இத்யுக்தஃ ஸ பபாதாஶு பஸ்மீபூதகலேவரஃ । மாதா ததார்பகம் நீத்வா ஜகாமாஶ்ரமமுந்மநாஃ
இவ்வாறு கூறப்பட்டவுடன், அவன் உடனே விழுந்து, அவன் உடல் சாம்பலாகி விட்டது; அப்போது அந்தத் தாய், குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு, மனம் கலங்கியவளாய் அங்கிருந்து சென்றாள்.
ப்ரு'குர்வஹ்நிக்ரு'தம் ஸர்வம் ஜ்ஞாத்வா கோபஸமாகுலஃ । ஶஶாப ஸர்வபக்ஷஸ்த்வம் பவ துஷ்டாரிஸூசக
பிருகு, எல்லாம் தீயால் அழிந்ததை அறிந்து, கோபத்தில் வெறித்துப் போய், 'நீ எல்லாவற்றையும் உண்ணும் ஒருவனாகவும், தீயவருக்கும் பகைவருக்கும் அடையாளமாகவும் இரு' என்று சபித்தார்.
ததா ஶப்தோऽதிதுஃகார்தோ ஜக்ராஹாம்க்ர்யாஶுஶுக்ஷணிஃ । குரு மேऽநுக்ரஹம் ஸ்வாமிந்க்ரு'பார்ணவ மஹாமதே
அப்போது, அந்த சாபத்தால் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தவள், அவன் கால்களைப் பிடித்து அழுதவாறு, 'அரசே, கருணை கடலே, பெரிய அறிவாளியே, எனக்கு அருள் செய்யும்' என்று வேண்டினாள்.
மயாந்ரு'தம் வசோபீத்யா கதிதம் ந குருத்ருஹா । தஸ்மாந்மமோபரி க்ரு'பாம் குரு தர்மஶிரோமணே
'பயத்தில் நான் பொய் சொன்னேன், ஆசானுக்கு விரோதமாக அல்ல; ஆகவே, தர்மத்தின் முத்து போன்றவரே, என்மீது தயை காட்டுங்கள்' என்று கூறினாள்.
ததாநுக்ரஹமாதாச்ச ஸர்வபக்ஷோ பவாஞ்சுசிஃ । இத்யுக்தவாந்ஹுதபுஜம் தயார்த்ரோ முநிதாபஸஃ
பின்னர், அவளுக்கு அருள் செய்து, 'நீ எல்லாவற்றையும் உண்ணும் ஒருவனாக இருந்தாலும், தூய்மையானவளாக இருப்பாய்' என்று அக்கினி தேவனிடம் அந்த முனிவர் கருணையுடன் சொன்னார்.
கர்பாச்ச்யுதஸ்ய புத்ரஸ்ய ஜாதகர்மாதிகம் ஶுசிஃ । சகார விதிவத்விப்ரோ தர்பபாணிஃ ஸுமம்கலஃ
கருவிலிருந்து விழுந்த அந்த மகனுக்காக, தூய்மையான அந்த பிராமணர், தர்ப்பை புல் பிடித்து, எல்லா பிறப்புச் சடங்குகளையும் முறையாக, மங்களமாக நடத்தினார்.
ச்யவநாச்ச்யவநம் ப்ராஹுஃ புத்ரம் ஸர்வே தபஸ்விநஃ । ஶநைஃஶநைஃ ஸ வவ்ரு'தே ஶுக்லே ப்ரதிபதிம்துவத்
அவன் விழுந்ததால், எல்லா தவசிகளும் அந்தப் பிள்ளையை 'சயவனன்' என்று அழைத்தார்கள்; அவன் மெதுவாக வளர்ந்தான், வளர்கின்ற சந்திரனைப் போல ஒவ்வொரு வெள்ளி நாளிலும் வளர்ந்தான்.
ஸ ஜகாம தபஃ கர்தும் ரேவாம் லோகைகபாவநீம் । ஶிஷ்யைஃ பரிவ்ரு'தஃ ஸர்வைஸ்தபோபலஸமந்விதைஃ
அவன் தன் சீடர்கள் அனைவரும் தவப்பலத்துடன் சூழ்ந்து, உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் ரேவா நதிக்கரையில் தவம் செய்யச் சென்றான்.
கத்வா தத்ர தபஸ்தேபே வர்ஷாணாமயுதம் மஹாந் । அம்ஸயோஃ கிம்ஶுகௌ ஜாதௌ வல்மீகோபரிஶோபிதௌ
அங்கு சென்று, அந்த மகான் பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்தான்; அவன் தோள்களில் இரண்டு கிஞ்சுக மரங்கள் வளர்ந்து, வெட்டிலையின் மேல் ஒளிவீசின.
ம்ரு'கா ஆகத்ய தஸ்யாம்கே கம்டூம் விததுருத்ஸுகாஃ । ந கிம்சித்ஸ ஹி ஜாநாதி துர்வாரதபஸாவ்ரு'தஃ
மான் கூட்டம் ஆர்வமுடன் வந்து, அவன் உடலில் அரைத்தன; ஆனால், அவன் அதைக் கவனிக்கவில்லை, காரணம் அவன் கடும் தவத்தில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான்.
கதாசிந்மநுருத்யுக்தஸ்தீர்தயாத்ராம் ப்ரதி ப்ரபுஃ । ஸகுடும்போ யயௌ ரேவாம் மஹாபலஸமாவ்ரு'தஃ
ஒரு நாள், மனு, தீர்த்தயாத்திரை செய்ய உறுதி செய்து, தன் குடும்பத்தினருடன், பெரிய படையுடன் ரேவா நதிக்குச் சென்றார்.
தத்ர ஸ்நாத்வா மஹாநத்யாம் ஸம்தர்ப்ய பித்ரு'தேவதாஃ । தாநாநி ப்ராஹ்மணேப்யஶ்ச ப்ராதாத்விஷ்ணுப்ரதுஷ்டயே
அங்கு, அந்தப் பெரிய நதியில் நீராடி, முன்னோர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் திருப்தி செய்து, விஷ்ணுவை மகிழ்விக்க, பிராமணர்களுக்கு தானம் வழங்கினார்.
தத்கந்யா விசரம்தீ ஸா வநமத்யே இதஸ்ததஃ । ஸகீபிஃ ஸஹிதா ரம்யா தப்தஹாடகபூஷணா
அங்கு, அவரது அழகான மகள், பொன்னால் செய்யப்பட்ட அழகான ஆபரணங்கள் அணிந்து, தோழிகளுடன் காட்டில் இங்கும் அங்கும் உலாவினாள்.
தத்ர த்ரு'ஷ்ட்வாத வல்மீகம் மஹாதருஸுஶோபிதம் । நிமேஷோந்மேஷரஹிதம் தேஜஃ கிம்சித்ததர்ஶ ஸா
அங்கே, ஒரு பெரிய மரத்தின் கீழ் ஒளிவீசும் ஒரு வெட்டிலை கண்டாள்; அங்கு கண் இமைப்பும் இல்லாமல், சிறிது ஒளி வீசுவதை அவள் கவனித்தாள்.
கத்வா தத்ர ஶலாகாபிரதுதத்ருதிரம் ஸ்ரவத் । த்ரு'ஷ்ட்வா ராஜ்ஞாம்கஜா கேதம் ப்ராப்தவத்யதிதுஃகிதா
அவள் அருகே சென்று, குச்சிகளால் அதைப் பொடித்தாள்; உடனே இரத்தம் சொட்டத் தொடங்கியது. இதைக் கண்ட அரசரின் மகள் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தாள்.
ந ஜநந்யை ததா பித்ரே ஶஶம்ஸாகேந விப்லுதா । ஸ்வயமேவாத்மநாத்மாநம் ஸா ஶுஶோச பயாதுரா
பாவத்தில் மூழ்கியவளாய், தாய் அல்லது தந்தையிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை; பயத்தில், தனக்காக அவள் உள்ளுக்குள் மட்டும் துயரப்பட்டாள்.
ததா பூஶ்சலிதா ராஜந்திவஶ்சோல்கா பபாத ஹ । தூம்ரா திஶோ பவந்ஸர்வாஃ ஸூர்யஶ்ச பரிவேஷிதஃ
அப்போது, அரசே, பூமி நடுங்கியது; வானிலிருந்து ஒரு தீப்பந்து விழுந்தது. எல்லா திசைகளும் புகையால் மூடப்பட்டன; சூரியன் ஒரு வளையத்தால் சூழப்பட்டது.
ததா ராஜ்ஞோ ஹயா நஷ்டா ஹஸ்திநோ பஹவோ ம்ரு'தாஃ । தநம் நஷ்டம் ரத்நயுதம் கலஹோபூந்மிதஸ்ததா
அந்த நேரத்தில், அரசரின் குதிரைகள் காணாமல் போன; பல யானைகள் இறந்தன; மாணிக்கங்கள் நிறைந்த செல்வம் அழிந்தது; மக்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் சண்டையிட்டனர்.
ததாலோக்ய ந்ரு'போ பீதஃ கிம்சிதுத்விக்நமாநஸஃ । ஜநாநப்ரு'ச்சத்கேநாபி முநயே த்வபராதிதம்
இதைப் பார்த்த அரசன் பயந்து, மனதில் கலக்கம் அடைந்தான்; மக்கள் யாரோ முனிவரைத் தவறாக நடத்தினார்களா என்று கேட்டான்.
பாரம்பர்யேண தஜ்ஜ்ஞாத்வா ஸ்வபுத்ர்யாஃ பரிசேஷ்டிதம் । யயௌ ஸுதுஃகிதஸ்தத்ர ஸம்ரு'த்தபலவாஹநஃ
பாரம்பரியமாக மகளின் செயல்களை அறிந்து, மிகுந்த துயரத்துடன், தன் வலிமைமிக்க படையுடன் அங்கு சென்றான்.
தம் வை தபோநிதிம் வீக்ஷ்ய மஹதா தபஸாயுதம் । ஸ்துத்வா ப்ரஸாதயாமாஸ முநிவர்ய தயாம் குரு
அந்த தவசியை, பெரிய தவம் செய்தவராகக் கண்டு, அரசன் அவரை போற்றி, 'முனிவரனே, தயை செய்க' என்று மனம் திறந்து வேண்டினான்.
தஸ்மை துஷ்டோ ஜகாதாயம் முநிவர்யோ மஹாதபாஃ । தவாத்மஜாக்ரு'தம் ஸர்வமுத்பாதாத்யமவேஹி தத்
அப்போது அந்த மகா தவசியும் திருப்தியுடன், 'உன் மகளால் இந்த எல்லா அபாயங்களும் ஏற்பட்டுள்ளன என்பதை அறிந்து கொள்' என்று சொன்னார்.
தவ புத்ர்யா மஹாராஜ சக்ஷுர்விஸ்போடநம் க்ரு'தம் । பஹுஸுஸ்ராவ ருதிரம் ஜாநதீ த்வாமுவாச ந
மகாராஜா, உன் மகள் ஒருவரின் கண்களுக்கு காயம் விளைவித்தாள்; அதில் இருந்து நிறைய இரத்தம் வந்தது; உன்னை அறிந்தும் அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
தஸ்மாதியம் மஹாபூப மஹ்யம் தேயா யதாவிதி । ததஶ்சோத்பாதஶமநம் பவிஷ்யதி ந ஸம்ஶயஃ
ஆகையால், பெரிய அரசே, அவளை முறையான முறையில் எனக்கு வழங்க வேண்டும்; அப்பொழுது இந்த அபாயங்கள் நிச்சயம் நீங்கும்.
தச்ச்ருத்வா துஃகிதோ ராஜா ப்ரஜ்ஞாசாக்ஷுஷ ஆத்மஜாம் । ததௌ குலவயோரூப ஶீலலக்ஷணஸம்யுதாம்
இதை கேட்ட அரசன் துயரமடைந்து, தனது குலம், அழகு, நல்லொழுக்கம், நல்ல பண்புகள் கொண்ட மகளை அந்த ஞானமிக்க முனிவருக்கு கொடுத்தான்.
தத்தா யதா ந்ரு'பேணேயம் கந்யா கமலலோசநா । ததோத்பாதாஃ ஶமம் யாதாஃ ஸர்வே முநிருஷோத்கதாஃ
அரசன் இந்த தாமரைப்போல் கண்கள் கொண்ட மகளை வழங்கியபோது, எல்லா அபாயங்களும் நீங்கின; முனிவர் கோபம் தணிந்து அமைதியடைந்தார்.
ராஜா தத்த்வாத்மஜாம் தஸ்மை முநயே தபஸாம்நிதே । ப்ராப ஸ்வாம் நகரீம் பூயோ துஃகிதோऽயம் தயாயுதஃ
அரசன், தன் மகளை அந்த தவசிக்கு வழங்கி, மீண்டும் தன் நகருக்கு திரும்பினான்; துயரத்துடன் இருந்தாலும், இரக்கம் நிறைந்த மனமோடு இருந்தான்.
ஸுமதிருவாச। அதர்ஷிஃ ஸ்வாஶ்ரமம் கத்வா மாநவ்யா ஸஹ பார்யயா । முதம் ப்ராப ஹதாஶேஷ பாதகோ யோகயுக்தயா
சுமதி சொன்னாள்: பின்னர் அந்த முனிவர், தன் மனைவி மாணவியுடன் தன் ஆசிரமத்திற்கு சென்று, அவளது யோகபயிற்சியால் எல்லா பாவங்களும் அழிந்ததால் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
ஸா மாநவீ தம் வரமாத்மநஃ பதிம் । நேத்ரேணஹீநம் ஜரஸா கதௌஜஸம் । ஸிஷேவ ஏநம் ஹரிமேதஸோத்தமம் । நிஜேஷ்டதாத்ரீம் குலதேவதாம் யதா
மாணவி, தன் விருப்பப்படி கண்களை இழந்த, வயதால் பலகுறைந்த கணவரை, குடும்பத்தின் தெய்வத்தைப் போல் அன்புடன் சேவித்தாள்.
ஶூஶ்ரூஷதீ ஸ்வம் பதிமிம்கிதஜ்ஞா । மஹாநுபாவம் தபஸாம் நிதிம் ப்ரியம் । பராம் முதம் ப்ராப ஸதீ மநோஹரா । ஶசீ யதா ஶக்ரநிஷேவணோத்யதா
அந்த நல்லொழுக்கமும் அழகும் கொண்ட மாணவி, கணவரின் எண்ணங்களை அறிந்து, பெரிய தவசியை அன்புடன் சேவித்து, சசி தேவி இந்திரனை வழிபடுவது போல உயர்ந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.