ஸர்வே ஶுக்லாம்பரதரா பஸ்மோத்தூலிதவிக்ரஹாஃ । ஸிதேந பஸ்மநா க்ரு'த்வா ஸர்வஸ்தாநே த்ரிபும்ட்ரகம்
அனைவரும் வெள்ளை உடை அணிந்து, உடலை வெள்ளை பசும்பொடியால் பூசி, உடல் முழுவதும் மூன்று கோடுகள் இழுத்தனர்.
நத்வா து பார்கவம் ஸர்வே பூதஶுத்திம் ப்ரசக்ரமுஃ । ஹ்ரு'த்பத்மமத்யே ஸுஷிரம் தத்ரைவ பூதபம்சகம்
அனைவரும் பார்கவரை வணங்கி, பின்பு பூதசுத்தி செய்தனர்; இதயத்திலுள்ள தாமரையில், அந்த இடத்தில் ஐந்து பூதங்கள் உள்ளன.
தேஷாம் மத்யே மஹாகாஶமாகாஶே நிர்மலாநலம் । தந்மத்யே ச மஹேஶாநம் த்யாயேத்தீப்திமயம் ஶுபம்
அவற்றுள் பெரிய ஆகாயம் இருக்கிறது; அந்த ஆகாயத்தில் தூய தீயும் உள்ளது; அதன் நடுவில் பிரகாசமாகவும் புனிதமாகவும் இருக்கும் மகேசனை தியானிக்க வேண்டும்.
அஜ்ஞாநஸம்யுதம் பூதம் ஶமலம் ஸர்வஸம்கதம் । தத்தேஹமாகாஶதீபே ப்ரதஹேஜ்ஜ்ஞாநவஹ்நிநா
அறிவில்லாமையும் மாசும் கலந்த பூதத்தை, அந்த உடலை ஆகாய விளக்கில் அறிவின் தீயால் சுட வேண்டும்.
ஆகாஶஸ்யாவ்ரு'தம் சாஹம் தக்த்வாऽऽகாஶமதோ தஹேத் । தக்த்வாகாஶமயோ வாயுமக்நிபூதம் ததா தஹேத்
ஆகாயத்தால் மூடப்பட்டதை சுடி, பின்பு ஆகாயத்தையும் சுட வேண்டும்; ஆகாயத்தை சுடிய பின், ஆகாயம் மற்றும் தீயால் ஆன வாயுவையும் சுட வேண்டும்.
அப்பூதம் ச ததோ தக்த்வா ப்ரு'திவீபூதமேவ ச । ததாஶ்ரிதாந்குணாந்தக்த்வா ததோ தேஹம் ப்ரதாஹயேத்
அதன்பின் நீர் பூதத்தையும், அதேபோல் நில பூதத்தையும் சுடி, அவற்றுடன் சேர்ந்த குணங்களை அழித்து, பின்பு உடலையும் சுட வேண்டும்.
ஏவம் தஹித்வா பூதாநி தேஹீ தஜ்ஜ்ஞாநவஹ்நிநா । ஶிகாமத்யஸ்திதம் விஷ்ணுமாநம்தரஸநிர்பரம்
இவ்வாறு அறிவின் தீயால் பூதங்களை அழித்த பிறகு, அந்த உடலிலிருக்கும் ஆன்மா, ஜ்வாலையின் நடுவில் விஷ்ணுவை காணும் ஆனந்தத்தில் நிரம்பி நிற்கும்.
நிஷ்பந்நசம்த்ரகிரணஸம்காஶகிரணம் ஶிவம் । ஶிவாம்கோத்பந்நகிரணைரம்ரு'தத்ரவஸம்யுதைஃ
சந்திரனின் கதிர்களைப் போல் ஒளிரும் சிவன் தோன்றுகிறார்; சிவனின் உடலிலிருந்து எழும் அந்த ஒளிக்கதிர்கள் அமுதம் கலந்தவை.
ஸுஶீதலா ததோ ஜ்வாலா ப்ரஶாம்தா சந்த்ரரஶ்மிவத் । ப்ரஸாரிதஸுதாருக்பிஃ ஸாம்த்ரீபூதஶ்ச ஸம்ப்லவஃ
அதன்பின் அந்த ஜ்வாலை மிக குளிர்ந்ததும், சந்திரனின் ஒளியைப் போல் அமைதியானதுமாகிறது; அமுதம் பாயும் ஓடைகளால் அந்த வெள்ளம் அடர்த்தியாக பெருகுகிறது.
க்ரமேண ப்லாவிதம் பூதக்ராமம் ஸம்சிம்தயேத்பரம்
அந்த வெள்ளத்தில் பூதங்கள் மெதுவாக மூழ்குவதை மனதில் சிந்தித்து, பின் பரமத்தையும் தியானிக்க வேண்டும்.
இத்தம் க்ரு'த்வா பூதஶுத்திம் க்ரியார்ஹோ மர்த்யஃ ஶுத்தோ ஜாயதே ஏவ ஶுத்தஃ । பூஜாம் கர்தும் ஜாப்யகர்ம்மாபி பஶ்சாத்தேவத்யாநே ப்ரஹ்மஹத்யாதி ஹாநிஃ
இவ்வாறு பஞ்சபூதங்களைத் தூய்மை செய்து முடித்த பிறகு, மனிதன் யாகத்திற்கு தகுதியானவராக, உண்மையில் தூயவராக மாறுகிறான். அந்தத் தூய்மையின் பின் தான் அவன் வழிபாடு செய்யவும், ஜபம் போன்ற கர்மங்களைச் செய்யவும் முடியும். தேவனைத் தியானிக்கும்போது, பிராமணன் கொலை போன்ற பெரிய பாவங்களும் நீங்கும்.
ஏவம் த்யாத்வா சம்த்ரதீப்திப்ரகாஶம் த்யாநேநாரோப்யாஶு லிம்கே ஶிவஸ்ய । ஸதாஶிவம் தீபமத்யே விசிம்த்ய பம்சாக்ஷரேணார்சநமவ்யயம் து
இவ்விதமாக சந்திரன் போன்ற ஒளியை மனதில் தியானித்து, அதனை சிவலிங்கத்தில் விரைவாக நிலைநிறுத்தி, அந்த ஒளியின் நடுவில் சதாசிவனை மனதில் வைத்து, அந்த அழியாத பரம்பொருளை ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தால் ஆராதிக்க வேண்டும்.
ஆவாஹநாதீநுபசாராம்ஸ்ததாபி க்ரு'த்வா ஸ்நாநம் பூர்வவச்சம்கரஸ்ய । உதும்பரம் ராஜதம் ஸ்வர்ணபீடம் வஸ்த்ராதிசந்நம் ஸர்வமேவேஹ பீடம்
அப்போது, முன்னர் செய்தபடி, ஆவாஹனம் முதலான உபசாரங்களை செய்து, சங்கரனை அபிஷேகம் செய்து, உடும்பர மரம், வெள்ளி அல்லது தங்கத்தில் செய்யப்பட்ட, துணி போன்றவற்றால் மூடிய ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும்.
அம்தே க்ரு'த்வா புத்புதாநாம் ச வ்ரு'ஷ்டிம் பீடே பீடே நாகமேகம் புரஸ்தாத் । குர்யாத்பீடே சோர்த்வகே நாகயுக்மம் தேவாப்யாஶே தக்ஷிணே வாமதஶ்ச
இறுதியில், ஒவ்வொரு ஆசனத்திலும் நீர்குமிழ்கள் போன்றவற்றை ஊற்றி, ஒவ்வொரு ஆசனத்தின் முன்னிலும் ஒரு நாகத்தை வைக்க வேண்டும். மேலுள்ள ஆசனத்தில், இரு நாகங்களை, தேவதைகளின் அருகில் வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் வைக்க வேண்டும்.
ஜபாபுஷ்பம் நாகமத்யே நிதாய மத்யே வஸ்த்ரம் த்வாதஶ ப்ராதிகுண்யே । ஸுஶ்வேதேந தஸ்ய மத்யே மஹேஶம் லிம்காகாரம் பீடயுக்தம் ப்ரபூஜ்யம்
நாகங்களுக்கு நடுவில் செம்பருத்தி மலரை வைத்து, நடுவில் துணியையும், பன்னிரு மடங்கு அளவில் இடம் பார்த்து, அதன் நடுவில் வெள்ளை துணியுடன், ஆசனத்தில் நிறுவப்பட்ட லிங்க வடிவில் மகேசுவரனை ஆராதிக்க வேண்டும்.
ஏவம் க்ரு'த்வா பாணமுக்யா திதீஶா தத்த்வா தத்த்வா பம்சகம்தாஷ்டகம்தம் । புஷ்பைஃ பத்ரைஃ ஶ்ரீ திலைரக்ஷதைஶ்ச திலோந்மிஶ்ரைஃ கேவலைஶ்ச ப்ரபூஜ்ய
இவ்வாறு செய்து முடித்தபின், சிறந்த அம்பை திதி தேவிக்கு அர்ப்பணித்து, ஐந்து வகை மற்றும் எட்டு வகை சாந்தன்களை அர்ப்பணித்து, பூக்கள், இலைகள், நல்ல எள்ளும், முற்றிலும் உடைந்திராத அரிசியும், எள்ளுடன் கலந்ததும், தூயதும் கொண்டு ஆராதனை செய்ய வேண்டும்.
தூபம் தத்த்வா விதிவத்ஸம்ப்ரயுக்தம் தீபம் தத்த்வா சோக்தமேவோபஹாரம் । பூஜாஶேஷம் தே ஸமாப்யாத ஸர்வே கீதம் ந்ரு'த்யம் தத்ரதத்ராபி சக்ருஃ
விதிப்படி தூபம் கொடுத்து, பிறகு விளக்கும் ஏற்றி, கூறியபடி காணிக்கைகளும் அர்ப்பணித்து, எல்லா வழிபாட்டு காரியங்களும் முடித்த பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் இடம் இடமாகப் பாடலும் நடனமும் செய்தார்கள்.
அதாஸ்மிந்நம்தரே கௌதமஸ்யப்ராப்தஃ ஶிஷ்யஃ ஶம்கராத்மேதி நாம்நா
அந்த நேரத்தில், கவுதமரின் சீடன் சங்கராத்மன் என்ற பெயருடன் அங்கு வந்தான்.
உந்மத்தவேஶோ திக்வாஸா அநேகாவ்ரு'திமாஶ்ரிதஃ । க்வசித்த்விஜாதிப்ரவரஃ க்வசிச்சம்டாலஸந்நிபஃ
அவன் பைத்தியக்காரன் போல் தோற்றமளித்து, உடை இல்லாமல், பல மடங்கு சுற்றிப் போர்த்திக் கொண்டு இருந்தான். சில நேரங்களில் பிராமணர்களில் சிறந்தவன் போல், சில சமயங்களில் சண்டாளன் போல் தெரிந்தான்.
க்வசிச்சூத்ர ஸமோ யோகீ தாபஸஃ க்வசிதப்யுத । கர்ஜத்யுத்பததே சைவ ந்ரு'த்யதி ஸ்தௌதி காயதி
சில சமயங்களில் அவன் சுத்ரன் போல், சில சமயங்களில் யோகி அல்லது தவசியாக இருந்தான். அவன் கர்ஜித்து, பாய்ந்து, நடனமாடி, புகழ்ந்து, பாடினான்.
ரோதிதி ஶ்ரு'ணுதே வ்யக்தம் பதத்யுத்திஷ்டதி க்வசித் । ஶிவஜ்ஞாநைகஸம்பந்நஃ பரமாநம்தநிர்பரஃ
அவன் சில நேரங்களில் அழுதான், கவனமாக கேட்டான், சில சமயங்களில் விழுந்தான், சில சமயங்களில் எழுந்தான்; அவன் சிவஞானத்தில் நிறைந்தவன், பரமானந்தத்தில் முழுமையாக இருந்தான்.
ஸம்ப்ராப்தோ போஜ்யவேலாயாம் கௌதமஸ்யாம்திகம் யயௌ । புபுஜே குருணா ஸாகம் க்வசிதுச்சிஷ்டமேவ ச
உணவு நேரத்தில் வந்த அவன் கவுதமரிடம் சென்றான்; சில சமயங்களில் தன் குருவுடன் சேர்ந்து உணவுண்டான், சில சமயங்களில் மீதமுள்ள உணவையே உண்டான்.
க்வசில்லேஹதி தத்பாத்ரம் தூஷ்ணீமேவாப்யகாத்க்வசித் । ஹஸ்தம் க்ரு'ஹீத்வைவ குரோஃ ஸ்வயமேவாபுநக்க்வசித்
சில சமயங்களில் அந்த பாத்திரத்தை நக்கினான், சில சமயங்களில் அமைதியாக வந்தான்; சில சமயங்களில் குருவின் கையைப் பிடித்து, தனக்காகவே உணவுண்டான்.
க்வசித்க்ரு'ஹாம்தரே மூத்ரம் க்வசித்கர்தமலேபநம் । ஸர்வதா தம் குருர்த்ரு'ஷ்ட்வா கரமாலம்ப்ய மம்திரம்
சில சமயங்களில் வீட்டுக்குள் சிறுநீர் கழித்தான், சில சமயங்களில் Keezh்மண் பூசினான்; எப்போதும் குரு அவனைப் பார்த்து, அவன் கையைப் பிடித்து வீட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்றார்.
ப்ரவேஶ்ய ஸ்வீயபீடே தமுபவேஶ்யாப்யபோஜயத் । ஸ்வயம் ததஸ்ய பாத்ரேண புபுஜே கௌதமோ முநிஃ
அவனைத் தன் ஆசனத்தில் அமர வைத்து, அமரச் செய்து உணவு ஊட்டினார்; கவுதம முனிவர் தாமும் அவன் பாத்திரத்தில் உணவு உண்டார்.
தஸ்ய சித்தம் பரிஜ்ஞாதும் கதாசிதத ஸும்தரீ । அஹல்யா ஶிஷ்யமாஹூய பும்க்ஷ்வேத்யுக்த்வாத ஸா ஶுபா
ஒரு நாள், அவன் மனதை அறிய அழகிய அகல்யை அந்த சீடனை அழைத்து, 'உண்' என்று சொல்லி, அந்த மங்களமானவள்—
ஸௌவர்ணே பாஜநே சாந்நம் நிதாய சஷகாம்தரே । பாநாதிகமதோ தத்வா ஏகஸ்மிந்பாவகம் புநஃ
பொன்னான பாத்திரத்தில் அன்னமும், மற்றொரு கிண்ணத்தில் பானமும் வைத்து, பிறகு ஒன்றில் நெருப்பையும் வைத்தாள்.
நிதாயாம்காரநிசயம் கம்டகாநாம் சயம் பரே । நிதாய பும்க்ஷ்வ பும்க்ஷ்வேதி ஸ சாபி புபுஜே முநிஃ
மற்றொரு பாத்திரத்தில் நெருப்பு நிலைவும், இன்னொரு பாத்திரத்தில் முள்ளும் வைத்து, 'உண், உண்' என்று சொன்னாள்; அந்த முனிவர் அவற்றையும் உண்டார்.
யதா பபௌ ஹி பாநீயம் ததா வஹ்நிமபி த்விஜஃ । கம்டகாநபி புக்த்வா ஸ யதாபூர்வமதிஷ்டத
அவர் தண்ணீரைப் பருகினது போலவே, அந்த இருமுறை பிறந்தவரும் நெருப்பை உண்டார்; முட்களைக் கூட உண்டபினும், அவர் எப்போதும் போல் அமைதியாக இருந்தார்.
புரா ஹி முநிகந்யாபிராஹூதோ போஜநாய ச । திநேதிநே தத்ப்ரதத்தம் லோஷ்டமம்பு ச கோமயம்
பழைய காலத்தில் முனிவரின் மகள்கள் அவரை உணவுக்காக அழைத்தனர்; அன்றும் தினமும் அவர்களுக்கு மண், தண்ணீர், கோமியம் ஆகியவை மட்டும் வழங்கப்பட்டன.