அதவா ஸ்வதம்த்ரௌ ம்ரு'கௌ ம்ரு'கயோர்ஹதஶ்ச வாலீ ம்ரு'காணாமந்யோந்யம் தாரணாத்ய ஜகுப்ஸா ச
அல்லது, வாலி மற்ற மிருகங்களைப் போல சுதந்திரமாக இருந்தபோது, மற்ற மிருகங்கள் ஒருவரையொருவர் கிழிப்பதைப் போல அவனும் கொல்லப்பட்டான்.
யதோ மம ம்ரு'கயாவதாதவா ம்ரு'காணாம் । சலிதஸ்திதபத்தாநாம் சலத்ப்ராம்தபலாயிநாம் । அதாவஸ்ரு'ஜதாஸம்கமுஜ்சிதா ம்ரு'கயா ததா
எனவே, என் வேட்டையாலோ, அல்லது மிருகங்களின் இயல்பினாலோ—அவர்கள் நிலைமாறுபவர்கள், நிலைநிற்பவர்கள், கட்டுப்பட்டவர்கள், அலைபவர்கள், குழப்பமடைந்தவர்கள், ஓடுபவர்கள்—அவர்கள் ஒன்றிணைவதை விட்டுவிட்டால், வேட்டை அவர்களை விடுவிக்கிறது.
ம்ரு'கயாஶாஸ்த்ரவிதிதோ ம்ரு'கயேயம் மயா க்ரு'தா । தர்ஶநாதர்ஶநாப்யாம் ச தாவதாதாவதா ததா
வேட்டையின் விதிகளின்படி, நான் இந்த வேட்டையை நடத்தியேன்; காணப்பட்டாலும், காணப்படாவிட்டாலும், ஓடினாலும், ஓடாவிட்டாலும், அதேபோல் நடந்தது.
அவரோஹாத்பரம் ஸ்தாநம் ஸாத்விகாநாம் ப்ரபித்யதே । ராஜ்ஞஶ்ச ம்ரு'கயாதர்மோ விநா ஆமிஷபோஜநம்
இறங்கிய பின்பு, நல்லவர்களின் இடம் பிரிக்கப்படுகிறது; அரசனின் வேட்டை, இறைச்சி உண்ணும் போது தவிர, தர்மம் அல்ல.
அத ராமவசநமாகர்ண்ய ஸர்வ ஏவ ப்ராகம்பயஞ்சிராம்ஸி
பின்னர், ராமனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அனைவரும் தங்கள் தலைகளை நடுங்கச் சாய்த்தனர்.
வாலீ பபாஷே ராமமம்ஜலிமஸ்தகே நிதாய நமஸ்தே ராம ஶ்ரு'ணு வசநம் மம
வாலி, இருகைகள் கூப்பி தலையில் வைத்து, 'ராமா, உமக்கு வணக்கம்; என் சொற்களை கேளுங்கள்' என்றான்.
ஶம்கசக்ரகதாபாணிஃ பீதவாஸா ஜகத்குருஃ । நாராயணஃ ஸ்வயம் ஸாக்ஷாத்பவாநிதி மயா ஶ்ருதம்
சங்கு, சக்கரம், கேடயம் கையில் ஏந்தி, மஞ்சள் vasthram அணிந்து, உலகுக்குத் தலைவராக இருக்கும் நாராயணன் நீயே என்று நான் கேட்டேன்.
த்வாம் யோகிநஶ்சிம்தயம்தி த்வாம் யஜம்தி ச யஜ்விநஃ । ஹவ்யகவ்யபுகே கஸ்த்வம் பித்ரு'தேவஸ்வரூபத்ரு'க்
யோகிகள் உன்னைத் தியானிக்கிறார்கள், யாகம் செய்யும்ோர் உன்னை வழிபடுகிறார்கள்; தேவர்களுக்கும் பித்ருகளுக்கும் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஹவிசை உண்ணும் நீ யார்? பித்ரு, தேவர் ஆகிய உருவங்களைத் தரித்துள்ள நீ யார்?
மரணே சிம்தயாநஸ்ய த்வாம் விமுக்திரதூரதஃ । ஸத்வம் மே தர்ஶநம் ப்ராப்தோ ராம மே பாபஸம்க்ஷயஃ
இறப்பின்போது உன்னை நினைப்பவருக்கு விடுதலை அருகிலிருக்கும்; உன்னை பார்த்ததால், ராமா, என் பாவங்கள் அழிந்துவிட்டன.
க்ரு'ஹாண பாணம் காகுத்ஸ்த வ்யதிதோ ப்ரு'ஶமஸ்ம்யஹம்
ககுத்ஸ்தா, அம்பை எடு; நான் மிகுந்த வேதனையில் இருக்கிறேன்.
அத ராமஸ்ததேதி பாணமாதாய வாலிநமுவாச கிமிஷ்டம் தீயதாம் வத
பின்னர் ராமன், 'அப்படியே' என்று கூறி, அம்பை எடுத்துக் கொண்டு வாலியிடம், 'உனக்கு என்ன வேண்டும்? சொல்லு, அது தரப்படும்' என்றான்.
கபிருவாச- யதி ப்ரஸந்நோ பகவாந்மம ஸத்கதிம் தேஹி
குரங்கு சொன்னது: பகவான் திருப்தியடைந்தால், எனக்கு உயர்ந்த பாதையைத் தாரும்.
அயம் ஸுக்ரீவஸ்ததா ரக்ஷணீயோம்ऽகதோऽத தாரா ச மயா பாபிநாபராதஃ க்ரு'தஸ்தத்பலமநுபூதம்
இந்த சுக்ரீவன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்; எனக்கு எந்த நோயும் இல்லை. தாராவும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். நான் பாவம் செய்து தவறு செய்தேன்; அதன் விளைவையும் அனுபவித்துவிட்டேன்.
அத ராமம் பஶ்யந்நேவ வாலீ மமார ஸ்வர்கம் ச கதஃ
அப்போது வாலி, இராமனை பார்த்துக்கொண்டே உயிர் விட்டான்; அவன் சுவர்க்கத்திற்குச் சென்றான்.
அத ஸுக்ரீவம் ராஜ்யேऽபிஷிச்ய ஸ்வயம் வநம் விவேஶ
பின்னர் இராமன் சுக்ரீவனை அரசனாக ஆவித்துவைத்து, தானே காட்டிற்குள் சென்றான்.
அத தேந ஸஹாயேந ஜலதிஸமீபம் கத்வா க்வ லம்கா க்வ ஸீதா க்வ சாராதிரிதி ஸுக்ரீவமாஹ ராமஃ
பிறகு அந்த தோழனுடன் கடற்கரைக்கு அருகே சென்று, இராமன் சுக்ரீவனை நோக்கி, 'எங்கே இலங்கை? எங்கே சீதை? எங்கே பகைவர்?' என்று கேட்டான்.
அத ஹநுமாநாஹ ப்ரவிஶ்ய லம்காம் விசித்ய ஸீதாம் ஸர்வதத்த்வமவகத்ய யுத்தம் ஸம்திர்வா கர்தவ்யஃ ததுததிலம்கநாய கிம்சித்ஸமாதிஶது பகவாந்
அப்போது அனுமன் கூறினான்: 'நான் இலங்கையில் சென்று, சீதையைத் தேடி, எல்லாவற்றையும் அறிந்து, போரா சமாதானமா செய்வது தீர்மானிக்க வேண்டும். கடலைத் தாண்டுவதற்கு, பகவான் ஏதாவது உத்தரவு தர வேண்டும்.'
அத ஸுக்ரீவமாஹ ராமஃ । கதமேதத்கடத இதி
அப்போது இராமன் சுக்ரீவனை நோக்கி, 'இதை எப்படி செய்ய முடியும்?' என்று கேட்டான்.
கபிருவாச- மம வாநரா பல்லூப்ரமுகாஃ கோடிஶஃ ஸம்தி
குரங்கு சொன்னது: 'என் வானரர்கள், கரடிகள் தலைவர்களாகக் கொண்டு, கோடிக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள்.'
ஏகம் நியுஜ்ய ஸர்வமாகலய்ய யதாயுக்தம் ததா கரணீயம்
ஒருவரை நியமித்து, எல்லாரையும் கூடி, எது சரியோ அதைப் போலச் செய்ய வேண்டும்.
அத ஜாம்பவாநாஹ । ஹநூமாநேகோ கச்சது புத்யது லம்காம்
பிறகு ஜாம்பவன் கூறினான்: 'அனுமன் ஒருவனாகச் சென்று, இலங்கையை அறியட்டும்.'
அத ஹநூமாநகமல்லம்காபுரம் விசித்ய ஸீதாமஶோகவநிகாயாமாஸீநாம் ததா ச ஸம்பாஷ்ய விஶ்வாஸம் க்ரு'த்வா வநம் பபம்ஜ வநரக்ஷகாம்ஶ்ச
பின்னர் அனுமன் இலங்கை நகருக்குச் சென்று, சீதையை அசோக வனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைத் தேடி கண்டான்; அவளிடம் பேசி, நம்பிக்கை அளித்து, வனத்தை உடைத்து, வனரக்ஷகர்களை அடித்தான்.
பத்தோ ரக்ஷஸா லம்காம் தக்த்வா உத்தரகூலம் கத்வா ராமம் த்ரு'ஷ்ட்வா வ்ரு'த்தாம்தம் கதயித்வா தூஷ்ணீமதிஷ்டத்
அவன் அரக்கனால் கட்டப்பட்டு, இலங்கையை எரித்து, வடக்குக் கரையைத் தாண்டி, இராமனைப் பார்த்து, நடந்தவற்றைச் சொல்லி, அமைதியாக நின்றான்.
அத ராமஃ ஸர்வைர்விசாரயாமாஸ ஜாம்பவாநுவாச ராமேண லம்கா கபிபிர்விநஶ்யதீதி நாரதேந மமோக்தம்
பின்னர் இராமன் அனைவரோடும் ஆலோசித்தான்; ஜாம்பவன் கூறினான்: 'இராமனால், இலங்கை வானரர்களால் அழிக்கப்படும் என்று நாரதர் எனக்குச் சொன்னார்.'
அத ஸாகரோத்தரணே யத்நதயா ஸ்தேயம்
அப்போது கடலைத் தாண்டுவதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
அத ராமஃ ஶம்கரமாராத்ய ஸர்வம் நிவேதயித்வா த்வதுக்தம் கரோமீதி வசநமுக்த்வா ஶிவமப்யர்ச்ய ப்ரணதோ பூத்வா வ்யஜிஜ்ஞபத்
பிறகு இராமன் சங்கரனை வணங்கி, எல்லாவற்றையும் அர்ப்பணித்து, 'நீ சொன்னபடி செய்வேன்' என்று கூறி, சிவனை வழிபட்டு, பணிந்து வேண்டினான்.
ஏவம் ஸ்துவதோ ராமஸ்ய புரதோ லிம்கமத்யகோபேதஸ்தேஜோமயமூர்திராவிர்பபூவ
இவ்வாறு இராமன் புகழ்ந்தபோது, அவன் முன் லிங்கமும், பிரகாசமான உருவமும் தோன்றின.
அபயவாநத புநஃ பத்மாஸநாஸீநமுமாதிஷ்டிதாம்கமீஶமாமுக்தஸர்வாபரணம் ஸுகாம்திகிரீடிநம் ஹைமவதீகடிஸ்பர்ஶம் கரத்வயேநாபயவரப்ரதம் தரம்கிதாநேகதிஶாபிஃ । பூர்ணதேஜஸ்விநம் ஹாஸமுகம் ப்ரஸந்நவதநம் ததர்ஶ ராமஃ
பரமேஶிதாரம் நநாம பத்தாம்ஜலிபுநஶ்ச தம்டவத்பபாத
பரமேஸ்வரனை இராமன் கைகூப்பி வணங்கி, மீண்டும் முழுமையாக மண்ணில் விழுந்து வணங்கினான்.
ஹே மஹாதேவ மஹாபூதக்ராஸ மஹாப்ரலயகாரண மஹாஹிபூஷண மஹாருத்ர ஶம்கர பரமேஶ்வர விரூபாக்ஷ நாகயஜ்ஞோபவீதகரி க்ரு'த்திவஸந ப்ரஹ்மஶிரஃ கபாலமாலாபரபூஷண –நரகாஸ்திபூஷணபஸித பரநாராயணப்ரிய ஶுபசரித பம்சப்ரஹ்மாதிதேவ பம்சாநந சதுர்வதந வேதவேத்ய பக்தஸுலபா பக்ததுர்லப பரமாநம்தவிஜ்ஞாந பர பூஷதம்தபாதந தக்ஷஶிரஶ்சேதந ப்ரஹ்மபம்சமஶிரோஹரண பார்வதீவல்லப நாரதோபகீயமாந ஶுபசரித ஶர்வ த்ரிநேத்ர த்ரிஶூலதர பிநாகபாணே கபர்திந்நநேகரூபதர வ்ரு'ஷபவாஹந ஶுத்தஸ்படிகஸம்காஶ சதுர்புஜ நாநாயுத தக்ஷிணாமூர்தே ஈஶ்வர தேவபதே கம்காதர த்ரிபுரஹர ஶ்ரீஶைலநிவாஸ காஶீநாத கேதாரேஶ்வர பூஷணஸித்தேஶ்வர கோகர்ணேஶ்வர கநகலேஶ்வர பர்வதேஶ்வர சக்ரப்ரத பாணசிம்தாபாதக முரஹர பூஜிதசரணகமல ஸோமஸோமபூஷண ஸர்வஜ்ஞ ஜ்யோதிர்மய ஜகந்மய நமஸ்தே நமஸ்தே
ஓ பரமசிவா! பெரிய பொருள்களை விழுங்குபவரே, பெரிய அழிவுக்குக் காரணமானவரே, பெரிய பாம்புகளை அலங்காரமாக அணிந்தவரே, மகா ருத்ரா, சங்கரா, பரமேஸ்வரா, விரூபாக்ஷா, பாம்பால் பூணூல் செய்தவரே, தோல் போர்வை அணிந்தவரே, பிரம்மாவின் தலைமுடிகளால் மாலை அணிந்தவரே, நரக எலும்புகள், பசுமை, பசு பசை அலங்காரமாக அணிந்தவரே, பரநாராயணனுக்கு பிரியமானவரே, நல்லொழுக்கமுள்ளவரே, ஐந்து பிரம்மர்களில் முதல்வனே, ஐந்து முகமுடையவரே, நான்கு முகமுடையவரே, வேதங்கள் அறிந்தவரே, பக்தர்களுக்கு எளிதில் கிடைப்பவரே, பக்தர்களுக்கே கடினமாக கிடைப்பவரே, பரமானந்த அறிவாகியவரே, சூரியனின் பற்களை உடைத்தவரே, தக்ஷனின் தலையை வெட்டியவரே, பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலையை எடுத்தவரே, பார்வதியின் கணவரே, நாரதனால் பாடப்படும் நல்லொழுக்கமுள்ளவரே, சர்வா, மூன்று கண்கள் உடையவரே, திரிசூலம் ஏந்தியவரே, பினாகம் வில்லினை கொண்டவரே, கூந்தல் முடி உடையவரே, பல உருவங்கள் கொண்டவரே, நந்தி மீது சவாரி செய்யும் பெருமாளே, தூய பளிங்கு போல் ஒளிரும் நான்கு கரங்களும் பல ஆயுதங்களும் கொண்டவரே, தட்சிணாமூர்த்தியே, ஈச்வரா, தேவர்களின் தலைவனே, கங்கையை தலையில் வைத்தவரே, திரிபுரத்தை அழித்தவரே, திருச்செயிலில் வாழ்பவரே, காசியின் நாதா, கேதாரத்தின் ஈஸ்வரா, பூஷணத்தின் சித்தீஸ்வரா, கோகர்ணத்தின் ஈஸ்வரா, கனகலத்தின் ஈஸ்வரா, மலைக்கரசே, சக்கரம் அளிப்பவரே, பாணனின் கவலையை நீக்குபவரே, முரனை அழித்தவரே, உமது பாத கமலங்களை வழிபடுவோரை காப்பவரே, சந்திரனும் சோமபூதியும் அலங்காரமாக அணிந்தவரே, எல்லாம் அறிந்தவரே, ஒளியால் நிரம்பியவரே, உலகனைத்திலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம், உமக்கு வணக்கம்.
பின்னர் பயமின்றி, இராமன் மீண்டும் பார்த்தான்; உமா மடந்தை மடியில் அமர்ந்திருக்க, எல்லா ஆபரணங்களும் அணிந்திருக்கும், அழகிய கிரீடம் சூடியிருக்கும், இமயமலை தேவியின் இடுப்பைத் தொடும், இரு கரங்களால் அபயம், வரம் வழங்கும், பல திசைகளிலும் ஒளிரும், முழு தேஜஸும் கொண்ட, சிரித்த முகமும், ஆனந்தமான முகமும் உடைய இறைவனை இராமன் கண்டான்.