ப்ரஹ்லாதோபலிஶ்சைவதாவாதேऽதவிரேமதுஃ
பிரஹ்லாதனும் பாலியும் அங்கே ஓடி வந்து முயற்சி செய்தனர்.
அத ராக்ஷஸேஷு தூஷ்ணீம்பூதேஷு ராஜாநோऽதிபலிநஃ ஸமாகதா ஜ்யாபம்தாஶக்தா அபஸ்ரு'த்ய தஸ்துஃ
பின்னர் ராட்சதர்கள் அமைதியாக இருந்தபோது, சக்திவாய்ந்த அரசர்கள் கூடினர். ஆனால் வில்லைக் கட்ட முடியாமல் பின்னால் நின்றனர்.
அத ப்ராஹ்மணாஃ ஸமாகதாஃ
பிறகு பிராமணர்கள் கூடினர்.
அத விஶ்வாமித்ரோ தநுராதாய ஏகாம்குலபர்யம்தம் ஸஜ்யம் க்ரு'த்வா விரராம நிவ்ரு'த்தாஶ்சாபரே
பிறகு விஸ்வாமித்திரர் வில்லைக் கைப்பற்றி, ஒரு விரல் அளவு வரை மட்டுமே கட்டி நிறுத்தினார். மற்றவர்கள் விலகினர்.
அத திநமாத்ரே தநுஷி தூஷ்ணீம்பூதேஷு ராகவஃ ஸஹாநுஜைராகத்ய தநுர்நிரீக்ஷ்யாஸ்ப்ரு'ஶத்
பின்னர் ஒரு நாள் முழுவதும் வில் அப்படியே இருந்தபோது, ராகவன் தம்பிகளுடன் வந்து, வில்லைக் கவனமாக பார்த்து, அதைத் தொடினார்.
அத ராஜகுமாராஃ ஶதஶஃ ஸமாகதாஃ ஸர்வாபரணபூஷிதா தநுர்த்ரு'ஷ்ட்வாபஸ்ப்ரு'ஶுர்ந சாலநக்ஷமாஃ
பின்னர் நூற்றுக்கணக்கான இளவரசர்கள், எல்லா ஆபரணங்களும் அணிந்து வந்து, வில்லைக் கண்டும் தொடியும், அதை அசைக்க முடியவில்லை.
அத தாஶரதிப்ரமுகாஃகுமாராஃ ஸமாகதாஃ
பிறகு தசரதனின் மகன் தலைமையில் இளவரசர்கள் கூடினர்.
அத வேத்ரசர்சரபாணயஃ ஸமாகமந்ஸர்வாநேவாபஸாரயாமாஸுஃ
பின்னர் கம்பு, சாமரம் பிடித்தவர்கள் அனைவரும் வந்து, எல்லோரையும் அப்புறப்படுத்தினர்.
அத ராமோ லக்ஷ்மரணஹஸ்தம் க்ரு'ஹீத்வா ஸர்வாபரணபூஷிதோ தநுராஸாத்ய ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா நத்வா ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய தநுராதாயோத்ததார
பிறகு இராமன், எல்லா ஆபரணங்களும் அணிந்து, லக்ஷ்மணனின் கையைப் பிடித்து, வில்லின் அருகில் சென்று, அதைத் தொடி வணங்கி, சுற்றி வந்து, வில்லைக் கைப்பற்றி தூக்கினார்.
ததாதாநஸமயே ஸர்வ ஏவைத்ய ஸஹாஸமூசுஃ அத்ர பக்நா மஹாரதா இதி
அந்த வில்லைக் கைப்பற்றும் தருணத்தில், அங்கிருந்த அனைவரும் சிரித்து, 'இங்கே பெரிய ரத வீரர்களும் தோற்றுவிட்டார்கள்' என்றனர்.
அத ஸ ராமோ தநுர்ஜ்யாஸ்தாநமவநமய்ய தநுஷி ஜாநும் க்ரு'த்வா ஸஜ்யமேககரேணோத்பாதயந்கோட்யாமநாமயத்
அப்போது இராமன் வில்லில் நூலைப் போட வளைத்து, ஒரு கால் வைத்து, ஒரே கையால் பிடித்து, வில்லின் முனையை வளைத்து நூலை இழுத்தான்.
அதஸஜ்ஜீக்ரு'தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வ ஏவ நாஸாக்ரந்யஸ்தாம்குலயோऽபவந்
அந்த வில் நூல் கட்டப்பட்டதை எல்லோரும் பார்த்ததும், ஆச்சரியத்தில் அவர்கள் விரல்களை மூக்கின் முனையில் வைத்தார்கள்.
ராமோऽபி ஜ்யாமந்வநாதயத் । தேந நாதேந ஸர்வேஷாம் மநாம்ஸி க்ஷுபிதாந்யாஸந்
இராமனும் அந்த வில் நூலை இழுத்து ஓசை எழுப்பினான்; அந்த ஓசையைக் கேட்டதும் அனைவரது மனமும் கலங்கியது.
ராமேணஸஜ்யிதம் தநுரிதி ஸர்வத்ர வாதஃ ஸம்ஜாதஃ
எல்லா இடங்களிலும், 'இராமன் வில்லில் நூலை கட்டிவிட்டான்' என்று மக்கள் பேசத் தொடங்கினார்கள்.
ஜநகோऽபி ஸீதாம் ராமாய ததௌ ராஜபிஶ்ச யுத்தம் க்ரு'த்வா தாந்நிர்ஜ்ஜித்ய ஸ்வபுரீமாகாத்
அதன்பின் ஜனகன் சீதையை இராமனுக்கு கொடுத்தான்; பிற அரசர்களுடன் யுத்தம் செய்து அவர்களை வென்று, தன் நகரத்திற்கு திரும்பினான்.
அதைகதா தஶரதோ ராமம் யௌவராஜ்யேபிஷிச்ய ஸுகீ பபூவ ஸர்வப்ரஜாரம்ஜநாச்ச ராமோ ராஜாநுமத இதி ஸர்வப்ரஜாவாதோऽபூத்
ஒரு காலத்தில் தசரதன் இராமனை அரசபடியாக்கி மகிழ்ந்தான்; இராமனுக்கு அரசனின் அனுமதி கிடைத்ததால், எல்லா மக்களும் 'இராமனே அரசன் ஆவான்' என்று பேசினர்.
அத கைகயதேஶாதிபதிதநயா ஸுவேஷா ராமம் ராஜாநமஸஹமாநா ராஜாநமுவாச மம வரதாநாவஸர இதி ராஜாசிம்தயத்கிம் தேயமிதி
அப்போது கைகேய தேசத்தின் அரசரின் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மகள், இராமன் அரசனாகும் நிலையை சகிக்க முடியாமல், 'எனக்கு வாக்குறுதி அளித்த வரம் இப்போது தர வேண்டிய நேரம்' என்று அரசனைச் சொன்னாள். அரசன் என்ன தருவது என்று யோசித்தான்.
தேவ்யுவாச-। சதுர்தஶவர்ஷாணி ராமோ வநம் விஶது பாலயது ராஜ்யம் பரதஃ
அரசி சொன்னாள்: 'இராமன் பதினான்கு வருடம் காடில் போக வேண்டும்; பரதன் ராஜ்யத்தை ஆள வேண்டும்.'
ராஜாந்ரு'தவசநதோஷபயாத்கதம்கதமபி ஸ்வீசகார
தன் வார்த்தையை மீறுவதற்கான குற்றத்தைப் பயந்து, அரசன் எப்படியோ சம்மதித்தான்.
அத வஸிஷ்டம் பாவிதயாவோசத ராமோ வநாய நிர்கச்சதி அஸ்ய கிம்வா பவேதிதி விசார்ய ஶுபாஶுபம் ப்ரூஹி
பெரும் கவலையுடன், அரசன் வசிஷ்டரிடம், 'இராமன் காடுக்கு போகிறான். இதனால் என்ன நடக்கும்? நல்லதா கெட்டதா என்று யோசி சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டான்.
வஸிஷ்டோ விசார்ய ஸஹர்ஷம் ராஜாநமுவாச
வசிஷ்டர் யோசித்து மகிழ்ச்சியுடன் அரசனை நோக்கி பேசினார்.
கத்வா வநம் நிகிலதாநவவீரஹம்தா ஶம்போரநேகவிதபூஜநமாதநோதி । ஸீதாவியோகருஷிதஃ கபிஸேநயா ச தீர்த்வோததிம் தஶமுகம் ச நிஹம்தி ராமஃ
காடுக்குப் போன பிறகு, இராமன் எல்லா அரக்கர்களையும் அழிப்பான், சிவனை பல வகையில் வழிபடுவான், சீதைப் பிரிவால் கோபமடைந்து, குரங்குகளின் படையுடன் கடலைத் தாண்டி, பத்து தலை கொண்டவனை அழிப்பான்.
ஆகம்ய ராஜ்யம் ரகுநம்தநோऽபி பஹூநி வர்ஷாணி ஸமாதநோதி । ப்ரஶஸ்தகீர்திர்நிகிலேபி லோகே ஶர்வேண தேவேந சிரம் ந்யவாத்ஸீத்
மீண்டும் இராமன் ராஜ்யத்திற்கு வந்து, பல வருடங்கள் ஆட்சி செய்வான்; அவன் புகழ் உலகெங்கும் பரவும்; சிவனும் அவனுடன் நீண்ட நாட்கள் தங்குவான்.
ஸுபுத்ரயுக்தோ பஹுயஜ்ஞயாஜீ பரிவ்ரு'டஃ ஸர்வகுணாதிகஶ்ச
அவன் நல்ல மக்களைப் பெறுவான், பல யாகங்கள் செய்வான், பெருமையில் வளர்வான், எல்லா நற்குணங்களிலும் மேலானவனாக இருப்பான்.
இதி வஸிஷ்டவசநம் ஶ்ருத்வா தஶரதோ ராமகுணாநநுஸ்மரந்நித்யுவாச ஶ்ரேயோ மே மரணம் ராமஸ்ய நிர்கமநே இதி
வசிஷ்டரின் வார்த்தைகளை கேட்ட தசரதன், இராமனின் நற்குணங்களை நினைத்து, 'இராமன் பிரியும்போது நான் உயிரோடு இருப்பதைவிட இறந்துவிடுவது எனக்கு மேல்' என்று எப்போதும் சொன்னான்.
அத ராமோ மாதரம் பிதரம் குரும் ச வஸிஷ்டம் பித்ரு'பத்நீர்நமஸ்க்ரு'த்ய வநாய ஜகாம
பின்னர் இராமன் தாய்க்கும், தந்தைக்கும், ஆசானாகிய வசிஷ்டருக்கும், தந்தையின் மனைவிகளுக்கும் வணங்கி, காடுக்குப் புறப்பட்டான்.
அதோபவநே திநமேகம் ஸ்தித்வா ஜடாஃ காரயித்வா வல்கலம் வாஸோ த்ரு'த்வைகோபவீதீ க்ரு'ததம்தஶுத்திரேகேநோபவீதேந ஜடாம் பத்த்வா பஸ்மோத்தூலிதஸர்வாம்கோ பஸித நிஷ்டுரகாயோ முக்தாபலதாமமணிவ்யத்யஸ்த ருத்ராக்ஷமாலாமுரஸி ததாநோऽல்பபூஷணாதிபூஷித ஸீதாஸஹாயோ லக்ஷ்மணாநுசரோ விவேஶ வநாம்தரம்
லக்ஷ்மண கோऽயம் கபிரிதி
லக்ஷ்மணா, இந்தக் குரங்கானது யார்?
லக்ஷ்மணோऽபி ந ஜாந இத்யுவாச அத ராமஃ ஸமாஹூய கஸ்ய த்வம் கிம் நாமத்யேப்ரு'ச்சத்
லக்ஷ்மணனும், "நானும் அறியவில்லை" என்றான். பின்னர் இராமன் அவனை அருகில் அழைத்து, "நீ யாருடையவன்? உன் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டான்.
பின்னர் ஒரு நாள் ஒரு வனத்தில் தங்கி, முடியைச் சுழற்றி, மரச்சீலை அணிந்து, ஒரே பூணூல் கட்டி, பற்களை சுத்தம் செய்து, ஒரே பூணூலில் முடியை கட்டி, உடல் முழுவதும் பசுமை பூசி, பசுமையால் கடினமான உடலுடன், மார்பில் முத்து, மணிகள், ருத்ராட்சம் கலந்த மாலையை அணிந்து, மிகக் குறைவான ஆபரணங்கள் அணிந்து, சீதை உடன், இலக்குவன் பின்தொடர, காடு அகமாக நுழைந்தான்.
அதாநேக ராக்ஷஸாம்ஸ்தஸ்மிந்நிஜகாந பவாநிவ நிகிலம் சகார ஸீதாபஹரணாதிநிகிலமபி பவதா யதாததா ஸ்யாத ஸுக்ரீவாஶ்ரமம்ரு'ஷ்யமூகபர்வதம் ராமோ ஜகாம நிபிடச்சாயாசூதவ்ரு'க்ஷமாஸாத்ய லக்ஷ்மணஸஹாயஃ பரிஶ்ரயமகல்பயத் । வ்ரு'க்ஷே து தநுஷீ ஆரோப்யாஸீநலக்ஷ்மணாம்கே ஶிரஃ க்ரு'த்வா ஹரிசர்மஶய்யாஶயநோலக்ஷிதாம்கீதிம் ஶ்ரு'ண்வந்வ்ரு'க்ஷபலம் நிரீக்ஷமாணோ வாநரமேகம் மணிகும்டலம் ஹேமபிம்கலம் ஸத்ரு'டபத்தமௌம்ஜீகௌபீநமச்சோபவீதிநமதிசம்சலம் பலமாதாயாத்மநிவிக்ஷிபம்தம் புஷ்பமம்ஜரீஶ்ச கிரம்தம் காநமநுகுர்வம்தம் வ்யஜநேந ராமம் வீஜயம்தமாருஹ்ய ஶாகாமபி ததா வீஜயம்தமாபத்தசூதபலமாத்ரம் ராமோ வீக்ஷ்ய லக்ஷ்மணமபாஷத
அங்கே பல அரக்கர்களை இராமன் சிவன் போல் அழித்தான்; சீதைப் பறிப்பு முதலான நிகழ்வுகள் எல்லாம் சிவனுக்கு நடந்தது போலவே நடந்தன. பின்னர் இராமன் சுக்ரீவனின் ஆசிரமம் இருக்கும் ரிஷ்யமூக மலைக்கு சென்றான்; அடர்ந்த நிழல் தரும் மாமரத்தை அடைந்து, இலக்குவனுடன் ஓய்வெடுத்தான். வில்லைக் கயிற்றில் மரத்தில் வைத்து, இலக்குவனின் தலையைத் தன் மடியில் வைத்து, மான் தோலை விரித்து படுத்து, பறவைகளின் இசையை கேட்டுக்கொண்டு, மரப்பழங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, ஒரு குரங்கு, மணிமணிகள் பொருத்தப்பட்ட குண்டலங்கள் அணிந்து, தங்கப்பொலிவுடன், மூஞ்சிக் கயிற்றால் இறுக்கமாக கட்டப்பட்டு, சுத்தமான பூணூல் அணிந்து, மிகவும் சுறுசுறுப்பாக, பழங்களை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டிருந்தது; பூமணிகள் தூவிக் கொண்டிருந்தது; பறவைகளின் பாடலைப் பின்பற்றி, விசிறியால் இராமனை வீசிக் கொண்டிருந்தது; ஒரு கிளையில் ஏறி மீண்டும் வீசிக் கொண்டிருந்தது; கட்டப்பட்ட மாம்பழம் மட்டும் இருந்தது. இதைக் கண்ட இராமன் இலக்குவனை நோக்கி பேசினான்.