அதாஹ கபிஶார்தூலோ பகவம்தம் மஹேஶ்வரம் । வ்ரு'ஷபாரோஹஸாமர்த்யம் தவ நாந்யஸ்ய வித்யதே
அப்போது கபிகள் மன்னன் அனுமன் மகேசுவரனை நோக்கி, 'எருதின் மேல் ஏறும் திறமை உன்னிடமே உள்ளது, வேறு யாருக்கும் இல்லை' என்றார்.
தவ வாஹநமாருஹ்ய பாதகீ ஸ்யாமஹம் விபோ । மாமேவாருஹ தேவேஶ விஹம்கஃ ஶிவவாஹநஃ
'உன் வாகனத்தில் ஏறினால், நானே பாவி ஆகிவிடுவேன்; தேவதேவா, நீயே என்னை ஏறு, நான் பறக்கும் பறவை, சிவனின் வாகனம்.'
தவ சாபிமுகம் காநம் கரிஷ்யாமி விலோகய । அதேஶ்வரோ ஹநூமம்தமாருரோஹ வ்ரு'ஷம் யதா
'நீயை எதிர்த்து நின்று நான் பாடுவேன்; பாரும்.' பின்னர் மகேசுவரன், எருதைப் போல அனுமனின் மேல் ஏறினார்.
ஆரூடே ஶம்கரே தேவே ஹநூமாந்கம்தராஶிரஃ । சித்த்வா த்வசம் பராவ்ரு'த்ய முகம் காயதி பூர்வவத்
சங்கரன் ஏறியபோது, அனுமன் தன் கழுத்தையும் தலையையும் திருப்பி, தோலை உரித்து, முன்போல் முகத்தைத் திருப்பி பாடினார்.
ஶ்ரு'ண்வந்கீதிஸுதாம் ஶம்புர்கௌதமஸ்ய க்ரு'ஹம் கதஃ । ஸர்வே சாப்யாகதாஸ்தத்ர தேவர்ஷிகணதாநவாஃ
இனிமை நிறைந்த பாடலைக் கேட்டு, சம்பு கௌதமரின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்; அங்கு எல்லா தேவர்கள், முனிவர்கள், அசுரர்களும் கூடினார்கள்.
பூஜிதா கௌதமேநாத போஜநாவஸரே ஸதி । யச்சுஷ்கதாருஸம்பூதம் க்ரு'ஹோபகரணாதிகம்
உணவு நேரத்தில் கௌதமர் அனைவரையும் மரியாதை செய்தார்; உலர்ந்த மரத்தால் ஆன பாத்திரங்கள் எல்லாம் அப்போது வழங்கப்பட்டன.
ப்ரரூடமபவத்ஸர்வம் காயமாநே ஹநூமதி । தஸ்மிந்காநே ஸமஸ்தாநாம் சித்ரத்ரு'ஷ்டிரதிஷ்டத
அனுமன் பாடும் போது எல்லாம் செழித்தது; அந்த பாடலின்போது அனைவரும் ஆச்சரியமான காட்சிகளை கண்டார்கள்.
த்விபாஹுரீஶஸ்ய பதாபிவம்தநஃ ஸமஸ்தகாத்ராபரணோபபந்நஃ । ப்ரஸந்நமூர்திஸ்தருணஃ ஸுமத்யே விந்யஸ்தமூர்த்தாம்ஜலிபிஃ ஸுரைஃ ஸ்துதஃ
இரு கரங்களால் இறைவனின் பாதங்களை வணங்கி, எல்லா அங்கங்களிலும் ஆபரணங்கள் அணிந்து, இளமையோடும் பிரகாசத்தோடும் நடுவில் நின்று, தேவர்கள் தலைமேல் கையிட்டு புகழ்ந்தார்கள்.
ஶிரஃ கராப்யாம் பரிக்ரு'ஹ்ய ஶம்கரோ ஹநூமதஃ பூர்வமுகம் சகார । பத்மாஸநாஸீந ஹநூமதாம்ஜலௌ நிதாய பாதம் த்வபரம் முகே ச
சங்கரன் தன் கரங்களால் அனுமனின் தலையைப் பிடித்து, முகத்தைத் தன்னை நோக்கச் செய்தார்; தாமரையில் அமர்ந்த அனுமன், ஒரு பாதத்தை தன் கைகளில் வைத்தார், மற்றொன்றை வாயில் வைத்தார்.
பாதாம்குலீப்யாமத நாஸிகாம் விபுஃ ஸ்நேஹேந ஜக்ராஹ ச மம்தமம்தம் । ஸ்கம்தே முகே த்வம்ஸதலே ச கம்டே வக்ஷஃஸ்தலே ச ஸ்தநமத்யமே ஹ்ரு'தி
பின்னர் இறைவன் மெதுவாக தன் பாத விரல்களால் அனுமனின் மூக்கைத் தொட்டு, தன் கைகளை அவன் தோளிலும், வாயிலும், உள்ளங்கையிலும், கழுத்திலும், மார்பிலும், மார்பின் நடுவிலும் வைத்தார்.
ததஶ்ச குக்ஷாவத நாபிமம்டலே ததோ த்விதீயம் நிததாதி சாம்ஜலௌ । ஶிரோ க்ரு'ஹீத்வாவநமய்ய ஶம்கரஃ பஸ்பர்ஶ ப்ரு'ஷ்டம் சிபுகேந ஸத்வநி
அதன்பின் இரண்டாவது பாதத்தை நாபி மையத்தில் வைத்து, தலையை வணங்கி, சங்கரன் தன் தாடியால் அனுமனின் முதுகைத் தொட்டு ஓர் ஒலியுடன் அருளினார்.
ஹாரம் ச முக்தாபரிகல்பிதம் ஶிவோ ஹநூமதஃ கம்டகதம் சகார ஹ । அத விஷ்ணுர்மஹேஶாநமிதம் வசநமுக்தவாந்
பின்னர் சிவன், முத்துக்களால் ஆன ஒரு மாலை அனுமனின் கழுத்தில் சூட்டினார். அப்போது விஷ்ணு, மகேசனிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்:
ஹநூமதா ஸமோ நாஸ்தி க்ரு'த்ஸ்நப்ரஹ்மாம்டமம்டலே । ஶ்ருதி தேவாத்யகம்யம் ஹி பதம் தவ கிலஸ்திதம்
முழு பிரபஞ்சத்திலும் அனுமனைப் போல ஒருவர் இல்லை; தேவர்கள் மற்றும் வேதங்களால் கூட அடைய முடியாத அந்த நிலை உமது பாதத்தில் உறுதியாக உள்ளது.
ஸர்வோபநிஷதவ்யக்தம் த்வத்பதம் கபி ஸர்வயுக் । யமாதிஸாதநைர்யோகைர்ந க்ஷணம் தே பதம் ஸ்திதம்
குரங்கே, உமது பாதம் எல்லா உபநிஷத்துகளின் மறைந்த சாரமும், அனைத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் தன்மையும் உடையது; தணிப்பு முதலான யோக முறைகளாலும் ஒரு கணம் கூட அந்த நிலையை அடைய முடியாது.
மஹாயோகிஹ்ரு'தம்போஜே பலம் ஸ்வச்சம் ஹநூமதி । வர்ஷகோடிஸஹஸ்ரேஷு தபஃ க்ரு'த்வா து துஷ்கரம்
பெரிய யோகிகளின் இதய மலரில் தங்கும் தூய சக்தி அனுமனில் உறைகிறது; கோடி கோடி வருடங்கள் கடும் தவம் செய்தாலும்,
த்வத்ரூபம் நாபிஜாநாதி குதஃ பாதம் முநீஶ்வராஃ । அஹோ பாக்யம் விசித்ரம் ஹி சபலோ வா நரோ ம்ரு'கஃ
உமது ரூபத்தை முனிவர்கள் அறிய முடியவில்லை, உமது பாதத்தைப் பற்றி கேட்கவே வேண்டாம். மனம் நிலைபாடில்லாத மனிதன் அல்லது ஒரு மிருகம் கூட உமது பாதத்தைத் தன் உடலில் சுமந்தால் அது எவ்வளவு அதிசயமான பாக்கியம்!
தத்தே பாதயுகம் சாம்கே யோகிஹ்ரு'த்யபி ந க்ஷமம் । மயா வர்ஷஸஹஸ்ரம் து ஸஹஸ்ராப்தம் ததாந்வஹம்
உமது இரு பாதங்களும் உடலில் இருந்தாலும், யோகியின் இதயம் அதை தாங்க முடியாது. ஆயிரம் ஆண்டுகள், தினமும் நான் கூட,
பக்த்யா ஸம்பூஜிதோऽபீஶ பாதோ நோ தர்ஶிதஸ்த்வயா । லோகே வாதோ ஹி ஸுமஹாஞ்சும்புர்நாராயணப்ரியஃ
பெருமானே, பக்தியுடன் உமையை வழிபட்டாலும், நீர் உமது பாதத்தை எனக்குக் காண்பிக்கவில்லை. உலகில் இது பற்றி பெரிய விவாதம் உள்ளது, நாராயணனுக்கு பிரியமானவரே.
ஹரிஃ ப்ரியஸ்ததா ஶம்போர்ந தாத்ரு'க்பாக்யமஸ்தி மே । ஸதாஶிவ உவாச- ந த்வயா ஸத்ரு'ஶோ மஹ்யம் ப்ரியோஸ்தி பகவந்ஹரே
ஹரியும் சங்கரனுக்கு எவ்வளவு பிரியமோ, அந்த அளவு பாக்கியம் எனக்கு இல்லை. சதாசிவன் சொன்னார்: பகவான் ஹரியே, உன்னைப் போல எனக்கு இன்னொருவர் பிரியமானவர் இல்லை.
பார்வதீ வா த்வயா துல்யா ந சாந்யோ வித்யதே மம । அத தேவாய மஹதே கௌதமஃ ப்ரணிபத்ய ச
பார்வதியும் உன்னுடன் சமம் இல்லை; எனக்கு வேறு யாரும் இல்லை. பின்னர் கவுதமர், அந்த பெரிய தேவனுக்கு வணங்கி,
வ்யஜ்ஞாபயதமேயாத்மந்தேவைஹி கருணாநிதே । மத்யாஹ்நோऽயம் வ்யதிக்ராம்தோ புக்திவேலாऽகிலஸ்ய ச
அளவில்லாத ஆண்டவரை, கருணை கடலை, கவுதமர் பணிவுடன் கேட்டார்: 'இப்போது மதிய நேரம் கடந்துவிட்டது; எல்லாருக்கும் உணவு நேரம் வந்துவிட்டது.'
அதாசம்ய மஹாதேவோ விஷ்ணுநா ஸஹிதோ விபுஃ । ப்ரவிஶ்ய கௌதமக்ரு'ஹம் போஜநாயோபசக்ரமே
பின்னர், பெரிய தேவன், விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து, ஆசமனம் செய்து, கவுதமரின் வீட்டிற்குள் சென்று உணவு அருந்தத் தொடங்கினார்.
ரத்நாம்குலீயைரத நூபுராப்யாம் துகூலபம்தேந தடித்ஸு காம்ச்யா । ஹாரைரநேகைரத கம்டநிஷ்க யஜ்ஞோபவீதோத்தரவாஸஸீ ச
பொன்னால் ஆன மோதிரங்கள், சிலம்புகள், மின்னல் போல் பிரகாசிக்கும் பட்டுப் பட்டு இடுப்புப் பட்டு, பலவகை மாலைகள், கழுத்துப் பொன் ஆபரணம், யஜ்ஞோபவீதம், மேலுடுப்பும்,
விலம்பிசம்சந்மணிகும்டலேந ஸுபுஷ்பிதம்மில்லவரேண தேவஃ । பம்சாம்ககம்தஸ்ய விலேபநேந பாஹ்வம்கதைஃ கம்கணகாம்குலீயகைஃ
தொங்கும் மாணிக்கக் குண்டலங்கள், அழகான மலர் கூந்தல், ஐந்து வகை வாசனைத் திரவியங்கள், தோளில் வளையல்கள், கைமணி, மோதிரங்கள்,
இத்தம் விபூஷிதஃ ஶிவோ நிவிஷ்டஉத்தமாஸநே ஸ்வஸம்முகம் ஹரிம் ததா ந்யவேஶயத்வராஸநே । அந்யோந்யஸம்முகௌ ஸ்திதௌ ஹரீஶௌ தேவஸத்தமௌ ஸுவர்ணபாஜநாந்யதோ ததௌ ஸ சாபி கௌதமஃ
இவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்ட சிவன், உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்; ஹரியையும் எதிரே சிறப்பு ஆசனத்தில் அமர வைத்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் எதிரே அமர்ந்தனர்; அப்போது கவுதமர் அவர்களுக்கு பொன்னால் ஆன பாத்திரங்களை வழங்கினார்.
த்ரிம்ஶத்ப்ரபேதபக்ஷ்யகம் ஸுபாயஸம் சதுர்விதம் ஸுபக்வபாகஜாதகம் ஶதத்வயம் ப்ரகல்பிதம் । அபக்வபக்வமிஶ்ரகம் ஶதத்ரயம் ப்ரகல்பிதம் ஶதம்ஶதம் ததா ஸுகம்தஶாககம் ததா முநிஃ
முப்பது வகை சிறப்பு உணவுகள், நான்கு வகை பாயசம், இருநூறு நன்கு வெந்த உணவுகள், மூன்று நூறு கலந்த உணவுகள், நூற்றுக்கணக்கான மென்மையான இனிப்புகள் ஆகியவற்றை அவர் பரிமாறினார்.
ஶாகாதி ஸர்பிஷாந்விதம் ததௌ ச பம்சவிம்ஶதிம் ஸுஶர்கராதிகம் ததா ஸுசூநதாடிமாதிகம் । மோசாபலம் து கோஸ்தநீம் ஸுகர்ஜுநாகரம்ககம் ஜம்பூபலம் ப்ரியாலுகம் விகம்கதம் பலம் ததா
இருபத்தைந்து வகை காய்கறிகள் நெய்யுடன், சிறந்த சர்க்கரை இனிப்புகள், இளஞ்சீனி, மாதுளை, வாழைப்பழம், பசுமாட்டுப் பழம், ருசிகரமான பேரீச்சம்பழம், நாவல், பிரியாலம், விகங்கடம் போன்ற பல பழங்களும் வழங்கினார்.
ஏவமாதீநி சாந்யாநி த்ரவ்யாண்யர்ப்ய யதாவிதி । தத்வா சாபோஶநம் விப்ரோ பும்ஜத்வமிதி சாப்ரவீத்
இப்படியாக பலவகை உணவுப் பொருட்கள் மரபுப்படி அர்ப்பணிக்கப்பட்டன; கையழுக்கு நீர் கொடுத்து, அந்த முனிவர் 'உணவு அருந்துங்கள்' என்று கூறினார்.
பும்ஜாநேஷு ச ஸர்வேஷு வ்யஜநம் ஸூக்ஷ்மவஸ்த்ரஜம் । கௌதமஃ ஸ்வயமாதாய ஶிவவிஷ்ணூ அவீஜயத்
அனைவரும் உணவு உண்டுக்கொண்டிருக்கையில், கவுதமர் தாமே மென்மையான துணியால் செய்யப்பட்ட விசிறியை எடுத்து, சிவபெருமான் மற்றும் விஷ்ணுபெருமானை விசிறினார்.
பரிஹாஸமதோகர்துமியேஷ பரமேஶ்வரஃ । பஶ்ய விஷ்ணோ ஹநூமம்தம் கதம் பும்க்தே ஸ வாநரஃ
அப்போது பரமசிவன், சிரிப்புக்காக, 'விஷ்ணுவே, அனுமனைப் பார் — அந்தக் குரங்கு எப்படி சாப்பிடுகிறான்!' என்று சொன்னார்.