கதம் ஜஹர்ஷ கிமபூத்கீத்ரு'ஶம் தத்ர சிஹ்நிதம் । ராமசம்த்ரஸ்ய ஸம்தேஶஹர்தாரம் கிமுவாச ஸா
அவள் எவ்வாறு மகிழ்ந்தாள்? என்ன நடந்தது? என்ன அறிகுறிகள் இருந்தன? ராமசந்திரனின் செய்தியுடன் வந்த தூதரிடம் அவள் என்ன சொன்னாள்?
ஏதந்மே ஸம்ஶயம் சிம்தி ரகுநாதகுணோதயம் । யதாவச்ச்ரு'ண்வதே மஹ்யம் கதயஸ்வ ப்ரஸாததஃ
இந்த சந்தேகத்தை நீக்கி, ரகுநாதனின் மகிமைகளை விரிவாக எனக்காக தயவுடன் சொல்; நான் கவனமாக கேட்கிறேன்.
ஶேஷ உவாச । ஸாதுப்ரு'ஷ்டம் மஹாபாக த்விஜவர்யபுரஸ்க்ரு'த । தந்மே நிகததஃ ஸாக்ஷாச்ச்ரு'ணுஷ்வைகமநாஃ கில
சேஷன் சொன்னான்: 'மிகச் சிறப்பாக கேட்டாய், இந்தப் புண்ணிய பிராமணர்கள் முன்னிலையில். இப்போது நான் சொல்வதை முழு மனதுடன் கேள்.'
ஸா வை தத்வதநாம்போஜ ச்யுதம் ராமாகமாம்ரு'தம் । பீத்வா பீத்வா பபூவாஹோ ஸ்தகிதாம்கேந விஹ்வலா
அவள், தூதனின் வாயிலிருந்து விழும் ராமனின் வரவு என்ற அமுதை மீண்டும் மீண்டும் குடித்து, உடல் அசையாமல் ஆனந்தத்தில் மூழ்கினாள்.
கிம் மே ஸ்வப்நோ விமூடாயாஃ கிம் வா ப்ரமகரம் வசஃ । மமவை மம்தபாக்யாயாஃ கதம் ராமேக்ஷணம் புநஃ
"இது என் குழப்பமான மனதுக்குப் புன்சிரிப்பான கனவா, அல்லது ஏமாற்றும் வார்த்தைகளா? நான் இவ்வளவு அதிர்ஷ்டமில்லாதவளாக இருந்து, ராமனை மீண்டும் எப்படி பார்க்க முடியும்?"
பஹுநா தபஸா க்ரு'த்வா ப்ராப்தோऽயம் வை ஸுதஃ ஶிஶுஃ । கேநசிந்மம பாபேந விப்ரயோகம் கதஃ புநஃ
"பல வருடங்கள் தவம் செய்து பெற்ற அந்த மகனை, என் பாவத்தால் மீண்டும் பிரிந்துவிட்டேன்."
ஸுமம்த்ரிந்குஶலீ ராமஃ ஸீதாலக்ஷ்மணஸம்யுதஃ । கதம் மாம் ஸ்மரதே வீரோ வநசாரீ ஸுதுஃகிதாம்
"சுமந்தன் நலமாக இருக்கிறானா? சீதை, லக்ஷ்மணனுடன் ராமன் நலமாக இருக்கிறானா? காட்டில் துயரத்துடன் இருக்கும் அந்த வீரன், என்னை எப்படி நினைக்கிறான்?"
இதி ஸா விலலாபோச்சை ரகுநாதஸ்ம்ரு'திம் கதா । ந நிவேத நிஜம் கிம்சித்பரகீயம் விமோஹிதா । ஸுமுகோऽபி ததா த்ரு'ஷ்ட்வா துஃகிதாம் மாதரம் ப்ரு'ஶம்
இவ்வாறு ரகுநாதனை நினைத்து, அவள் உரக்க அழுதாள்; தன் மனதிலோ, பிறருக்கோ எதையும் சொல்ல முடியாமல் குழம்பினாள். அவள் தாயை இவ்வளவு துயரத்தில் பார்த்த சுமுகனும்—
வீஜயாமாஸ வாஸோக்ரைஃ ஸம்ஜ்ஞாமாப ச ஸா புநஃ । உவாச ஜநநீம் ஸௌம்யம் வசோஹர்ஷகரம் முஹுஃ
மெல்லிய vasthiram கொண்டு அவளை வீசிக் குளிர்ச்சி கொடுத்து, மீண்டும் அவள் உணர்வு பெற்றாள்; பின்னர், அவன் தாயிடம் மீண்டும் மீண்டும் இனிமையான, மகிழ்ச்சி தரும் வார்த்தைகள் சொன்னான்.
ரகுநாதாகமஸ்மார ஹ்ரு'ஷ்டாம் தாம் வ்யததாத்புநஃ । மாதர்வித்தி க்ரு'ஹம் ப்ராப்தம் ரகுநாதம் ஸலக்ஷ்மணம்
ரகுநாதன் திரும்பிய நினைவால், அவளை மீண்டும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்தான்: "அம்மா, ரகுநாதன் லக்ஷ்மணனுடன் வீடு திரும்பியுள்ளார் என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள்."
ஸீதயா ஸஹிதம் பஶ்ய சாஶீர்பிரபியும்க்ஷ்வ ச । இதி தத்யம் வசஃ ஶ்ருத்வா ஸுமுகேந ப்ரபாஷிதம்
"சீதையுடன் அவரை நீ பார்க்கவும், ஆசீர்வாதம் செய்யவும் வேண்டும்." என்று சுமுகன் சொன்ன உண்மை வார்த்தைகளை கேட்டதும்—
யாத்ரு'ஶம் ஹர்ஷமாபேதே தாத்ரு'ஶம் வேத்ம்யஹம் நஹி । உத்தாய சாஜிரே ப்ராப்தா ரோமாம்சிததநூருஹா
"அவள் பெற்ற மகிழ்ச்சி என்னவென்று எனக்கே தெரியவில்லை." என்று சொன்னான். அவள் எழுந்து, உடம்பு புல்லரிப்புடன் முற்றத்துக்கு வந்தாள்.
ஹர்ஷவிஹ்வலிதாம்க்யஶ்ரு மும்சம்தீ ராமமைக்ஷத । தாவத்ஸ ராமோ ராஜேம்த்ரோ நரயாநமதிஶ்ரிதஃ
மகிழ்ச்சியில் உடல் நடுங்கி, கண்ணீர் விட்டு, அவள் ராமனை பார்த்தாள்; அந்த நேரத்தில், அரசர்களின் தலைவன் ராமன், அரசரதத்தில் ஏறியிருந்தான்.
ப்ராப்தஃ ஸ்வமாதுர்பவநம் கைகேய்யாஃ ஸுநயஃ புரஃ । கைகேய்யபி த்ரபாபாரநம்ரா ராமம் புரஃஸ்திதம்
அவன் தன் தாயின் இல்லத்துக்குள் வந்தான்; கைகேயியின் நல்ல ஆலோசனை முன்னிலை வகுத்தது. கைகேயியும், வெட்கத்தால் தாழ்ந்து, ராமன் முன் நின்றாள்.
நோவாச கிம்சிந்மஹதீம் சிம்தாம் ப்ராப்தவதீ முஹுஃ । ஸூர்யவம்ஶத்வஜோ ராமோ மாதரம் வீக்ஷ்ய லஜ்ஜிதாம்
அவள் எதையும் பேசாமல், மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த கவலையில் மூழ்கினாள்; சூரியகுலக் கொடியான ராமன், தன் தாயை வெட்கத்தில் பார்த்தான்.
உவாச ஸாம்த்வயம்ஸ்தாம் ச வாக்யைர்விநயமிஶ்ரிதைஃ । ஶ்ரீராம உவாச। மாதர்மயா வநம் கத்வா ஸர்வமாசரிதம் ததா
அவளை மென்மையான, மரியாதையுடன் கூடிய வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறினான். ஸ்ரீ ராமன் சொன்னான்: "அம்மா, நான் காட்டுக்குச் சென்று, எல்லாவற்றையும் முறையாக செய்துவிட்டேன்."
அதுநா கரவை கிம் வா த்வதாஜ்ஞாதோ ஜநந்யஹோ । மயா ந்யூநம் க்ரு'தம் நாஸ்தி கதம் மாம் நேக்ஷ்யஸே புநஃ
அம்மா, இப்போது உன்னுடைய today கட்டளையில்லாமல் நான் என்ன செய்ய முடியும்? ஐயோ! நான் எந்த தவறும் செய்யவில்லை; நீ என்னை மீண்டும் ஏன் பார்ப்பதில்லை?
ஆஶீர்பிரபிநம்த்யைநம் பரதம் மாம் ச வீக்ஷய । இதி ஶ்ருத்வாபி தத்வாக்யம் ஸா நம்ரவதநாநக
பரதனுக்கு ஆசீர்வாதம் கொடுத்து, என்னையும் ஒரு முறையாவது பாருங்கள் என்று சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், குற்றமற்றவள் தன் முகத்தைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.
ஶநைஃ ஶநைஃ ப்ரத்யுவாச ராம கச்ச ஸ்வமாலயம் । ராமோऽபி ஶ்ருத்வா வசநம் ஜநந்யாஃ புருஷோத்தமஃ
அவள் மெதுவாக, மெதுவாக, 'ராமா, நீ உன் வீட்டிற்குப் போ' என்று சொன்னாள். அந்தப் பெரிய மனிதன் ராமன் தாயின் வார்த்தையை கேட்டான்.
நமஸ்க்ரு'த்ய யயௌ கேஹம் ஸுமித்ராயாஃ க்ரு'பாநிதிஃ । ஸுமித்ரா புத்ரஸஹிதம் ராமம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாமநாஃ
அன்பும் கருணையும் நிறைந்த ராமன் வணங்கி, சுமித்ரையின் வீட்டிற்குப் போனான். பெரிய மனம் கொண்ட சுமித்ரை, தன் மகனுடன் வந்த ராமனைப் பார்த்தாள்.
சிரம்ஜீவ சிரம்ஜீவ ஹ்யாஶீர்பிரிதி சாப்யதாத் । மாதுஶ்ச ராமபத்ரோऽபி சரணௌ ப்ரணிபத்ய ச
‘நீண்ட நாட்கள் வாழ்க, நீண்ட நாட்கள் வாழ்க’ என்று ஆசீர்வாதம் கூறினாள். ராமபத்திரனும் தாயின் காலடியில் வணங்கி விழுந்தான்.
பரிஷ்வஜ்ய முதாயுக்தோ ஜகாத வசநம் புநஃ । ரத்நகர்பே மம ப்ராத்ரா கேநாபி ந க்ரு'தம் ததா
மகிழ்ச்சியுடன் அவளை அணைத்து, மீண்டும் சொன்னான்: ‘ரத்தினக்குழப்பில் பிறந்த என் சகோதரனால் எதுவும் செய்யப்படவில்லை.
யதாயமகரோத்தீமாந்மமதுஃகாபநோதநம்
இந்த அறிவுள்ளவன் என் துக்கத்தை போக்கியது போல் வேறு யாரும் செய்யவில்லை.’
ராவணேந ஹ்ரு'தா ஸீதா மயா யத்ப்ராப்யதே புநஃ । மாதஸ்தத்ஸர்வமாவித்தி லக்ஷ்மணஸ்ய விசேஷ்டிதம்
இராவணனால் சீதை பறிக்கப்பட்டாள், நான் மீண்டும் அவளை பெற்றேன். அம்மா, இந்த விஷயத்தில் லக்ஷ்மணன் செய்த அனைத்தையும் நீ அறிந்து கொள்.
தத்தாமாஶிஷமாக்ரு'ஹ்ய ஶிரஸாயம் ஸுமித்ரயா । நிஜமாதுஶ்ச பவநம் ப்ரயயௌ விபுதைர்வ்ரு'தஃ
சுமித்ரையின் ஆசீர்வாதத்தைத் தலையால் ஏற்று, தேவதைகள் சூழ்ந்து, தன் தாயின் வீட்டிற்குப் போனான்.
மாதரம் வீக்ஷ்ய ஹ்ரு'ஷிதாம் நிஜதர்ஶநலாலஸாம் । ஸ்வயாநாதவருஹ்யாஶு சரணாவக்ரஹீத்தரிஃ
தன் தாயை மகிழ்ச்சியுடன், தன் முகத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன் இருப்பதைப் பார்த்து, ஹரி தன் வாகனத்திலிருந்து விரைவாக இறங்கி, அவளது கால்களைப் பிடித்தான்.
மாதா தத்தர்ஶநோத்கம்டா விஹ்வலீக்ரு'தமாநஸா । பரிஷ்வஜ்ய பரிஷ்வஜ்ய ராமம் முதமவாப ஸா
மகனைப் பார்க்கும் ஆசையில் மனம் கலங்கிய தாய், ராமனை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்து மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.
ஶரீரே ரோமஹர்ஷோऽபூத்கத்கதா வாகபூத்ததா । ஹர்ஷாஶ்ரூணி து ஸோஷ்ணாநி ப்ரவாஹம் ப்ராபுராபதாத்
அவளது உடலில் புளகங்கள் எழுந்தன; வார்த்தைகள் தடுமாறின. மகிழ்ச்சியின் சூடான கண்ணீர் அவளது கண்களில் ஓடின.
ஜநநீம் வீக்ஷ்ய விநயீ தாடம்கத்வயவர்ஜிதாம் । கராகல்ப பதாகல்பரஹிதாம் பிப்ரதீம் தநும்
தன் தாயை, பணிவுடன், இரு காதணிகள் இல்லாமல், கைகள் கால்கள் அலங்காரம் இன்றி, அப்படிப்பட்ட உருவத்தில் பார்த்தான்.
கிம்சித்ஸ்வதர்ஶநாத்த்ரு'ஷ்டாம் க்ரு'ஶாம்கீம் தாம் ஸ ஶோகபாக் । துஃகஸ்ய ஸமயோ நாயமிதி மத்வா ஜகாத தாம்
தன் முகத்தைப் பார்த்ததால் சற்றே தைரியம் பெற்றாலும், மெலிந்த உடலுடன் துக்கம் கொண்டவளாக இருந்த தாயை பார்த்தான். இது துக்கம் பேசும் நேரம் அல்ல என்று எண்ணி அவளிடம் பேசினான்.