.
ப்ரதாபாக்ர்யஃ ப்ரகுபிதஃ ஶராந்மும்சந்ஸஹஸ்ரஶஃ । அகரோத்விரதம் ஸூநும் ஸுபாஹோஸ்தத்க்ஷணாத்த்ருதம்
வீரத்தில் முதன்மை பெற்றவன் கோபத்தில் வெடித்து, ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளை விட, அந்தக் கணமே சுபாஹுவின் மகனை வண்டியின்றி விட்டான்.
சதுர்பிஶ்ச துரோ வாஹாந்த்வாப்யாம் த்வஜமஶாதயத் । ஏகேந ஸாரதேஃ காயாச்சிரோ மஹ்யாமபாதயத்
நான்கு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளையும் வீழ்த்தி, இரண்டு அம்புகளால் கொடியை உடைத்து, இன்னொரு அம்பால் சாரதியின் தலையை உடலிலிருந்து தரையில் வீழ்த்தினான்.
சதுர்பிஸ்தாடயாமாஸ தம் ஸூநும் ந்ரு'பதேஃ புநஃ । தத்க்ஷணாச்சாபமேகேந குணயுக்தம் து சிச்சிதே
மறுபடியும் நான்கு அம்புகளால் அரசனின் மகனை தாக்கி, உடனே ஒரு அம்பை வில்லில் பொருத்தி அவன் வில்லின் நூலை வெட்டினான்.
ஸோऽந்யரதம் ஸமாருஹ்ய ஹயரத்நஸுஶோபிதம் । தநுஃ கரே ஸமாதாய ஸஜ்யம் சக்ரே மஹாமநாஃ
அற்புதமான குதிரைகள் இணைக்கப்பட்ட மற்றொரு ரதத்தில் ஏறி, உயர்ந்த மனம் கொண்ட அரசகுமாரன் கையில் வில்லைக் கொண்டு அதைத் தயார் செய்தான்.
ப்ரத்யுவாச ப்ரதாபாக்ர்யம் த்வயா விக்ராம்தமத்புதம் । பஶ்யேதாநீம் பராக்ராம்திம் தநுஷோ மம ஸத்பட
அவன் வீரத்தில் முதன்மை பெற்றவனை நோக்கி, 'உன் துணிச்சல் அருமை; இப்போது என் வில்லின் வலிமையை நீ காண், நல்ல வீரனே,' என்று சொன்னான்.
ஏவமுக்த்வா து தமநோ பாணாந்தஶ ஸமாததே । சதுர்பிஶ்சதுரோ வாஹாந்நிநாய யமஸாதநம்
இவ்வாறு கூறி, தமனன் பத்து அம்புகளை எடுத்தான்; அதில் நான்கு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளையும் யமனிடம் அனுப்பினான்.
சதுர்பிஸ்திலஶஃ க்ரு'த்தோ ரதஶ்சக்ரஸமந்விதஃ । ஏகேந ஹ்ரு'தி விவ்யாத பாணேநைகேந ஸாரதிம்
மற்ற நான்கு அம்புகளால் சக்கரங்களுடன் கூடிய ரதத்தை துண்டுகளாக உடைத்து, ஒரு அம்பால் இதயத்தைத் துளைத்து, இன்னொரு அம்பால் சாரதியை தாக்கினான்.
ஜகர்ஜ ஶம்கமாபூர்ய ஶம்கஶப்தஸமந்விதஃ । தத்கர்ம பூஜயாமாஸ ஸாது வீர மஹாபல
அவன் சங்கை ஊதினான்; அதன் ஒலி எல்லையற்றதாக பரவியது. அந்த மகா வீரனின் செயலை அனைவரும் பாராட்டி, 'அருமை, வலிமைமிக்க வீரனே!' என்று புகழ்ந்தனர்.
இதி விக்ராம்தமாலோக்ய ப்ரதாபாக்ர்யோ ருஷாந்விதஃ । அந்யம் ரதம் ஸமாஸ்தாய யயௌ யோத்தும் ந்ரு'பாத்மஜம்
இந்த வீரத்தைப் பார்த்து, வீரத்தில் முதன்மை பெற்றவன் கோபமுடன் மற்றொரு ரதத்தில் ஏறி, அரசனின் மகனை எதிர்த்து போரிட சென்றான்.
உவாச வீர பஶ்ய த்வம் மம விக்ராம்தமத்புதம் । இத்யுக்த்வாஶு முமோசௌகாஞ்சராணாம் ஶிதபர்வணாம்
அவன், 'வீரனே, இப்போது என் அற்புதமான வீரத்தை நீ காண்!' என்று சொல்லி, கூர்மையான அம்புகளை மழைபோல் விரைவாக விட்டான்.
ஶராஃ ஸர்வத்ர த்ரு'ஶ்யம்தே கும்ஜரேஷு ஹயேஷு ச । பரப்ரஹ்மேவ ஸர்வத்ர வ்யாப்தாஶ்சாம்தரகோசராஃ
அம்புகள் யானைகளிலும் குதிரைகளிலும் எங்கும் தெரிந்தன; பரபிரம்மம் போல், அவை எல்லா இடங்களிலும் பரவி, காணும் இடமெல்லாம் நிறைந்திருந்தன.
தம் ராஜபுத்ரம் ஶிதபாணகோடிபி -। ர்வ்யாப்தம் விதாயாஶு ஜகர்ஜ விக்ரமீ । ஸம்ஹர்ஷயந்ஸ்வீயகணாந்பராந்மஹாந் । குர்வந்ஹ்ரு'தா ஶூந்யதமாந்கதாஸுகாந்
அவன் அரசகுமாரனை எண்ணற்ற கூர்மையான அம்புகளால் முழுமையாக மூடி, பெருமையாகக் கத்தினான்; தன் படைகளை மகிழ்வித்து, எதிரிகளின் உள்ளங்களை வெறுமையாக்கினான்.
ஸ ராஜபுத்ரஃ ஶிதஸாயகவ்ரஜைஃ । ஸம்பூர்ணமாத்மாநமவேக்ஷ்ய ரோஷிதஃ । ஜக்ராஹ ஶஸ்த்ராணி துரம்தவிக்ரமோ । தநுஶ்ச துந்வந்புஜதம்டயோர்மஹாந்
அரசகுமாரன் தன்னை கூர்மையான அம்புகளால் சூழப்பட்டதாகக் கண்டு, கோபத்தில் வெடித்து, தன்னுடைய ஆயுதங்களை எடுத்தான்; அவன் அடக்கமற்ற வீரத்தில் வல்லவன், வலிமையான தன் கைகளால் பெரும் வில்லைக் குலுக்கியான்.
சகர்த ஸர்வாண்யஸ்த்ராணி ஶஸ்த்ராணி ச மஹாபலஃ । ரோஷதாம்ரேக்ஷணோ மும்சஞ்சராந்வைரிவிதாரிணஃ
அந்த வலிமைமிக்கவன் எல்லா ஆயுதங்களையும், வில்லையும் வெட்டினான்; அவன் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்திருந்தன, எதிரிகளைத் துளைக்கும் அம்புகளை விடினான்.
தச்சஸ்த்ரஜாலம் நிர்தூய ராஜபுத்ரோ ஜகாத தம் । க்ஷமஸ்வைகம் ப்ரஹாரம் மே யதி ஶூரோஸி மாரிஷ
அந்த ஆயுத மழையை அகற்றிவிட்டு, அரசகுமாரன் அவனை நோக்கி, 'உண்மையில் நீ வீரனாக இருந்தால், எனக்கு ஒரு முறை தாக்க அனுமதி கொடு,' என்று சொன்னான்.
யத்யநேந பவம்தம் வை ரதாச்சேத்பாதயாமி ந । ப்ரதிஜ்ஞாம் ஶ்ரு'ணு மே வீர மம கர்வேண நிர்மிதாம்
'இதனால் நான் உன்னை ரதத்திலிருந்து வீழ்த்த முடியாவிட்டால், என் பெருமையால் எடுத்துள்ள என் சபதத்தை நீ கேள், வீரனே,' என்று கூறினான்.
வேதம் நிம்தம்தி யே மத்தா ஹேதுவாதவிசக்ஷணாஃ । தேஷாம் பாபம் மமைவாஸ்து நரகார்ணவமஜ்ஜகம்
'வேதத்தை இகழும், காரணங்களை மட்டும் பேசும் அறிவாளிகள் செய்வது எல்லா பாவமும், நரகக் கடலில் மூழ்கும் அந்தப் பாவம் எனக்கே உண்டாகட்டும்,' என்று சொன்னான்.
இத்யுக்த்வா பாணமாஸாத்ய கோதம்டே காலஸந்நிபம் । ஜ்வாலாமாலாகுலம் தீக்ஷ்ணம் நிஷம்காதுத்த்ரு'தம் வரம்
இவ்வாறு கூறி, அவன் வில்லில் ஒரு அம்பை எடுத்தான்; அது காலனுக்கு ஒப்பானது, ஜ்வாலைகள் சூழ்ந்தது, கூர்மையானது, தன் அம்பையிலிருந்து எடுத்த சிறந்த அம்பாக இருந்தது.
ஸ முக்தோ ந்ரு'பவர்யேண ஹ்ரு'தி லக்ஷ்யீக்ரு'தஃ ஶரஃ । ஜகாம தரஸா தம் வை காலாநலஸமப்ரபஃ
அந்த அம்பு, சிறந்த அரசனால் விடப்பட்டு, எதிரியின் இதயத்தை குறியாக கொண்டு, அழிவு தீயைப் போல ஒளி வீசிக்கொண்டு அவனை நோக்கி வேகமாக பாய்ந்தது.
ப்ரதாபாக்ர்யஃ ஶரம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வபாதநஸமுத்யதம் । பாணாந்தநுஷ்யதாதத்த ஶரச்சேதாயவை ஶிதாந்
அந்த சக்திவாய்ந்த அம்பு தன்னை தாக்க வருவதைப் பார்த்த வீரன், அதைக் கிழிக்க கூரிய அம்புகளைத் தன் வில்லில் ஏற்றி விட்டான்.
ஸ பாணஃ ஸர்வபாணாம்ஸ்தாம்ஶ்சிம்தந்மத்யத ஏவ ஹி । ஜகாம வை ப்ரதாபாக்ர்யஹ்ரு'தயம் தைர்யஸம்யுதம்
அந்த அம்பு, வழியில் வந்த எல்லா அம்புகளையும் நடுவே வெட்டி, துணிவுடன் நிற்கும் அந்த வீரனின் இதயத்தை நேராக எட்டியது.
ஸம்லக்நோ ஹ்ரு'தி நாலீகஃ ப்ரவிவேஶ ததம்தரம் । ராஜாக்ரு'தப்ரஹாரஸ்து பபாத தரணீதலே
அந்த அம்பு இதயத்தில் ஊன்றிக் கொண்டு உள்ளே ஆழமாக புகுந்தது; அரசனால் தாக்கப்பட்ட வீரன் தரையில் விழுந்தான்.
மூர்ச்சிதம் சேதநாஹீநம் ரதோபஸ்தாத்கதம் புவி । ஸாரதிஸ்தம் ஸமாதாயாபோவாஹ ரணமம்டலாத்
அறிவிழந்து, உயிர் உணர்வு இழந்து, ரதத்திலிருந்து தரையில் விழுந்தவனை, அவன் சாரதி தூக்கி, போர் வெளியிலிருந்து அழைத்துச் சென்றான்.
ஹாஹாகாரோமஹாநாஸீத்பலம் பக்நம் கதம் ததஃ । யத்ர ஶத்ருக்நநாமாஸௌ வீரகோடிபரீவ்ரு'தஃ
பெரும் அழுகை எழுந்தது; அந்த இடத்தில், வீரர்களால் சூழப்பட்ட சத்ருக்னன் நின்ற இடத்திலிருந்து படை உடைந்து ஓடிவிட்டது.
ராஜாத்மஜோ ஜயம் ப்ராப்ய ப்ரதாபாக்ர்யம் விஜித்ய ஸஃ । ப்ரதீக்ஷாம் து சகாராஸ்ய ஶத்ருக்நஸ்ய ச பூபதேஃ
அரசரின் மகன், அந்த வீரனை வென்று, வெற்றியை அடைந்து, சத்ருக்னனையும் அரசனையும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தான்.
ஶேஷ உவாச। ஶத்ருக்நஸ்து க்ருதாவிஷ்டோ தம்தாந்தம்தைர்விநிஷ்பிஷந் । ஹஸ்தௌ துந்வம்ல்லேலிஹாநமதரம் ஜிஹ்வயா ஸக்ரு'த்
சேஷன் சொன்னான்: சத்ருக்னன் கோபத்தில் ஆழ்ந்து, பற்களை பற்களால் கடித்து, கைகளை அசைத்து, நாவால் கீழ்த் உதட்டை ஒருமுறை நக்கினான்.