ராஜாபி பர்யப்ரு'ச்சத்தம் விஸ்மயஸ்மேரலோசநஃ । ப்ரணம்ய பரயா பக்த்யா விநயைகபயோநிதிஃ
அரசன், கண்களில் ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த புன்னகையுடன், மிகுந்த பக்தியோடு வணங்கி, பணிவுடன் அவனை கேட்டான்.
கதாம் கதய மே விப்ர ஹீநயோநி நிஷேவிதௌ । அஜ்ஞௌயௌ ஜக்மதுஃ ஸ்வர்கே ஶுநீ ஶஶகஶாவகௌ
பிராமணரே, அந்தக் கதையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்: எவ்வாறு அந்த நாய் மற்றும் முயல், கீழ்மையான பிறவியில் பிறந்து, அறியாமையுடன் இருந்தும் விண்ணுலகை அடைந்தன?
ஶிஷ்ய உவாச। வத்ஸநாமா த்விஜந்மாஸ்தே வநேऽமுஷ்மிந்ஜிதேம்த்ரியஃ । சதுர்தஶம் து ஹ்யத்யாயம் கீதாநாம் ஸர்வதா ஜபந்
சீடன் சொன்னான்: வத்ஸன் எனும் இருமுறை பிறந்தவர், அந்த காட்டில் மனதை அடக்கி, எப்போதும் கீதையின் நான்காவது தைய்யை ஜபித்தார்.
ஶிஷ்யோऽஹம் தஸ்ய பூபால ப்ரஹ்மவித்யாவிஶாரதஃ । சதுர்தஶ து அத்யாயம் ஜபாமி ப்ரத்யஹம் ந்ரு'ப
மன்னா, நான் அவருடைய சீடன்; பிரம்ம அறிவில் தேர்ந்தவன்; நானும் தினமும் நான்காவது தைய்யை ஜபிக்கிறேன்.
மதீயசரணாம்போஜப்ரக்ஷாலநஜலே லுடந் । ஶஶஸ்த்ரிதிவமாபந்நஃ ஶுநக்யா ஸஹ பூபதே
மன்னா, என் பாதக் கமலத்தைத் துடைக்கும் நீரில் உருண்ட முயலும், அந்த நாயும் சேர்ந்து விண்ணுலகை அடைந்தனர்.
ராஜோவாச। ஹேதுநா கேந கதய ஹஸிதம் ச த்விஜோத்தம । அதஃ கிமபி ஸாகூதம் மந்யமாநேந ஸாதரம்
அரசன் சொன்னான்: சிறந்த பிராமணரே, நீங்கள் ஏன் சிரித்தீர்கள் என்பதை காரணத்துடன் சொல்லுங்கள்; மேலும், ஏதோ ஒரு இரகசியம் உள்ளதுபோல் நீங்கள் நினைத்ததற்கும் காரணம் கூறுங்கள்.
ஶிஷ்ய உவாச। மஹாராஷ்ட்ரேதி நகரம் நாம்நா ப்ரத்யுதகம் மஹத் । தத்ராஸீத்ப்ராஹ்மணோ நாம்நா கேஶவஃ கிதவாக்ரணீஃ
சிஷ்யன் பேசினான்: மகாராஷ்ட்ரம் என்ற பெரிய நகரம் ஒரு ஆற்றங்கரையில் இருந்தது. அங்கு கேசவன் என்ற பிராமணன் வாழ்ந்தான்; அவன் சூதாட்டத்தில் மிகவும் முனைவர்.
விலோபநாபவத்தஸ்ய ஜாயா ஸ்வைரவிஹாரிணீ । தேந ஸா ஹந்யதே க்ரோதாத்வைரம் ஸம்சிம்த்ய ஜந்மநஃ
அவனுடைய மனைவி சுய இச்சையுடன் நடந்தவள்; அவளுக்கு ஆசை அதிகரித்தது. அதனால் கோபத்தில் அவன் அவளை கொன்றான்; பழைய பிறவியில் இருந்த பகையை நினைத்து அவ்வாறு செய்தான்.
ததஃ ஸ்த்ரீவதபாபேந ஶஶகோ ஜாயதே த்விஜஃ । கில்பிஷாச்சுநகீ ஸாபி ஜாதா வம்சநஜந்மநஃ
அந்த ஸ்திரீகொலை பாவத்தால் அந்த பிராமணன் அடுத்த பிறவியில் முயலாக பிறந்தான்; அவளும் தன் பாவத்தால் நாய்க்குட்டியாக பிறந்தாள். இருவரும் ஏமாற்றம் செய்த பிறவியின் காரணமாகவே இப்படி ஆனது.
பூர்வேண ஜந்மநாப்யஸ்தம் வைரம் விஸ்மரதோ நஹி । ஆஸேதிவத்ப்யாம் பஹுதா யோந்யம்தரமபி க்வசித்
முந்தைய பிறவியில் ஏற்பட்ட பகை எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும் மறக்கப்படாது; பல்வேறு உருவங்களில் பிறந்தாலும் அது நீங்காது.
இத்யாகலய்ய ஸகலம் பூபாலஃ ஶ்ரத்தயாந்விதஃ । கீதாமப்யஸ்ய ஸகலாமவாப பரமாம் கதிம்
இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் உணர்ந்த அரசன், பக்தியுடன் முழு கீதையையும் படித்து, உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.
இதி ஶ்ரீபாத்மேமஹாபுராணே பம்சபம்சாஶத்ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதாயாமுத்தரகம்டே கீதாமாஹாத்ம்யே அஷ்டாஶீத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு புனிதமான பத்ம புராணத்தில், ஐம்பதினைந்து ஆயிரம் செய்யுள்கள் கொண்ட உத்தரகாண்டத்தில், கீதையின் மகிமையை விவரிக்கும் நூற்றெண்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது.
ஈஶ்வர உவாச। ப்ரவக்ஷ்யாமி விஶாலாக்ஷி துஹிநாசலகந்யகே । கீதா பம்சதஶாத்யாயமாஹாத்ம்யமவதாரய
ஈஸ்வரன் கூறினான்: அகிலம் தெரிந்த கண்கள் கொண்ட இமயமலை மகளே! நான் இப்போது கீதையின் பதினைந்தாவது அதிகாரத்தின் மகிமையை உனக்கு சொல்கிறேன்; கவனமாக கேள்.
க்ரு'பாலுர்நரஸிம்ஹோऽபூந்நாம்நா கௌடேஷு பூபதிஃ । யஸ்யாஸிதாரயா ஸம்க்யே தேவாஸம்கா வதீக்ரு'தாஃ
கௌட தேசத்தில் கிருபாளு என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் நரசிங்கன் போல் இரக்கமுள்ளவன். போர் நடக்கும்போது அவன் வாளால் தேவர்களும் வீழ்ந்தனர்.
யதீய மத்தமாதம்க தாநதாராஜலைரிலா । நிதாகேபி ச ஸேஹேதாம் ரவிஸம்தாபவேதநாம்
அவனுடைய மதம்கொண்ட யானைகளின் தானம் வெள்ளம், கடும் வெயிலிலும் சூரியனின் சூட்டையும் தாங்கும் அளவுக்கு பெரிதாக இருந்தது.
ஸம்க்ரம்தநபரித்ரஸ்தா யதீய ஶரணம் கதாஃ । ரேஜிரே கரிணோ மத்தாஶ்சலம்தஃ பர்வதா இவ
போரின் கொந்தளிப்பால் பயந்த மதம்கொண்ட யானைகள் அவனது பாதுகாப்பை நாடி வந்தன; அவை மலைகள் போல் அசைந்து பிரகாசித்தன.
மத்தமாதம்கசீத்காரப்ரதிஸ்வநமிவாதராத் । யஸ்ய கோபாயதஃ ஶைலா வ்யாஹரம்தி க்ரு'பாவதஃ
அருள்மிகு அரசன் காப்பாற்றும் மலைகள், அவனுடைய மதம்கொண்ட யானைகளின் கத்தலை ஒலிக்கும்போது அதைப் பிரதித்வனிக்கச் செய்தன.
யதீய தாவத்துரகக்ஷுரஸம்காதஜர்ஜரம் । நாபூச்சித்ரம் கதம்காரம் கதகம்டம் தராதலம்
அவனுடைய பந்தய குதிரைகள் ஓடும்போது அவற்றின் குதிரைக்காலடி பூமியை உடைத்தது; அதனால் பூமி உடைந்து குழியாயினது என்பது ஆச்சரியமில்லை.
புநருஜ்வலயாம்சக்ரே மஹாபாஷ்யம் பணீஶ்வரஃ
அப்போது பாம்புகளின் தலைவன், மீண்டும் ஒரு பிரகாசமான உரையை எழுதியான்.
தஸ்யாஸீத்ஸைநிகோ தீமாஞ்சஸ்த்ரஶாஸ்த்ரகலாநிதிஃ । நாம்நா ஸரபபேரும்டஃ ப்ரசம்டபுஜமம்டலஃ
அரசனுக்கு ஒருவன் இருந்தான்; அவன் புத்திசாலி, ஆயுதங்களிலும், நூல்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றவன், சரபபேருண்டன் என்று பெயர் கொண்டவன், வலிமையான தோள்கள் உடையவன்.
பாம்டாரேண துரம்கைஶ்ச படைர்வீரரஸோத்பவைஃ । ஸமாந ஏவ பூபாலதுர்கைரத்யம்ததுர்கமைஃ
அவனுடைய பொக்கிஷம், குதிரைகள், வீரத்தால் ஊக்கமடைந்த படைவீரர்கள் ஆகியவை, மிகக் கடினமான கோட்டைகளிலும் அரசனை ஒப்பதாக இருந்தன.
ஸ கதாசித்ஸ்வயம் ராஜ்யம் கர்தும் பாபோ ததே மநஃ । நிஹத்ய வஸுதாபாலம் பலாத்ஸாகம் குமாரகைஃ
ஒருநாள், தானே அரசராக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட அவன், பாவம் செய்து, அரசனையும் அவன் மக்களையும் வலியால் கொன்று நாட்டை கைப்பற்ற எண்ணினான்.
கர்தும் வ்யவஸ்ய திவஸைஃ ஸ்வல்பைரித்தம் சிகீர்ஷயா । விஷூசிகாமயாதாஶு பராஸுஃ ஸமஜாயத
இதைச் செய்ய விரைவில் திட்டமிட்ட அவன், திடீரென விஷூசிகை நோயால் பாதிக்கப்பட்டு உயிர் இழந்தான்.
காலேநால்பீயஸா ப்ரேத்ய பாபாத்மா தேந கர்மணா । தேஜஸ்வீ துரகோ ஜாதஃ ஸிம்துதேஶே க்ரு'ஶோதரிஃ
அந்த பாவக்காரியத்தால், சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு, அவன் சிந்து நாட்டில் மெலிந்த வயிறு உடைய வேகமான குதிரையாக பிறந்தான்.
மூலேந பஹுநா க்ரீத்வா ஹயதத்வவிதா ததஃ । பஹுயத்நவதா நீதஃ கேநசித்வைஶ்யஸூநுநா
குதிரை பற்றிய அறிவும் உள்ள ஒருவரிடமிருந்து, அதிக விலைக்குக் கொண்டு, ஒரு வணிகரின் மகன் அதை பெரும் முயற்சியுடன் கொண்டு வந்தான்.
ராஜாபி பௌத்ரநப்த்த்ராத்யைஸ்தஸ்யைவ மரணாத்பரம் । காலேந வ்ரு'த்ததாம் ப்ராப்தஃ ஸ்வராஜ்யம் சாபி பாலயந்
அந்த மனிதன் இறந்தபின், அரசன் தன் பேரன்கள் மற்றும் சந்ததியினருடன் காலப்போக்கில் முதிர்ந்து, தன் நாட்டை ஆளத் தொடர்ந்தான்.
ஸ வைஶ்யஸூநுஸ்தம் சாஶ்வம் ராஜ்ஞே தாதும் ஸமாகதஃ । ராஜ்ஞோத்வாரிஸ்திதஸ்தத்ர ப்ரதீக்ஷம்ஸ்தத்ஸமாகமம்
அந்த வணிகரின் மகன், அந்தக் குதிரையை அரசரிடம் வழங்க வர, அரண்மனையின் வாசலில் நின்று, அரசருடன் சந்திப்பை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தான்.
ஜ்ஞாதபூர்வோऽபி வைஶ்யோऽஸௌ ப்ரதீஹாரேண தர்ஶிதஃ । கிமர்தம் ப்ரூஹி ராஜ்ஞேதி ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ்பஷ்டமபாஷத
ஏற்கனவே அறியப்பட்டிருந்தாலும், அந்த வணிகன் வாசல்காப்பாளரால் உள்ளே அழைக்கப்பட்டான். 'எதற்காக வந்தாய்?' என்று கேட்டபோது, அவர் தெளிவாகப் பதிலளித்தான்.
தேவ த்ரிஜகதீரத்நமிதி மத்வா துரம்கமஃ । மயா நியுதமூல்யேந பஹுநா ஸாதுலக்ஷணஃ
அரசே, இந்தக் குதிரை மூன்று உலகங்களுக்குள் சிறந்த முத்து என எண்ணி, அதன் சிறப்புக்காக நான் பெரும் தொகை செலவிட்டு வாங்கியேன்.
ததோऽவலோக்ய வக்த்ராணி பூபாலஃ பார்ஶ்வவர்திநாம் । ஸமாதிதேஶ வணிஜமஶ்வோऽத்ர நீயதாமிதி
அரசன் அருகிலிருந்தவர்களின் முகங்களைப் பார்த்து, 'வணிகனின் குதிரையை இங்கே கொண்டு வாருங்கள்' என்று ஆணையிட்டான்.