பத்மபுராணம்

விலலாப பதிம் த்ரு'ஷ்ட்வா விகீர்ணாவயவம் ரணே । ப்ரபாவத்யஶ்ருபூர்ணாக்ஷீ முக்தகேஶீ கநஸ்தநீ

போர்க்களத்தில் கணவரின் உடல் துண்டுகள் சிதறி கிடப்பதைப் பார்த்த பிரபாவதி, கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன், முடி சிதறி, மார்புகள் கனமாக, அழுதாள்.

ஹா நாத பலவிக்ராம்த காம்ததேஹ ஜகத்ப்ரிய । மாம் த்வம் விஹாய கிம் சாத்ர கைவல்யம் கதவாநஸி

'ஓ நாதா, வலிமை மிகுந்த வீரா, உலகம் விரும்பும் இனிய உடலே! என்னை விட்டு நீ ஏன் தனிமையில் சென்றாய்?'

ஜராகுஷ்டாதிபிர்வ்யாப்தம் புத்த்வா தேஹம் த்யஜம்தி ந । தேஹிநோऽந்யே பரம் காம்தம் த்வயா தேஹோ வ்ரு'தோஜ்சிதஃ

'மற்றவர்கள் உடல் முதுமை, குஷ்டம் போன்ற நோயால் பாதிக்கப்பட்டாலும் அதை விட்டுவிட மாட்டார்கள்; ஆனால் நீ, என் காதலனே, உடலை வீணாகக் கைவிட்டுவிட்டாய்.'

தவ தேஹேந திவ்யேந ஹாரகம் பூஷ்யதே ப்ரிய । ரணோத்ஸுகேந பவதா யா வேணீ க்ரதிதா மம

'உன் தெய்வீக உடலால் என் ஹாரமும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது; போருக்காக ஆர்வமுடன் நீ கட்டிய என் ஜடையும் —'

தாமுத்க்ரதய வைதவ்யதுஃகார்த்தாயாஃ ஸ்வயம் ப்ரிய । ஏவம் விலபதீம் வீக்ஷ்ய பலராஜ்ஞீம் ஸமுத்ரஜஃ । துஃகிதஃ ஶுக்ரமித்யாஹ பலம் ஜீவய பார்கவ

'இப்போது விதவை துயரத்தில் வாடும் எனக்கு நீயே அதை அவிழ்த்து கொடு, என் பிரியமானவரே.' இப்படிச் சோகத்துடன் அழும் பலராஜாவின் மனைவியைப் பார்த்து, கடலிலிருந்து பிறந்தவன் துக்கமடைந்து, சுக்ரனிடம், 'பார்கவா, பலனை உயிர்ப்பிக்கவும்' என்று சொன்னான்.

ஶுக்ர உவாச-। இச்சயாமரணம் ப்ராப்தம் தம் கதம் ஜீவயாம்யஹம் । ததாபி மம்த்ரஸாமர்த்யாத்வாசமுச்சாரயிஷ்யதி

சுக்ரன் சொன்னான்: அவன் தன் விருப்பத்தால் மரணத்தை அடைந்துவிட்டான். நான் எப்படி அவனை உயிர்ப்பிக்க முடியும்? ஆனாலும் என் மந்திரத்தின் வல்லமையால் அவன் பேசும்.

ஜாலம்தர உவாச-। பலஸ்ய ரூப வசநம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி பார்கவ । ஜாலம்தரேணைவமுக்தஃ க்ஷணம் த்யாநபரோऽபவத்

ஜாலந்தரன் சொன்னான்: பார்கவா, அவன் உருவமும், வலிமையும், சொற்களும் கேட்க விரும்புகிறேன். ஜாலந்தரன் இப்படிச் சொன்னதும், சுக்ரன் ஒரு கணம் தியானத்தில் மூழ்கினான்.

அதோததிஷ்டத்வதநாத்ஸ்வநஃ ஶ்ரோத்ரமநோரமஃ । ப்ரபாவதீம் ப்ரதி வ்யக்தம் வாத்யபாம்டா திவோத்திதஃ

பிறகு, அவன் வாயிலிருந்து இனிமையான ஓசை எழுந்தது; அது காதுக்கு இனிமையாக இருந்தது. பிரபாவதியின் முன்னிலையில், வானத்திலிருந்து வந்தது போல் இசைக்கருவிகள் தெளிவாக ஒலித்தன.

ப்ரபாவதி ஸ்வதேஹம் த்வம் மமாம்கேஷு லயம் நய । இதி தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா நதீ ஜாதா ப்ரபாவதீ

"பிரபாவதி, உன் உடலை என் அங்குகளில் கலந்துவிடு," என்ற வார்த்தையை கேட்டதும், பிரபாவதி ஒரு நதியாக மாறினாள்.

பலாங்கேஷ்வேவ லீநா ஸா ஸுமேரோஃ பூர்வவாஹிநீ । யஸ்யாஸ்தோயேந ஸம்ஜாதா ரத்நாநாம் காம்திருத்தமா

அவள் அவன் அங்குகளில் கலந்தவாறே, சுமேரு மலைக்கிழக்கே பாய்ந்தாள்; அவள் நீரில் இருந்து மாண்பான மாணிக்க ஒளி தோன்றியது.

நாரத உவாச- அத்ரோத்தரே மயா கத்வா கதிதம் ஸிம்துஸூநவே । த்வாம் ஹம்து ஸர்வவீரேஶ ப்ரதிஜ்ஞா ஶம்புநா க்ரு'தா । ஶ்ருத்வேத்தம் மத்வசோ ராஜம்ஸ்ததஃ பப்ரச்ச ஸோऽஸுரஃ

நாரதர் சொன்னார்: அப்போது நான் அங்கு சென்று, சமுத்திர புதல்வனிடம், "அனைத்து வீரர்களுக்கும் தலைவனே, சம்பு உன்னை கொல்லும் என்று உறுதி செய்துள்ளார்" என்று கூறினேன். என் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த அசுரன் என்னை கேட்டான்.

ஜாலம்தர உவாச-। கிமஸ்தி ஶூலிநோ கேஹே ரத்நஜாதம் மஹாமுநே । தந்மமாசக்ஷ்வ ஸகலம் நாஸ்தி யுத்தம் நிராமிஷம்

ஜாலந்தரன் சொன்னான்: பெரிய முனிவரே, சூலம் ஏந்தும் இறைவனின் இல்லத்தில் ஏதேனும் மாணிக்க நிதிகள் உள்ளனவா? எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; பரிசு இல்லாமல் யுத்தம் நடக்காது.

நாரத உவாச-। பூதிர்காத்ரே வ்ரு'ஷோ ஜீர்ணஃ பணிநோம்ऽகே கலே விஷம் । பிக்ஷாபாத்ரம் கரே புத்ரௌ கஜாநந ஷடாநநௌ

நாரதர் சொன்னார்: அவனுடைய செல்வம் என்பது உடலில் புச்சாணி, பழைய காளை, கழுத்தில் பாம்புகள், களுத்தில் விஷம், கையில் பிச்சைக் கோப்பை, அவனுடைய மகன்கள் யானைமுகனும் ஆறுமுகனும்.

இத்யாதி விபவஸ்தஸ்ய யதந்யத்தந்நிபோத மே । தநயா கிரிராஜஸ்ய விஶாலா ஹ்யுந்நதஸ்தநீ

அவனுடைய செல்வம் இப்படிப்பட்டது; இன்னும் என்னென்ன இருக்கின்றன என்று கேள். அவனுடைய மனைவி, மலைமன்னரின் மகள், அகன்ற இடுப்பும் உயர்ந்த மார்பும் உடையவள்.

தக்தஸ்மரோऽபி பகவாந்யஸ்யாரூபேண மோஹிதஃ । மஹேஶோ யத்விநோதாய குருதே நித்ய கௌதுகம்

காமதேவன் அவனால் எரியப்பட்டாலும், அவளுடைய அழகால் அவரும் மயங்கினார். மகேசன் தன் மகிழ்ச்சிக்காக எப்போதும் புதுமைகள் செய்கிறான்.

ந்ரு'த்யந்காயம்ஶ்ச தாஞ்சம்புஃ ஸ்வயம் பவதி ஹாஸகஃ । ஸா பார்வதீதி விக்யாதா ஸௌம்தர்யாவதி தைவதம்

சம்பு, அவளுக்காகவே தானே நடனமும் பாடலும் செய்து, அவளைச் சிரிக்க வைக்கிறார். அவள் பார்வதி என்று புகழ்பெற்றவள்; தேவிகளில் அழகுக்கே எல்லை.

வ்ரு'ம்தா வராம்கநா ராஜந்நிமாஶ்சாப்ஸரஸஃ ஶுபாஃ । ந சாப்நுவம்தி பார்வத்யாஃ ஷோடஶீமபி தாம் கலாம்

மன்னா, விருந்தா மிகச் சிறந்த பெண்; இந்த அப்பசரஸ்கள் அழகானவர்கள். ஆனாலும், பார்வதியின் அழகில் ஒரு பதினாறாவது பகுதியையும் பெற முடியாது.

இத்யுக்த்வாஹம் மஹீபால ஜாலம்தரமமர்ஷணம் । பஶ்யதாம் ஸர்வதைத்யாநாமம்தர்தாநம் கதஃ க்ஷணாத்

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மன்னா, நான் நாரதன், ஜாலந்தரனை, அவன் மனம் மாறாதவனாக இருந்தபோதும், எல்லா அசுரர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் ஒரு கணத்தில் மறைந்துவிட்டேன்.

அத ஸ ப்ரேஷயத்தூதம் ஸிம்துஜஃ ஸிம்ஹிகாஸுதம் । க்ஷணேநாஸாத்ய கைலாஸம் தேவாவாஸமபஶ்யத

அப்போது, சமுத்திரபுதல்வன், சிமிகையின் மகனை தூதராக அனுப்பினான். அவன் ஒரு கணத்தில் கைலாயத்தை அடைந்து, தேவர்களின் இல்லத்தைப் பார்த்தான்.

அத்ராம்தரே ஹரிர்பீமமாப்ரு'ச்ச்ய து ததா ஹரம் । ஜகாமாலக்ஷிதஸ்தூர்ணம் க்ஷீராப்திம் பேதஶம்கயா

இந்த நேரத்தில், ஹரி, பீமனிடம் விடைபெற்று, ஹரனை அணுகி, யாரும் கவனிக்காமல் விரைவாக பாற்கடலை நோக்கி சென்றான்; ஏதாவது பிரச்சினை ஏற்படும் என சந்தேகப்பட்டான்.

ததர்ஶ ராஹுர்பவநம் ஶம்கரஸ்யாதிதீப்திமத் । ஆத்மாநமாத்மநா வீக்ஷ்ய கிமித்யாஹ ஸுவிஸ்மிதஃ

ராகு, சங்கரனுடைய மிகப்பிரகாசமான மாளிகையைப் பார்த்தான். தன்னைத் தானே பிரதிபலிப்பதாகக் கண்டு, மிக ஆச்சரியப்பட்டு, "இது என்ன?" என்று கேட்டான்.

ப்ரவேஷ்டுகாமோ பலிபிர்த்வாரி த்வாஸ்தைர்நிரோதிதஃ । யத்நவாந்ஸ நிஷித்தோऽபி ததா தே ப்ரோத்யதாயுதாஃ

உள்ளே செல்ல விரும்பிய அவனை, வலிமைமிக்க காவலர்கள் கதவிலேயே தடுத்து நிறுத்தினர். அவன் முயன்றாலும், அவர்கள் அனுமதிக்காமல் ஆயுதங்களை உயர்த்தினர்.

தாந்நிவார்ய கணாந்நம்தீ வ்யாஜஹார விதும்துதம் । கஸ்த்வம் கஸ்மாதிஹாயாதஃ கிம் கார்யம் தவ பர்பர । ப்ரூஹி கார்யம் கணா யாவத்த்வாம் ந ஹந்யுர்பயாவஹாஃ

அவர்களைத் தடுத்து, நந்தி சந்திரனை விழுங்குபவனை நோக்கி சொன்னான்: "நீ யார்? இங்கு ஏன் வந்தாய்? உன் வேலை என்ன, கூந்தலானவனே? உன் காரியத்தைச் சொல்; இல்லையெனில், இந்த பயங்கரமான கணங்கள் உன்னை அழித்துவிடுவர்."

ராஹுருவாச-। தூதோ ஜாலம்தரஸ்யாஹம் த்வம் மாம் ஶர்வாம்திகே நய । ந வாச்யமம்தரே த்வாஸ்த மஹாராஜப்ரயோஜநம்

ராகு சொன்னான்: நான் ஜாலந்தரனுடைய தூதன்; என்னை சிவபெருமானிடம் அழைத்து செல். காவலாளி, வேறு எதுவும் பேசாதே—பெரிய அரசனுடைய வேலை இது.

நம்தீ தூதோக்தமாகர்ண்ய நீலலோஹிதமாயயௌ । தம்டவத்ப்ரணிபத்யாக்ரே ஸ்தித்வா ஶம்கரமப்ரவீத்

தூதன் சொன்னதை கேட்ட நந்தி, நீலமும் சிவப்பும் கலந்த நிறத்தில், முன் வந்து, தரையில் வீழ்ந்து வணங்கி, சங்கரனின் முன்னால் நின்று பேசினான்.

ஸைம்ஹிகேயோ மஹாராஜ த்வாரே திஷ்டதி கார்யதஃ । ஸ ப்ரயாத்வதவாயாது பவாநாஜ்ஞப்துமர்ஹதி

மகாராஜா, சிம்ஹிகையின் மகன் வாசலில் வேலைக்காக காத்திருக்கிறான்; அவனை அனுப்பட்டுமா, உள்ளே வரட்டுமா—நீங்கள் சொல்வதைப் போல நடக்கட்டும்.

நம்திநோக்தமதாகர்ண்ய த்வரந்நிவ மஹேஶ்வரஃ । ஸுப்தாமம்தஃபுராத்தேவீம் ப்ரஸ்தாப்ய ச ஸகீவ்ரு'தாம்

நந்தியின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், பெருமைமிக்க சிவபெருமான் அவசரமாக, உள்ளரங்கில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த தேவியை தோழிகளுடன் அனுப்பினார்.

பஶ்சாத்வாஸ்தம் ஜகாதாத நம்திந்தூதம் ப்ரவேஶய । ததோ ஹஸ்தே ப்ரக்ரு'ஹ்யாமும் தூதம் நம்தீ மஹாபலஃ

பின்னர் அவர் காவலாளியிடம், 'நந்தி, தூதனை உள்ளே கொண்டு வா' என்று சொன்னார். உடனே வலிமைமிக்க நந்தி தூதனை கைபிடித்து அழைத்தான்.

ஆநயாமாஸ தேவாநாம் மத்யே ஶம்புமதர்ஶயத் । தம் ததர்ஶ ததா ராஹுர்ஜடிலம் நீலமாத்மநி

அவனை தேவர்களின் நடுவில் கொண்டு வந்து, சம்புவை காட்டினான். அப்போது ராகு, ஜடையுடன், கருநிறத்தில் இருந்த சிவனைப் பார்த்தான்.