பூர்வபத்ரே ஸமாப்திஃ ஸ்யாச்ச்லோகஸ்ய யதி ராகவ । பரபத்ரே படேச்ச்லோகம் விவிச்யார்தமுதீரயேத்
முதல் இலைக்குள் பாடல் முடிந்திருந்தால், ராகவா, அது நிறைவு பெற்றதாகும்; மற்ற இலைக்குள் இருந்தால், அந்த பாடலை வாசித்து அதன் பொருளை விளக்க வேண்டும்.
ஶநைஃஶநைஃ படேத்ப்ராஜ்ஞோ வ்யாக்யாஸேச்ச ஶநைஃஶநைஃ । த்வரேஹ ந ஹி கர்தவ்யா குப்யதி த்வரயா து கீஃ
அறிவுள்ளவர் மெதுவாக வாசிக்க வேண்டும், மெதுவாகவே விளக்கவும் வேண்டும்; இங்கு அவசரப்பட கூடாது, அவசரத்தில் சொல் குழப்பமாகிவிடும்.
கடிகாயாஸ்து பாதஃ ஸ்யாதத்வராஸ்யாத்ததோதிகா । த்வரயேந்ந ச வக்தாரம் ஜ்ஞாதவ்யாம்ஶமநுத்விஜம்
ஒரு கடிகையின் நான்கில் ஒரு பங்கு மட்டும் அவசரத்திற்கு அனுமதி; அதற்கு மேல் இல்லை. வாசிப்பவரை விரட்டக் கூடாது; பொருளை அமைதியாகவே புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
விவிச்ய பாடம் ஶ்லோகஸ்ய நிஶ்சித்யார்தம் ச மாநஸே । ப்ரதீபம் தந்ந வக்தவ்யம் விவிச்ய ரகுநம்தந
பாடலை கவனமாக வாசித்து, அதன் பொருளை மனதில் உறுதிப்படுத்தி, அதற்கு எதிராக எதையும் பேசக் கூடாது, ரகுநந்தனா.
யதி யுக்தமயுக்தம் வா ஶ்லோகமந்யம் படேதஸௌ । புஸ்தகஸ்தம் ச ஹித்வைவ பூஜகஃ ஸ த்விஜோ யதி
பூஜை செய்யும் இருமுறை பிறந்தவர், நூலில் உள்ள பாடலை விட்டு, பொருத்தமானதோ பொருத்தமற்றதோ வேறு பாடலை வாசித்தால்,
தத்ததைவ ஹி விஜ்ஞேயம் விஸம்வாதோ ந ஶஸ்யதே । தைவாகதோ ஹி ஸ ஶ்லோகோ தைவம் ஹி பலவத்தரம்
அதை அப்படியே ஏற்க வேண்டும்; எதிர்மறை சொல்லக் கூடாது. அந்த பாடல் தெய்வத்தால் வந்தது; விதி எப்போதும் வலிமையானது.
உபஶ்ருதிஷு யத்வச்ச நாபராதோ த்விஜஸ்ய து । விஸ்மயோ ந ச கர்தவ்யோ தைவஸ்ய குடிலா கதிஃ
அறிகுறிகளில் போலவே, இருமுறை பிறந்தவருக்கு தவறு இல்லை; அதிசயப்படவும் கூடாது, ஏனெனில் விதியின் வழிகள் சிக்கலானவை.
யத்தத்பதவிபர்யாஸே பத்ரே சோபரிவாரிணி । தமாதேஶம் திரஸ்க்ரு'த்ய த்விதீயம் து படேததஃ
சொற்கள் இடம் மாறியதால் பாடல் மேலுள்ள இலைக்குள் இருந்தால், அந்த அறிகுறியை புறக்கணித்து, இரண்டாவது பாடலை வாசிக்க வேண்டும்.
ததஸ்த்ரு'தீயம் பாட்யம் ஸ்யாத்ததஃ கார்யம் விவேசநம் । அவிஸர்காம்தபூர்வாஸ்தே பவர்கேதரபம்சமாஃ
அதற்குப் பிறகு மூன்றாவது பாடலை வாசித்து, அதன் பொருளை ஆராய வேண்டும்; விசர்க்கம் இல்லாதவையும், மற்ற எழுத்துக்களின் ஐந்தாவது எழுத்தும் இதில் அடங்கும்.
ஸ்துதிலிட்வர்ஜிதஃ ஶ்லோகஃ ஶகுநேஷு ப்ரஶஸ்யதே । அத்யாயாதிஃ ஸமாப்திஶ்ச வ்ரு'தா பத்ரம் வ்ரு'தா லிபிஃ
புகழ்ச்சி இல்லாததும், லிட் விதி இல்லாததும், அறிகுறிகளில் சிறந்ததாகும்; அதிகாரம் தொடக்கம் அல்லது முடிவு, பயனற்ற இலை, பயனற்ற எழுத்து,
உக்தாநுவசநம் சைவ த்வ்யுபஸ்துதமதைவ ச । தக்தபத்ரம் நஷ்டலிபிஃ ஸம்திக்தாக்ஷரமேவ ச
முன்னர் சொன்னதை மீண்டும் கூறுதல், இருமுறை புகழ்ச்சி, எரிந்த இலை, அழிந்த எழுத்து, சந்தேகமான எழுத்துக்கள்—
ஏதாநி ஶகுநே நித்யம் வர்ஜநீயாநி பம்டிதைஃ । ப்ரஶ்நோ ஹி த்விவிதோ ஜ்ஞேயோ தீப்தஶாம்த ப்ரபேததஃ
இவை அனைத்தையும் அறிஞர்கள் அறிகுறிகளில் எப்போதும் தவிர்க்க வேண்டும்; ஏனெனில் கேள்விகள் இருவகை, தீவிரமும் அமைதியும் என்று அறியப்பட வேண்டும்.
ஶாம்தம் ச த்விவிதம் ஜ்ஞேயமுத்பத்திஸ்திதிவ்ரு'த்திதஃ । தத்ர ஶாம்தம் ப்ரஶஸ்தம் ஸ்யால்லக்ஷிதம் பூர்வலக்ஷணைஃ
அமைதி என்பது இரண்டு வகை என்று அறிய வேண்டும்; அது தோன்றுதல், நிலைபாடு, வளர்ச்சி ஆகியவற்றால் வேறுபடுகிறது. இதில், முன்பு கூறிய இலக்கணங்களால் அடையாளம் காணப்படும் அமைதி தான் சிறந்ததாகப் போற்றப்படுகிறது.
கார்யபேதாஸ்து வர்ண்யம்தே கேசிந்மர்த்யோபயோகிநஃ । கஸ்யசித்கார்யமாதாய கஶ்சித்ப்ரஷ்டா பவத்யபி
வேறு வேறு செயல் வேறுபாடுகள் கூறப்பட்டுள்ளன; அவை சில மனிதர்களுக்கு பயனளிக்கின்றன. ஒருவர் ஒரு செயலை ஏற்கிறார், மற்றொருவர் கேள்வி கேட்பவராக இருக்கிறார்.
ஸ கரோதி ததா ப்ரஶ்நம் ஸமேத்ய ஸ்மரதேऽத்ர கிம் । ஸ புநர்தார்ய பத்ரம் தத்தஸ்மிந்பத்ரம் ப்ரஶஸ்யதே
அவர் பின்னர் அந்தக் கேள்வியை எழுப்பி, ஒன்று சேர்ந்து, அதற்குத் தொடர்புடையதை நினைவுகூர்கிறார்; மீண்டும், அவர் அந்த இலையை பிடித்து, அந்த இலையே இங்கு புகழப்படுகிறது.
அதவா தத்க்ஷமோபேதம் வைராக்யம் பரமேவ ச । யதஃ குதஶ்சித்த்ரு'ஷ்டஸ்து ஸ்துதிபாதகமேவ ச
அல்லது, அது பொறுமையோடு கூடியது, உயர்ந்த பற்றின்மையோடும் கூடியது; அல்லது, ஏதேனும் ஒரு பார்வையில் பார்த்தால், அது புகழுக்கு ஆதாரமாகிறது.
பரிஹ்ரு'த்ய பரம் சாபி தஸ்மிந்நர்தே ஶுபாவஹம் । ம்ரு'தோ க்ரு'ஹ்ணாதி வாகர்தமிதி ப்ரஶ்நோऽஶுபப்ரதஃ
அதிகமானதைத் தவிர்ந்தபோதும், அந்த நல்லதைக் கொண்ட விஷயத்தில், இறந்தவர் சொற்களின் அர்த்தத்தை எடுத்துக்கொண்டால், அந்தக் கேள்வி தீமைக்குக் காரணமாகிறது.
விவாதே விஜயப்ரஶ்நே ஜயத்யோதகமிஷ்யதே । ஸ்ரு'ஷ்டிரப்யத்ர ஶஸ்தா ஸ்யாத்க்ரூராயாம் க்லேஶதோ ஜயஃ
வாதத்தில், வெற்றியைப் பற்றி கேட்கும்போது, வெற்றியின் அறிகுறி விரும்பப்படுகிறது; இங்கு படைப்பு கூட நல்லதாகக் கருதப்படுகிறது, ஆனால் கொடுமையில் வெற்றி வந்தாலும் அது துன்பத்துடன் வருகிறது.
ப்ரஶாம்தாயாமுபாயைஸ்து மிஶ்ராயாம் விட்வரோ பவேத் । புராதிவர்ணநம் யத்து மத்யமம் யதி சோத்தமம்
அமைதியானபோது, சரியான முறைகள் மூலம், கலந்த நிலையில் சிறந்த பறவை குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆரம்பத்திலிருந்து கூறுவது நடுத்தரமோ, சிறந்ததோ என்றால் அதுவும் பொருந்தும்.
கலிஸம்பாவநாயாஸ்து ஶ்ரு'ம்காரஸ்யோபவர்ணநே । ராஜ்யநிர்வாஹசிம்தாயாம் ராஜ்யலிம்கம்ஶுபாவஹம்
கலியுகம் பற்றிய சிந்தனையிலும், காதல் பற்றிய விளக்கத்திலும், அரசாட்சி பற்றிய கவலையிலும், அரசரின் அடையாளம் நல்லதைத் தருகிறது.
யஸ்யாபி யாத்ரு'ஶம் யோக்யம் விசார்ய தாத்ரு'ஶம் புதைஃ । ஸ்துதிவைராக்யயோஃ கார்யம் விலயஃ பரிகீர்திதஃ
யாருக்கென்று ஏற்றது என்ன என்பதை அறிவாளிகள் ஆராய வேண்டும்; புகழும் பற்றின்மையும் உள்ள இடத்தில், செயல் ஒழிகிறது என்று கூறப்படுகிறது.
கார்யால்பஸித்திஃ ஸ்கலிதேந ச நிர்வாஹம்ரு'ச்சதி । தஸ்யாந்யார்தஸ்யாந்யபாவோ ராம ஶாம்திவிசாரணே
செயலில் சிறிது வெற்றி மட்டுமே வந்தால், தவறால் நிறைவு அடைகிறது; வேறு அர்த்தத்திற்கு வேறுபாடு இல்லை, இராமா, அமைதி பற்றிய ஆராய்ச்சியில்.
விஸர்காம்தஶ்ச பூர்வார்த்த விபர்யாஸோ பவிஷ்யதஃ । ஸம்கல்பிதாந்யதாபாவோ ஹ்யத்யாயஸ்ய ஸமாபநே
முதல் பாதி விசர்கத்தால் முடிந்தால், எதிர்மாறானது நிகழும்; கற்பனை செய்த எதிர் அர்த்தம் அந்த அதிகார முடிவில் ஏற்படுகிறது.
காம்டாதேஸ்து ஸமாப்தௌ து ஸ்யாத்தத்கார்யவிநாஶநம் । தஸ்மாதேதாத்ரு'ஶே தோஷே ஶகுநஸ்ய விபர்யயஃ
ஒரு பகுதி முடிவில், அந்தச் செயல் அழிவுக்கு உட்படுகிறது; ஆகவே, இப்படிப்பட்ட குறையில், அறிகுறி எதிர்மாறாகும்.
க்ஷுதே புஸ்தகபாதே ச த்வாஹதே மஸ்தகாதிஷு । வக்தா வைமாநநம் யாதி ததஃ ஶகுநநாஶநம்
தும்மல், புத்தகம் விழுதல், தலைக்கு அடிபட்டல் போன்றவை நிகழ்ந்தால், பேசுபவர் குழப்பமடைகிறார்; அதன் பின் அறிகுறி அழிகிறது.
தஸ்மாதேதாத்ரு'ஶே தோஷே ஶகுநம் பரிவர்ஜயேத் । உபமாயாம் பவேத்ராம கார்யாபாஸோ ந வஸ்துதஃ
ஆகவே, இப்படிப்பட்ட குறையில், அறிகுறியை தவிர்க்க வேண்டும்; உவமையில், இராமா, செயல் போலத் தோன்றினாலும் அது உண்மையல்ல.
ஸம்தாநம் போந்யத்ர சோக்தா ஸ்ரு'ஷ்டிர்மத்யபலப்ரதா । ஸ்துதிஃ ப்ரஶஸ்தா குத்ராபி குணவத்கார்யநிர்ணயே
இங்கு தொடர்ச்சி கூறப்பட்டுள்ளது, படைப்பு நடுத்தர பலனைத் தருகிறது; எங்கு வேண்டுமானாலும், நல்ல செயலைக் குறிக்கும்போது புகழ் சிறப்பாகக் கருதப்படுகிறது.
விவாஹே சௌஷதே தாநே வ்யவஹாரே க்ரு'ஷௌ ததா । யதார்தா ச ஸ்துதீ ராம நிர்வாஹேऽபி ந தூஷணம்
திருமணம், மருந்து, தானம், வழக்கு, விவசாயம் ஆகியவற்றிலும், பொருத்தமான புகழ், இராமா, நிறைவு வந்தபோதும் குறையாகாது.
ராம உவாச- க ஏஷ த்ரு'ஶ்யதே வ்யோம்நி ஸர்வாபரணபூஷிதஃ । விமாநஸ்தோ மஹாதீப்த மத்யாஹ்நார்க இவாபரஃ
இராமன் கேட்டான்: வானில் எல்லா ஆபரணங்களும் அணிந்தவனாக, விமானத்தில் நிற்கும், மதிய சூரியனைப் போல பிரகாசமாகத் தோன்றும் இந்தவர் யார்?
துஷ்ப்ரேக்ஷ்யஃ ஸர்வமர்த்யாநாம் தஸ்யாம்கே சாருஹாஸிநீ । அபரா ஶ்ரீரிவ ப்ரஹ்மம்ஸ்ததா பம்சஸுயோஷிதஃ
அவர் எல்லா மனிதர்களுக்கும் காண முடியாதவர்; அவருடைய மடியில் அழகான பெண் ஒருவர் உட்கார்ந்திருக்கிறார், பிரம்மனே, இன்னொரு லட்சுமியைப் போல, மேலும் ஐந்து பெண்களும் உடன் உள்ளனர்.