ஶ்வபசாஸ்தே தமுந்நீய சம்த்ரபாகாபரே தடே । யோஜநத்வயபூபாகம் சிச்சிதுஸ்தஸ்ய மஸ்தகம்
அந்த சுட்டுசாதிகள், அவனை சந்திரபாகா நதியின் அப்பக்கக் கரைக்கு, இரண்டு யோஜனை தூரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று அவனுடைய தலையை வெட்டினார்கள்.
ஸ பாபோ மாரவே தேஶே ஸர்போऽபூத்காலவிக்ரஹஃ । தவகோடரமத்யஸ்தோ விஷஜ்வாலாகராநநஃ
அந்த பாவி, மாற தேசத்தில், காலத்தின் உருவமாக, ஒரு தவ மரத்தின் ஓட்டையில், விஷம் எரியும் வாயுடன் ஒரு பாம்பாக பிறந்தான்.
ஸ ஶுஷ்கோ தவவ்ரு'க்ஷஸ்து தஸ்ய பூத்காரவஹ்நிநா । ததா தபநதாபேந ஸரஸோऽபி யதா ஹ்ரதஃ
ஒரு உலர்ந்த தவம் மரம் எப்படித் தீயால் எரிகிறது, அல்லது ஒரு குளம் வெயிலால் வறண்டு போய்விடுகிறது, அதுபோல்...
கமநாத்தஸ்ய பாபஸ்ய ஸர்வதோ வ்ரு'க்ஷமூஷரம் । உச்சித்ய த்ரு'ணஜாதாதி ஜாதம் பஶ்வஹிதம் ததா
அந்த பாவியின் நடக்கையால், அந்த வனம் முழுவதும் வறண்டுவிட்டது; மாடுகளுக்கு பயனுள்ள புல் மற்றும் செடிகள் எல்லாம் அழிந்துவிட்டன.
தத்ர ஜாது ஸமாயாதஃ ஸார்தோ தக்ஷிணதேஶதஃ । நாராயணாஶ்ரமம் கச்சந்பதர்யாக்யம் ஶிவே ந்ரு'ப
ஒரு நாள், தெற்குப் பகுதியிலிருந்து ஒரு வணிகக் குழு அங்கு வந்தது, அரசே, அவர்கள் நாராயணர் தவமடையும் புனிதமான பதரி அś்ரமத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்.
தத்ரைகோ ப்ராஹ்மணஃ கஶ்சித்ஸார்தேஸம்மீலிதஃ பதி । நிஶ்சித்ராம் காஷ்டமம்ஜூஷாம் பித்ரு'மாத்ரஸ்திஸம்யுதாம்
அந்தக் குழுவில் ஒருவன், ஒரு பிராமணன், பாதையில் ஓய்ந்து, தந்தை தாயின் எலும்புகள் உள்ள ஓர் ஓட்டைக் கூட இல்லாத மரப் பெட்டியை எடுத்துச் சென்றான்.
ஸ்கம்தேந தாரயந்யாதி தாநி பாதயிதும் ந்ரு'ப । கம்காம்பஸி மஹாபாக பாபிநாமபி காமதே
அவனது தோளில் அந்தப் பெட்டியை சுமந்து, அரசே, பாவிகளுக்குக் கூட ஆசை நிறைவேறும் கங்கை நீரில் அந்த எலும்புகளை கரைக்க நினைத்தான்.
ஸோऽப்யாகதஸ்தத்ர வநே யத்ராஸ்தி ஸ புஜம்கமஃ । விவிக்தே க்ஷிப்ய மம்ஜூஷாம் ஶலாகாலோஹநிர்மிதாம்
அவனும் அந்த பாம்பு இருந்த காட்டிற்கு வந்தான்; தனிமையான இடத்தில் இரும்புக் கம்பிகள் பொருத்தப்பட்ட அந்தப் பெட்டியை வைத்தான்.
அதாகத்ய புஜம்கோऽஸௌ ஶலாகாம் பணயாகடத் । கிம்சிதுத்தாடிதாயாம் ஸ மம்ஜூஷாயாம் ஸமாவிஶத்
அப்போது அந்த பாம்பு வந்து, தன் நாகமுடியால் கம்பியைத் தட்டி, பெட்டி சிறிது திறந்ததும் உள்ளே புகுந்தது.
புநஃ ஶலாகா ஸ்வம்ஸ்தாநமாகதாத ஸ கும்டலீ । தத்ரைவ தஸ்தௌ நிஶ்சேஷ்டோ மம்ஜூஷாயாம் விஷோல்பணஃ
கம்பி மீண்டும் இடத்தில் வந்தது; அந்த நாகம் பெட்டிக்குள் சுருண்டபடி, அசையாமல், விஷம் நிறைந்தவனாக இருந்தான்.
அத ப்ரபாதே ஸர்வே தே சேலுஃ ஸ்தாநாத்ததோ ந்ரு'ப । ப்ராஹ்மணஃ ஸோऽபி மம்ஜூஷாம் கம்பலேந ஸமாவ்ரு'தாம்
அடுத்த காலை, அனைவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள், அரசே; அந்த பிராமணனும், பெட்டியை ஒரு போர்வையால் மூடி எடுத்துச் சென்றான்.
க்ரு'த்வா ஶிரஸி ராஜேம்த்ர சசால ப்ரதி ஜாஹ்நவீம் । கதிபிர்வாஸரைஃ ஸார்தஃ ஸம்ப்ராப்தஸ்தீர்தகாமிநாம்
அவனைத் தலைக்கு மேலே வைத்து, அரசே, கங்கை நோக்கி நடந்தான்; சில நாட்களில் அந்தக் குழுவும் தீர்த்தயாத்திரை இடத்துக்கு வந்தது.
இஹைவ கோஶலாயாம் வை புநீதாயாம் மஹீபதே । அத ஶீதாதுரோ விப்ரஃ கம்பலம் சோதகாடயத்
அங்கே, புனிதமான கோசல நாட்டில், அரசே, அந்த பிராமணன், குளிரால் வாடி, போர்வையைத் திறந்தான்.
மம்ஜூஷாவரணம் ராஜந்தத்ராயோத்யாதடே ஶுபே । ஸோऽபி ஸர்போ நிராஹாரோ லப்த்வா மாருதபோஜநம்
அயோத்தி நகரின் புனிதமான கரையில், அரசே, அவன் பெட்டியின் மூடியைத் திறந்தான்; பசிக்காக நோன்பு இருந்த பாம்பு, காற்றை உணவாக எடுத்துக்கொண்டு இருந்தது.
நிஶ்சக்ராம பஹிஸ்தஸ்மாதுத்க்ஷேப்ய ஸுஶலாகிகாம் । தம் நிஃஸ்ரு'தம் ஸமாலோக்ய ஸர்ப்ப ஸர்ப இதி க்ருதா
அந்த பாம்பு, நல்ல முறையில் அடைக்கப்பட்ட மூடியைத் தூக்கி வெளியே வந்தது; அதை பார்த்த மக்கள், 'பாம்பு! பாம்பு!' என்று கோபத்துடன் கூவினர்.
வ்யாஹரம்தோ ஜநாஃ ஸர்வே லோஷ்டஹஸ்தாஃ ஸமப்யயுஃ । யாவத்பலாயதே ஸர்பஸ்தாவதேகேந காதிதஃ
மக்கள் அனைவரும், கையிலே மண் எடுத்துக்கொண்டு ஓடினார்கள்; பாம்பு ஓட முயன்றபோது, ஒருவன் அதை அடித்து வீழ்த்தினான்.
தத்யாஜ ஸ ததா ப்ராணாந்பஶ்யதாம் தீர்தகாமிநாம் । த்யக்த்வா புஜம்கதேஹம் ஸ தேவத்வம் ப்ராப துர்லபம்
அங்கே தீர்த்தயாத்திரை செய்ய வந்தவர்கள் பார்த்தபடி, அது உயிரை விட்டது; பாம்பின் உடலை விட்டு, அரிதாகக் கிடைக்கும் தேவதையின் நிலையை அடைந்தது.
திவ்யம் விமாநமாருஹ்ய ப்ரோவாசேதம் ஜநாநி ஹ । ஸர்ப உவாச- போ தாக்ஷிணாத்யாஃ ஶ்ரு'ணுத ப்ராஹ்மணா வசநம் மம
தெய்வீக விமானத்தில் ஏறி, அந்த மக்கள் அனைவரையும் பார்த்து, 'தெற்கிலிருந்து வந்த பிராமணர்களே, என் வார்த்தைகளை கேளுங்கள்' என்று பாம்பு பேசத் தொடங்கியது.
புரா சம்டகநாமாஹம் நாபிதோ ப்ரஹ்மஹாதமஃ । ப்ரஹ்மஹத்யாப்ரதோஷேண ஸர்பஆஸம் மருஸ்தலே
'முன்பு நான் சண்டகன் என்ற பெயருடைய நாப்பித்தன்; ஒரு பிராமணனை கொன்ற பாவம் காரணமாக, இந்த வறண்ட நிலத்தில் பாம்பாக பிறந்தேன்.'
புக்த்வா நரகதுஃகாநி வர்ஷாணாம் லக்ஷபம்சகம் । அதீதம் ஸர்பயோநௌ மே வர்ஷாணாமயுதத்வயம்
'நான் ஐந்நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நரக வேதனையை அனுபவித்து, இருபது ஆயிரம் ஆண்டுகள் பாம்பாக இருந்தேன்.'
தீர்தஸ்யாஸ்ய ப்ரஸாதேந ப்ராப்தம் தேவத்வமுத்தமம் । தஸ்மாதிதம் ந வை த்யாஜ்யம் தீர்தம் வை கோஶலாபிதம் । ஸர்வார்ததம் யதோ நாகஃ ப்ராப்தஃ பாபீயஸா மயா
இந்தத் தீர்த்தத்தின் அருளால் நான் உயர்ந்த தெய்வீக நிலையை அடைந்தேன். ஆகையால், கோசலா என அழைக்கப்படும் இந்தப் புனிதத் தீர்த்தத்தை ஒருபோதும் விட்டு விடக்கூடாது. எல்லா ஆசைகளையும் இது தரும்; பாவம் செய்த என்னாலும், இதன் மூலம் சொர்க்கத்தை அடைய முடிந்தது.
நாரத உவாச- ஏவம் ஸ நாபிதஃ பாபோ யோநிம் ப்ராப்ய விநிம்திதாம் । ஜகாம த்யாம் விமாநஸ்தஸ்தீர்தஸ்யாஸ்ய ப்ரஸாததஃ
நாரதர் கூறினார்: அப்படி, அந்தப் பாவி நாப்பித்தன், தாழ்ந்த பிறவி பெற்றிருந்தும், இந்தத் தீர்த்தத்தின் அருளால் விண்ணுலகுக்குச் சென்று வானரதத்தில் ஏறினான்.
தே தாக்ஷிணாத்யா யதயோ பூத்வா தத்ரைவ தீர்தகே । ஊஷுர்கோவிம்தபாதாப்ஜ மாநஸா த்ரு'ஷ்டவைபவே
தெற்கிலிருந்து வந்த அந்த யோகிகள், அங்கேயே அந்தத் தீர்த்தத்தில் தவம் செய்து, கோவிந்தனின் திருவடிகளை மனதில் வைத்து, அவன் மகிமையை கண்டு தங்கினார்கள்.
மாஹாத்ம்யமஸ்ய தீர்தஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ ப்ராஹ்மணோத்தமஃ । தீர்தேऽத்ரஜாதவிஶ்ரத்தஃ பித்ரோரஸ்தீநி ஸோऽக்ஷிபத்
இந்தத் தீர்த்தத்தின் பெருமையை பார்த்த அந்த முன்னணி பிராமணர், உறுதியான நம்பிக்கையுடன், தன் பெற்றோரின் எலும்புகளை இங்கே தீர்த்தத்தில் விடுத்தார்.
பதிதேஷ்வஸ்திகம்டேஷு பிதரௌ தஸ்ய தத்க்ஷணாத் । விமாநவரமாரூடௌ திவ்யௌ தத்ர ஸமாகதௌ
அந்த எலும்புத் துண்டுகள் நீரில் விழுந்தவுடன், அவன் பெற்றோர் உடனே வானரதத்தில் ஏறி, தெய்வீக வடிவில் அங்கே தோன்றினார்கள்.
ஊசதுஶ்ச ஸ்வதநயம் ஶ்ரு'ண்வாநேஷு ஜநேஷு வை । வத்ஸ ஜீவ சிரம் லோகே தநதாந்யஸுகீ பவ
அவர்கள் அங்கு கூடியிருந்த மக்களின் முன்னிலையில் தங்கள் மகனிடம் பேசினார்கள்: 'கண்மணி, நீ இந்த உலகில் நீண்ட நாட்கள் வாழ்; செல்வம், தானியம், மகிழ்ச்சி உனக்கு கிடைக்கட்டும்.'
ஆவயோர்முக்திதாநாச்ச முக்திம் யாஸ்யஸி நோ ம்ரு'ஷா । கம்காயாம் பிம்டதாநேந யத்பலம் ஸ்யாத்ஸுதஸ்ய வை । பித்ரூ'ணாம் யா கதிஶ்சாத்ர த்வயம் ஸ்யாதஸ்திபாததஃ
நீ எங்களுக்கு முக்தி அளித்ததால், நீயும் நிச்சயம் விடுதலை பெறுவாய்; இது பொய் அல்ல. கங்கைநதியில் பிண்டம் அளிப்பதால் மகனுக்கு கிடைக்கும் பலனும், அங்கே முன்னோர்கள் அடையும் நிலையும், இங்கே எலும்புகளை விடுவதால் இரண்டும் கிடைக்கும்.
இதி ஶ்ரீபாத்மே மஹாபுராணே பம்சபம்சாஶத்ஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாமுத்தரகம்டே। காலிம்தீமாஹாத்ம்யே முகும்தோபாக்யாநம் நாமைகாதஶாதிகத்விஶதமோத்யாயஃ
இவ்வாறு, ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் உத்தரகாண்டத்தில், காலிந்தி மஹாத்மியம் பகுதியில், 'முகுந்தோபாக்யானம்' எனும் இருநூற்றிரண்டாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
நாரத உவாச- ஆகர்ணய ஶிபே ராஜந்வர்ணயாமி தவாக்ரதஃ । புண்யம் யஶஸ்யமாயுஷ்யம் காஶ்யா மாஹாத்ம்யமுத்தமம்
நாரதர் கூறினார்: ராஜா சிவி, கேள்; உனக்கு முன்பாக நான் கூறப்போகும் காசியின் உயர்ந்த பெருமை, புண்ணியம், புகழ், ஆயுள் ஆகியவை தரும்.
இம்த்ரப்ரஸ்ததடஸ்தாயாம் காஶ்யாமேகஸ்து பாதபஃ । ஶிம்ஶபாக்யோபவேத்ராஜந் புரா புண்யயுகே க்ரு'தே
இந்திரபிரஸ்தத்தின் கரையில், ராஜா, கிருதயுகத்தில், 'சிம்ஷபா' எனும் ஒரு மரம் இருந்தது.