துர்பகஸ்ய மம ப்ரஸ்வாஃ பாபமார்ஜநமாதராத் । கரோமி ராமசம்த்ராம்க்ரிம் ஸ்மாரம் ஸ்மாரம் ஸுமம்த்ரிணஃ
என்னைப் போல துயரமுள்ளவனுக்கு தூக்கம் என்பது பாவத்தை அகற்றும் முயற்சியே; இராமச்சந்திரனின் பாதங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, சுமந்திரி, அதைச் செய்கிறேன்.
தந்யா ஸுமித்ரா ஸுதராம் வீரஸூஃ ஸ்வபதிப்ரியா । யஸ்யாஸ்தநூஜோ ராமஸ்ய சரணௌ ஸேவதேऽந்வஹம்
மிகவும் பாக்கியசாலி சுமித்ரை, வீரனை பெற்றவள், கணவரை நேசிப்பவள்; அவளுடைய மகன் தினமும் இராமனின் பாதங்களை சேவிக்கிறான்.
யத்ர க்ராமே ஸ்திதோ நூநம் பரதோ ப்ராத்ரு'வத்ஸலஃ । விலாபம் ப்ரகரோத்யுச்சைஸ்தம் க்ராமம் ஸ ததர்ஶ ஹ
அந்த கிராமத்தில், தம்பியை நேசிக்கும் பாரதன் இருந்தபடியே, கூச்சலிட்டு அழுகிறான்; அந்த கிராமத்தைக் கண்டான்.
ஶேஷ உவாச। அத தத்தர்ஶநோத்கண்டா விஹ்வலீக்ரு'தசேதஸா । புநஃ புநஃ ஸ்ம்ரு'தோ ப்ராதா பரதோ தார்மிகாக்ரணீஃ
சேஷன் சொன்னான்: அந்தச் சந்திப்பை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி, மனம் கலங்கிய பாரதன், தர்மத்தில் முன்னிலை வகிக்கும் அவன், தன் தம்பியை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தான்.
உவாச ச ஹநூமம்தம் பலவம்தம் ஸமீரஜம் । ப்ரஸ்புரத்தஶநவ்யாஜ சந்த்ரகாம்திஹதாம்தகஃ
பின்னர், வலிமைமிக்க, வாயுவின் மகனான அனுமனை நோக்கி, பற்கள் வெள்ளையாக மின்னி, சந்திரகாந்தம் இருளை போக்கும் போல், அவனைப் பார்த்து பேசினான்.
ஶ்ரு'ணு வீர ஹநூமம்ஸ்த்வம் மத்கிரம் ப்ராத்ரு'நோதிதாம் । சிரம்தநவியோகேந கத்கதீக்ரு'தவிஹ்வலாம்
வீரனே அனுமனே, என் தம்பி சொல்லிய வார்த்தைகளை நீ கேள்; நீண்ட பிரிவால் மனம் கலங்கிய அவன், நடுங்கிய குரலில் அவற்றை சொன்னான்.
கச்ச தம் ப்ராதரம் வீர ஸமீரணதநூத்பவ । மத்வியோகக்ரு'ஶாம் யஷ்டிம் வபுஷோ பிப்ரதம் ஹடாத்
காற்றின் மகனே வீரனே, என் பிரிவால் மெலிந்து கம்பு போல் ஆன என் அண்ணனை நீ போய் சந்தி.
யோ வல்கலம் பரீதத்தே ஜடாம் தத்தே ஶிரோருஹே । பலாநாம் பக்ஷணமபி ந குர்யாத்விரஹாதுரஃ
அவன் மரச்சீலை உடுத்தி, முடியில் கூந்தலை ஜடையாக கட்டி, என் பிரிவால் துக்கம் கொண்டு, பழங்களையும் சாப்பிடாமல் தவிக்கிறான்.
பரஸ்த்ரீ யஸ்ய மாதேவ லோஷ்டவத்காம்சநம் புநஃ । ப்ரஜாஃ புத்ராநிவோத்ரக்ஷேத்பாம்தவோ மம தர்மவித்
அவனுக்கு பிறவளின் மனைவி தாய்போல், பொன்னு மண்ணுபோல்; அவன் رعsubjectsஐ தன் பிள்ளைபோல் பாதுகாக்கிறான்; அவன் என் உறவினன், தர்மத்தில் தேர்ந்தவன்.
மத்வியோகஜதுஃகாக்நிஜ்வாலாதக்தகலேவரம் । மதாகமநஸம்தேஶ பயோவ்ரு'ஷ்ட்யாஶு ஸிம்சதம்
என் பிரிவால் துயரத்தின் நெருப்பில் சுடப்பட்ட அவன் உடலை, என் திரும்பி வருகிறேன் என்ற செய்தி கொண்ட மகிழ்ச்சி மழையால் விரைவில் நனைக்க வேண்டும்.
ஸீதயா ஸஹிதம் ராமம் லக்ஷ்மணேந ஸமந்விதம் । ஸுக்ரீவாதிகபீம்த்ரைஶ்ச ரக்ஷோபிஃ ஸபிபீஷணைஃ
சீதையுடன் இராமன், லக்ஷ்மணனும், சுக்ரீவன் முதலிய குரங்குத் தலைவர்களும், விபீஷணன் உட்பட ராட்சதர்களும் சேர்ந்து,
ப்ராப்தம் நிவேதய ஸுகாத்புஷ்பகாஸநஸம்ஸ்திதம் । யேந மே ஸோऽநுஜஃ ஶீக்ரம் ஸுகமேதி மதாகமாத்
புஷ்பக வானரதத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்து வந்துவிட்டார்கள் என்று அறிவி; இதனால் என் தம்பி விரைவில் மகிழ்ச்சி அடைவான்.
இதி ஶ்ருத்வா ததோ வாக்யம் ரகுவீரஸ்ய தீமதஃ । ஜகாம பரதாவாஸம் நம்திக்ராமம் நிதேஶக்ரு'த்
இரகு வம்ச வீரனின் ஞானமிக்க வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அவன் நந்திகிராமத்தில் பாரதனின் இல்லத்துக்கு கட்டளையை நிறைவேற்றச் சென்றான்.
கத்வா ஸ நம்திக்ராமம் து மம்த்ரிவ்ரு'த்தைஃ ஸுஸம்யதம் । பரதம் ப்ராத்ரு'விரஹக்லிந்நம் தீமாந்ததர்ஶ ஹ
நந்திகிராமத்தை அடைந்து, மூத்த அமைச்சர்கள் நன்கு ஆளும் அந்த ஊரில், தம்பி பிரிவால் துன்புற்ற புத்திசாலியான பாரதனை அவன் கண்டான்.
கதயம்தம் மம்த்ரிவ்ரு'த்தாந்ராமசம்த்ரகதாநகம் । ததீய பதாபாதோஜ மகரம்தஸுநிர்பரஃ
அவன், மூத்த அமைச்சர்களிடம் இராமச்சந்திரனின் கதைகளை உரைத்து, இராமனின் திருவடிகளின் பக்தி தேனில் நிரம்பிய வார்த்தைகளை சொல்வதை பார்த்தான்.
நமஶ்சகார பரதம் தர்மம் மூர்தியுதம் கில । விதாத்ரா ஸகலாம்ஶேந ஸத்த்வேநைவ விநிர்மிதம்
அவன் தர்மத்தின் உருவாக விளங்கும் பாரதனுக்கு வணங்கி, படைத்தவனால் எல்லா நற்குணங்களும் தூய்மையோடும் படைக்கப்பட்டவன் என்று அறிந்தான்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரதஃ ஶீக்ரம் ப்ரத்யுத்தாய க்ரு'தாம்ஜலி । ஸ்வாகதம் சேதி ஹோவாச ராமஸ்ய குஶலம் வத
அவனை பார்த்ததும், பாரதன் விரைவில் எழுந்து, கையைக் கூப்பி, 'நல்வரவு! இராமன் நலமா?' என்று கேட்டான்.
இத்யேவம் வததஸ்தஸ்ய புஜோ தக்ஷிணதோऽஸ்புரத் । ஹ்ரு'தயாச்ச கதஃ ஶோகோ ஹர்ஷாஸ்ரைஃ பூரிதாநநஃ
அப்படிச் சொல்வதற்குள், அவன் வலது கை நடுங்கியது, மனதில் இருந்த துயரம் நீங்கியது, முகம் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பியது.
விலோக்ய தாத்ரு'ஶம் பூபம் ப்ரத்யுவாச கபீஶ்வரஃ । நிகடே ஹி புரஃ ப்ராப்தம் வித்தி ராமம் ஸலக்ஷ்மணம்
அந்த அரசனை அப்படி பார்த்த குரங்குகளின் தலைவன், 'இராமனும் லக்ஷ்மணனும் அருகில் வந்துவிட்டார்கள் என்று அறிந்து கொள்' என்று சொன்னான்.
ராமாகமநஸம்தேஶாம்ரு'தஸிக்தகலேவரஃ । ப்ராபயத்தர்ஷபூரம் ஹி ஸஹஸ்ராஸ்யோ ந வேத்ம்யஹம்
இராமன் வருகிறான் என்ற செய்தி அமுதம் போல் அவன் உடலை நனைத்தது; ஆனந்தத்தில் அவன் நிரம்பினான்; இராவணனுக்கு என்ன ஆனது என எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஜகாத மம தந்நாஸ்தி யத்துப்யம் தீயதே மயா । தாஸோऽஸ்மி ஜந்மபர்யம்தம் ராமஸம்தேஶஹாரகஃ
'என்னுடையது என்று ஒன்று இல்லை, எல்லாம் உன்னுடையதே; நான் உன் வாழ்நாள் முழுவதும் அடிமை, இராமனின் செய்தி கொண்டு வந்தவன்' என்று சொன்னான்.
வஸிஷ்டோऽபி க்ரு'ஹீத்வார்க்யம் மம்த்ரிவ்ரு'த்தாஃ ஸுஹர்ஷிதாஃ । ஜக்முஸ்தே ராமசம்த்ரம் ச ஹநுமத்தர்ஶிதாத்வநா
வசிஷ்டரும், மகிழ்ச்சியுடன் அமைச்சர்களும் அர்க்யம் எடுத்துக்கொண்டு, அனுமான் காட்டிய பாதையில் இராமச்சந்திரனை நோக்கிச் சென்றார்கள்.
த்ரு'ஷ்ட்வா தூராத்ஸமாயாம்தம் ராமசம்த்ரம் மநோரமம் । புஷ்பகாஸநமத்யஸ்தம் ஸஸீதம் ஸஹலக்ஷ்மணம்
தொலைவில் இருந்து, புஷ்பக வானரதத்தில் நடுவில் சீதையுடன், லக்ஷ்மணனுடன் அழகாக வருகிற இராமனை அவர்கள் பார்த்தார்கள்.
ராமோऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா பரதம் பாதசாரேண ஸம்கதம் । ஜடாவல்கலகௌபீந பரிதாநஸமந்விதம்
இராமன், பாதையில் நடந்து, ஜடையும் மரச்சீலையும் கவசமும் அணிந்து வருகிற பாரதனை பார்த்து வரவேற்றான்.
அமாத்யாந்ப்ராத்ரு'வேஷேண ஸமவேஷாஞ்ஜடாதராந் । நித்யம் தபஃ க்லிஷ்டதயா க்ரு'ஶரூபாந்ததர்ஶ ஹ
அமைச்சர்கள் சகோதரர்களைப் போல வேடமிட்டு, கூந்தல் முடி மற்றும் மரச்சீலை உடுத்தி, எப்போதும் தவம் செய்து மெலிந்த உடலுடன் அங்கே கூடியிருந்ததை அவர் பார்த்தார்.
ராமோऽபி சிம்தயாமாஸ த்ரு'ஷ்ட்வா வை தாத்ரு'ஶம் ந்ரு'பம் । அஹோ தஶரதஸ்யாயம் ராஜராஜஸ்ய தீமதஃ
இப்படிப்பட்ட அரசனை பார்த்த ராமன், 'அஹா, இவன் தான் ராஜராஜன் தசரதனின் புத்திரன்' என்று மனதில் எண்ணினார்.
புத்ரஃ பதாதிராயாதி ஜடாவல்கலவேஷப்ரு'த் । ந துஃகம் தாத்ரு'ஶம் மேऽந்யத்வநமத்யகதஸ்ய ஹி
அவன், என் மகன், கால்நடையாக வந்து, கூந்தல் முடியும் மரச்சீலையும் உடுத்தி நிற்கிறான்—காட்டில் நான் அனுபவித்த வேறு எந்த துயரமும் இதுபோல் இல்லை.
யாத்ரு'ஶம் மத்வியோகேந சைதஸ்ய பரிவர்த்ததே । அஹோ பஶ்யத மே ப்ராதா ப்ராணாத்ப்ரியதமஃ ஸகா
என்னை பிரிந்ததால் அவன் எப்படி மாறி விட்டான் என்பதைப் பாருங்கள்—அஹா, என் உயிரைவிடப் பிரியமான சகோதரனும் நண்பனும் இவன்.
ஶ்ருத்வா மாம் நிகடே ப்ராப்தம் மம்த்ரிவ்ரு'த்தைஃ ஸுஹர்ஷிதைஃ । த்ரஷ்டும் மாம் பரதோऽப்யேதி வஸிஷ்டேந ஸமந்விதஃ
நான் அருகில் வந்திருக்கிறேன் என்று கேட்டு, பெரியோர்களும் அமைச்சர்களும் மகிழ்ச்சியுடன், வசிஷ்டருடன் சேர்ந்து பாரதன் என்னை பார்க்க வருகிறான்.
இதி ப்ருவந்நரபதிஃ புஷ்பகாந்நபஸோம்ऽகணாத் । பிபீஷணஹநூமத்ப்யாம் லக்ஷ்மணேந க்ரு'தாதரஃ
இவ்வாறு கூறிய அரசன், விபீஷணன், அனுமன், மற்றும் லக்ஷ்மணனை மிகுந்த மரியாதையுடன், புஷ்பக விமானத்திலிருந்து விரைவாக இறங்கினார்.