மயூரைர்நகுலைஃ ஸார்த்தம் க்ரீடம்தி பணிநோநிஶம் । கஜைஃ ஸிம்ஹைர்நித்யமத்ர ஸ்தீயதே மித்ரதாம் கதைஃ
இங்கு பாம்புகள், மயில்களும் நாகரீகங்களும் சேர்ந்து எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடுகின்றன; யானைகளும் சிங்கங்களும் நட்புடன் ஒன்றாக வாழ்கின்றன.
ஏணாஸ்தத்ரத்ய நீவாரபக்ஷணேஷு க்ரு'தாதராஃ । ந பயம் குர்வதே காலாத்ரக்ஷிதா முநிவ்ரு'ம்தகைஃ
அங்கே உள்ள கறுக்குகள் காட்டு அரிசி உண்ணும் வேலையில் முழு மனதுடன் இருக்கின்றன; முனிவர் கூட்டங்கள் பாதுகாக்க, அவை காலத்தைப் பற்றிய எந்தப் பயமும் கொள்ளவில்லை.
காவஃ கும்பஸமோதஸ்கா நம்திநீ ஸமவிக்ரஹாஃ । குர்வம்தி சரணோத்தேந ரஜஸேலாம் பவித்ரிதாம்
முழு பண்ணைகளுடன் நந்தினிக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ள பசுக்கள், தங்கள் காளைகளால் எழும் தூசியால் மணற்பரப்பை தூய்மையாக்குகின்றன.
முநிவர்யாஃ ஸமித்பாணி பத்மைர்தர்மக்ரியோசிதாம் । த்ரு'ஷ்ட்வா பப்ரச்சஸுமதிம் ஸர்வஜ்ஞம் ராம மம்த்ரிணம்
முனிவர்கள், சமிதுகளும் பூக்களும் கையில் கொண்டு, தர்மச் செயல்களுக்கு ஏற்றவாறு, இதை பார்த்து, ராமனின் அறிவாளியான அமைச்சர் சுமதியிடம் கேட்டனர்.
ஶத்ருக்ந உவாச। ஸுமதே கஸ்ய ஸம்ஸ்தாநம் முநேர்பாதி புரோகதம் । நிர்வைரிஜம்து ஸம்ஸேவ்யம் முநிவ்ரு'ம்தஸமாகுலம்
சத்ருக்னன் கூறினான்: சுமதி, எவரது ஆசிரமம் இது? எங்கள் முன் பிரகாசமாக, பகைமையில்லாத உயிரினங்களும் முனிவர் கூட்டங்களும் நிரம்பி உள்ளது.
ஶ்ரோஷ்யாமி முநிவார்தாம் ச விததாமி பவித்ரதாம் । நிஜம் வபுஸ்ததீயாபிர்வார்தாபிர்வர்ணநாதிபிஃ
அந்த முனிவரின் கதையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; அவருடைய செயல்களை என் சொற்களால் விவரித்து, அதன் புனிதத்துவத்தை மேலும் உயர்த்த விரும்புகிறேன்.
இதி ஶ்ருத்வா மஹத்வாக்யம் ஶத்ருக்நஸ்ய மஹாத்மநஃ । கதயாமாஸ ஸசிவோ ரகுநாதஸ்ய தீமதஃ
மகாத்மா சத்ருக்னனின் இந்த உயர்ந்த சொற்களை கேட்டதும், ரகுநாதனின் அறிவுள்ள அமைச்சர் பேசத் தொடங்கினார்.
ஸுமதிருவாச। ச்யவநஸ்யாஶ்ரமம் வித்தி மஹாதாபஸஶோபிதம் । நிர்வைரிஜம்துஸம்கீர்ணம் முநிபத்நீபிராவ்ரு'தம்
சுமதி கூறினான்: இது ச்யவன முனிவரின் ஆசிரமம் என்று அறிக; பெரிய தவசால் ஒளிவீசும், பகைமையில்லாத உயிரினங்களும் முனிவர் மனைவியராலும் சூழப்பட்டுள்ளது.
யோऽஸௌ மஹாமுநிஃ ஸ்வர்கவைத்யயோர்பாகமாததாத் । ஸ்வாயம்புவமஹாயஜ்ஞே ஶக்ரமாநவிபேதநஃ
அந்த மகா முனிவர், ஸ்வாயம்புவ மகாயாகத்தில், இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் வைத்திருந்த தனிச்சுவாரஸ்யத்தை உடைத்து, அஸ்வினிகளுக்கும் பாகம் வழங்கினார்.
மஹாமுநேஃ ப்ரபாவோऽயம் ந கேநாபி ஸமாப்யதே । தபோபலஸம்ரு'த்தஸ்ய வேதமூர்திதரஸ்ய ஹ
அந்த மகா முனிவரின் வலிமை யாராலும் அளக்க முடியாது; தவசக்தியும் வேதங்களின் வடிவும் அவரிடம் நிறைந்துள்ளன.
ஶ்ருத்வா ராமாநுஜோ வார்தாம் ச்யவநஸ்ய மஹாமுநேஃ । ஸர்வம் பப்ரச்ச ஸுமதிம் ஶக்ரமாநாதிபம்ஜநம்
ச்யவன மகா முனிவரின் கதையை கேட்ட ராமனின் தம்பி, இந்திரனின் தனிச்சுவாரஸ்யத்தை உடைத்தது பற்றி எல்லாவற்றையும் சுமதியிடம் கேட்டான்.
ஶத்ருக்ந உவாச। கதாஸௌ தஸ்ரயோர்பாகம் சகார ஸுரபம்க்திஷு । கிம் க்ரு'தம் தேவராஜேந ஸ்வாயம்புவ மஹாமகே
சத்ருக்னன் கூறினான்: அஸ்வினிகளுக்கு அவர் எப்போது தேவர்களிடையே பாகம் வழங்கினார்? ஸ்வாயம்புவ மகாயாகத்தில் தேவராஜன் என்ன செய்தான்?
ஸுமதிருவாச। ப்ரஹ்மவம்ஶேऽதிவிக்யாதோ முநிர்ப்ரு'குரிதி ஶ்ருதஃ । கதாசித்கதவாந்ஸாயம் ஸமிதாஹரணம் ப்ரதி
சுமதி கூறினான்: பிரம்மாவின் வம்சத்தில் புகழ்பெற்ற ப்ருகு என்ற முனிவர் இருந்தார்; ஒருநாள் மாலை, சமிதை எடுக்க அவர் சென்றார்.
ததா மகவிநாஶாய தமநோ ராக்ஷஸோ பலீ । ஆகத்யோச்சைர்ஜகாதேதம் மஹாபயகரம் வசஃ
அப்போது, யாகத்தை அழிக்க சக்திவாய்ந்த தமனன் என்ற ராட்சசன் வந்து, பெரும் பயத்தை தரும் சொற்களை உரக்கச் சொன்னான்.
குத்ராஸ்தி முநிபம்துஃ ஸ குத்ர தந்மஹிலாநகா । புநஃ புநருவாசேதம் வசோ ரோஷஸமாகுலஃ
"முனிவரின் உறவினர் எங்கே? அவரது குற்றமற்ற மனைவி எங்கே?" என்று கோபத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் அவன் சொன்னான்.
ததாஹுதவஹோ ஜ்ஞாத்வா ராக்ஷஸாத்பயமாகதம் । தர்ஶயாமாஸ தஜ்ஜாயாமம்தர்வத்நீமநிம்திதாம்
அப்போது, அக்காலத்தில் வந்த ராட்சசனால் ஏற்பட்ட பயத்தை அறிந்து, அக்னி அந்த முனிவரின் குற்றமற்ற மனைவியை ஆசிரமத்திற்குள் காட்டினான்.
ஜஹார ராக்ஷஸஸ்தாம் து ருதம்தீம் குரரீமிவ । ப்ரு'கோ ரக்ஷபதே ரக்ஷ ரக்ஷ நாத தபோநிதே
அந்த ராட்சசன், அழுது கொண்டிருந்த அவளை ஒரு கூழாங்குருவைப் போல பிடித்து இழுத்துச் சென்றான்; "ப்ருகு முனிவரே, தவத்தின் நிதியே, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்!" என்று அவள் அழைத்தாள்.
ஏவம் வதம்தீமார்தாம் தாம் க்ரு'ஹீத்வா நிரகாத்பஹிஃ । துஷ்டோ வாக்யப்ரஹாரேண போதயந்ஸ ப்ரு'கோஃ ஸதீம்
அவள் துயரத்தில் அழுதபடி இருந்தபோது, அந்த தீயவன் அவளைப் பிடித்து வெளியே அழைத்துச் சென்றான்; ப்ருகுவின் நல்ல மனைவியிடம் கடுமையான வார்த்தைகள் கூறினான்.
ததோ மஹாபயத்ரஸ்தோ கர்பஶ்சோதரமத்யதஃ । பபாத ப்ரஜ்வலந்நேத்ரோ வைஶ்வாநர இவாம்கஜஃ
பெரும் பயத்தில் நடுங்கி, கருவின் நடுவிலிருந்து அந்தக் குழந்தை விழுந்தது; அதன் கண்கள் தீப்பொறிகள் போல ஜொலித்தன, அந்நேரம் அது அக்கினி தேவனைப் போல் இருந்தது.
தேநோக்தம் மா வ்ரஜாஶு த்வம் பஸ்மீ பவ ஸுதுர்மதே । ந ஹி ஸாத்வீ பராமர்ஶம் க்ரு'த்வா ஶ்ரேயோऽதியாஸ்யஸி
அவன் அவளிடம், 'நீ விரைவில் செல்லாதே; தீய மனத்தவளே, சாம்பலாகிப் போ! ஏனென்றால், ஒழுங்கல்லாததைத் தொடுந்தால் உனக்கு நல்லது கிடையாது,' என்று கூறினான்.
இத்யுக்தஃ ஸ பபாதாஶு பஸ்மீபூதகலேவரஃ । மாதா ததார்பகம் நீத்வா ஜகாமாஶ்ரமமுந்மநாஃ
இவ்வாறு கூறப்பட்டவுடன், அவன் உடனே விழுந்து, அவன் உடல் சாம்பலாகி விட்டது; அப்போது அந்தத் தாய், குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு, மனம் கலங்கியவளாய் அங்கிருந்து சென்றாள்.
ப்ரு'குர்வஹ்நிக்ரு'தம் ஸர்வம் ஜ்ஞாத்வா கோபஸமாகுலஃ । ஶஶாப ஸர்வபக்ஷஸ்த்வம் பவ துஷ்டாரிஸூசக
பிருகு, எல்லாம் தீயால் அழிந்ததை அறிந்து, கோபத்தில் வெறித்துப் போய், 'நீ எல்லாவற்றையும் உண்ணும் ஒருவனாகவும், தீயவருக்கும் பகைவருக்கும் அடையாளமாகவும் இரு' என்று சபித்தார்.
ததா ஶப்தோऽதிதுஃகார்தோ ஜக்ராஹாம்க்ர்யாஶுஶுக்ஷணிஃ । குரு மேऽநுக்ரஹம் ஸ்வாமிந்க்ரு'பார்ணவ மஹாமதே
அப்போது, அந்த சாபத்தால் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தவள், அவன் கால்களைப் பிடித்து அழுதவாறு, 'அரசே, கருணை கடலே, பெரிய அறிவாளியே, எனக்கு அருள் செய்யும்' என்று வேண்டினாள்.
மயாந்ரு'தம் வசோபீத்யா கதிதம் ந குருத்ருஹா । தஸ்மாந்மமோபரி க்ரு'பாம் குரு தர்மஶிரோமணே
'பயத்தில் நான் பொய் சொன்னேன், ஆசானுக்கு விரோதமாக அல்ல; ஆகவே, தர்மத்தின் முத்து போன்றவரே, என்மீது தயை காட்டுங்கள்' என்று கூறினாள்.
ததாநுக்ரஹமாதாச்ச ஸர்வபக்ஷோ பவாஞ்சுசிஃ । இத்யுக்தவாந்ஹுதபுஜம் தயார்த்ரோ முநிதாபஸஃ
பின்னர், அவளுக்கு அருள் செய்து, 'நீ எல்லாவற்றையும் உண்ணும் ஒருவனாக இருந்தாலும், தூய்மையானவளாக இருப்பாய்' என்று அக்கினி தேவனிடம் அந்த முனிவர் கருணையுடன் சொன்னார்.
கர்பாச்ச்யுதஸ்ய புத்ரஸ்ய ஜாதகர்மாதிகம் ஶுசிஃ । சகார விதிவத்விப்ரோ தர்பபாணிஃ ஸுமம்கலஃ
கருவிலிருந்து விழுந்த அந்த மகனுக்காக, தூய்மையான அந்த பிராமணர், தர்ப்பை புல் பிடித்து, எல்லா பிறப்புச் சடங்குகளையும் முறையாக, மங்களமாக நடத்தினார்.
ச்யவநாச்ச்யவநம் ப்ராஹுஃ புத்ரம் ஸர்வே தபஸ்விநஃ । ஶநைஃஶநைஃ ஸ வவ்ரு'தே ஶுக்லே ப்ரதிபதிம்துவத்
அவன் விழுந்ததால், எல்லா தவசிகளும் அந்தப் பிள்ளையை 'சயவனன்' என்று அழைத்தார்கள்; அவன் மெதுவாக வளர்ந்தான், வளர்கின்ற சந்திரனைப் போல ஒவ்வொரு வெள்ளி நாளிலும் வளர்ந்தான்.
ஸ ஜகாம தபஃ கர்தும் ரேவாம் லோகைகபாவநீம் । ஶிஷ்யைஃ பரிவ்ரு'தஃ ஸர்வைஸ்தபோபலஸமந்விதைஃ
அவன் தன் சீடர்கள் அனைவரும் தவப்பலத்துடன் சூழ்ந்து, உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் ரேவா நதிக்கரையில் தவம் செய்யச் சென்றான்.
கத்வா தத்ர தபஸ்தேபே வர்ஷாணாமயுதம் மஹாந் । அம்ஸயோஃ கிம்ஶுகௌ ஜாதௌ வல்மீகோபரிஶோபிதௌ
அங்கு சென்று, அந்த மகான் பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்தான்; அவன் தோள்களில் இரண்டு கிஞ்சுக மரங்கள் வளர்ந்து, வெட்டிலையின் மேல் ஒளிவீசின.
ம்ரு'கா ஆகத்ய தஸ்யாம்கே கம்டூம் விததுருத்ஸுகாஃ । ந கிம்சித்ஸ ஹி ஜாநாதி துர்வாரதபஸாவ்ரு'தஃ
மான் கூட்டம் ஆர்வமுடன் வந்து, அவன் உடலில் அரைத்தன; ஆனால், அவன் அதைக் கவனிக்கவில்லை, காரணம் அவன் கடும் தவத்தில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான்.