ந்ரு'ஸிம்ஹேதி ந்ரு'ஸிம்ஹேதி ய உச்சைர்நததே நரஃ । தாத்ரு'ஶஃ ப்ரதிஶப்தோ வை ஜாயதே நகநம்திநி
யார் 'நரசிங்க! நரசிங்க!' என்று உரக்க அழைப்பார்களோ, அப்படிப்பட்ட எதிரொலி அங்கே நிச்சயமாக எழும், மலரின் மகளே.
ப்ரஹ்மஹா ஹேமஹாரீ வா ஸுராபோ குருதல்பகஃ । ஸிம்தௌ கத்வா விஶேஷேண ஸ்நாநம் குர்வம்தி யே ஜநாஃ
பிராமணனை கொன்றோராக இருந்தாலும், தங்கம் திருடியவராக இருந்தாலும், மதுபானம் அருந்தியவராக இருந்தாலும், குருவின் மனைவியை அணுகியவராக இருந்தாலும், சிந்து நதியில் குறிப்பாகக் குளிப்பவர்கள்,
முச்யதே நாத்ர ஸம்தேஹஃ ஶ்ரீந்ரு'ஸிம்ஹ ப்ரஸாததஃ । தஶாராத்ரிப்ரமாணேந மாநவா யே வஸம்தி ஹி
அவர்கள் ஸ்ரீ நரசிங்கரின் அருளால் விடுவிக்கப்படுவார்கள்—இதில் சந்தேகம் இல்லை; அங்கே பத்து இரவுகள் தங்கும் மனிதர்கள்,
தே ஜ்ஞேயாஃ புண்யகர்மாணோ நாஸத்யம் மாமகம் வசஃ । நிவஸம்தி கலௌ தத்ர வர்ணா யே த்விஜபூர்வகாஃ
அவர்கள் புண்ணியமான செயல்கள் செய்தவர்களாக அறியப்பட வேண்டும்—என் சொல் பொய் அல்ல; கலியுகத்தில் அங்கே தங்கும், இருமுறை பிறந்தோரின் சந்ததியினர்,
ம்லேச்சவத்தேऽபி விஜ்ஞேயா வேதபாஹ்யாஃ ஸுரோத்தமைஃ । மாம்ஸம் காதம்தி தே தத்ர மத்யபாநம் பபுஃ ஸதா
அவர்கள் அந்நியர்களைப் போலவே, வேதத்துக்கு வெளியானவர்களாக, தேவர்களால் அறியப்பட வேண்டும்; அவர்கள் அங்கே இறைச்சி உண்ணி, எப்போதும் மதுபானம் அருந்துவார்கள்.
அதோ ஹ்யதர்மரூபாஸ்தே பாபிஷ்டா நாத்ர ஸம்ஶயஃ । ஸம்த்யாஹீநா யதா விப்ரா வேதபாஹ்யாஸ்ததைவ ச
ஆகவே, அவர்கள் தர்மத்திற்கு விரோதமானவர்கள், மிகப் பாவிகள்—இதில் சந்தேகம் இல்லை; சந்த்யா வழிபாடு இல்லாத பிராமணர்கள் எப்படி வேதத்துக்கு வெளியானவர்களோ, அவ்வாறே இவர்களும்.
நிவஸம்தி புரே தஸ்மிந்பஶ்சிமாயாம் ஸுரேஶ்வரி । ஏகமேவ பரம் தீர்தம் ந்ரு'ஸிம்ஹாக்யம் ஸுவிஸ்தரம் । யம் ஶ்ருத்வா முச்யதே பாபாந்நரஃ ஸத்யோ ந ஸம்ஶயஃ
அந்த நகரில், தேவர்களின் அரசியே, மேற்குப் பகுதியில், நரசிங்கர் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு உயர்ந்த, விசாலமான தீர்த்தம் மட்டுமே உள்ளது; அதை பற்றி கேட்டாலே மனிதன் உடனே பாவத்திலிருந்து விடுவிப்பான்—இதில் சந்தேகம் இல்லை.
இதி ஶ்ரீபாத்மேமஹாபுராணே பம்சபம்சாஶத்ஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாமுத்தரகம்டே ந்ரு'ஸிம்ஹோத்பத்திர்நாம சதுஃஸப்தத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற பத்ம மகாபுராணத்தில், உத்தரகாண்டத்தில், ஐம்பத்தையாயிரம் பாடல்கள் கொண்ட தொகுப்பில், நரசிங்கர் தோற்றம் எனும் நூற்றெழுபத்திநான்காவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
ஶ்ரீபகவாநுவாச । ஆதிமஸ்யைவமாக்யாநமுதீரிதமநுத்தமம் । ஶ்ரு'ணு மாஹாத்ம்யமந்யேஷாமத்யாயாநாமபீம்திரே
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: இவ்வாறு ஆரம்பத்தின் சிறந்த கதையை நான் சொன்னேன்; இனி, இந்திரே, மற்ற அதிகாரங்களின் மகிமையையும் கேள்.
தக்ஷிணஸ்யாம் திஶி ஶ்ரீமாநாஸீதாம்நாயவாதிநாம் । புரே புரம்தராஹ்வாநே தேவஶர்மேதி விஶ்ருதஃ
தெற்கு திசையில், ஆகமம் பின்பற்றுவோரிடையே புகழ்பெற்ற புரந்தரா என்ற நகரம் இருந்தது; அங்கே தேவசர்மா என்ற ஒருவர் புகழுடன் வாழ்ந்தார்.
அர்சிதாதிதிராம்நாதோ வேதஶாஸ்த்ரவிஶாரதஃ । ஆஹர்தா க்ரதுஸம்காநாம் தாபஸாநாம் ப்ரியஃ ஸதா
அவன் மரபின்படி விருந்தினர்களை மரியாதை செய்தான், வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவன்; பல யாகங்களை நடத்தினான், எப்போதும் தவசிகளுக்கு மிகவும் பிடித்தவனாக இருந்தான்.
தேவாந்ஸம்தர்பயாமாஸ ஹவ்யைர்ஹுதவஹம் சிரம் । ந சோபலேபே தர்மாத்மா ஶாம்திமேகாம்திகீம் ததஃ
அவன் நீண்ட நாட்கள் தேவர்களுக்கு அகவையில் நிவேதனங்கள் செய்து திருப்திப்படுத்தினான்; ஆனாலும் அந்த தர்மமுள்ளவன் முழுமையான அமைதியை அடையவில்லை.
நிஃஶ்ரேயஸம் ஸ ஜிஜ்ஞாஸுஸ்தாபஸாநநுவாஸரம் । ஸிஷேவே ஸத்யஸம்கல்பாநநல்பைரேவ கல்பகைஃ
உயர்ந்த நன்மையை விரும்பி, அவன் தினமும் உண்மையில் நிலைபெற்ற தவசிகளை பல விதமான முறைகளில் சேவித்தான்.
ஏவமாசரதஸ்தஸ்ய காலே மஹதி கச்சதி । முக்தகர்மா ததஃ கஶ்சித்ப்ராதுராஸீத்புரா புவி
இவ்வாறு நடந்து, பல காலம் கடந்தபோது, பழைய காலத்தில் பூமியில் பணி எல்லாம் விட்ட ஒருவன் தோன்றினான்.
அநுபூதநிராகாம்க்ஷீ நாஸாக்ரந்யஸ்தலோசநஃ । ஶாம்தசேதாஃ பரம் ப்ரஹ்ம த்யாயந்நாநம்தநிர்பரஃ
அனுபவம் பற்றிய ஆசை இல்லாமல், மூக்குத் துவாரத்தில் பார்வையை வைத்துக் கொண்டு, மனம் அமைதியாக, ஆனந்தத்தில் முழுகி, உயர்ந்த பரம்பொருளை தியானித்தான்.
பாதௌ தஸ்யோபஸம்க்ரு'ஹ்ய ப்ரணதேநாம்தராத்மநா । சகார விதிவத்தஸ்மை வித்வாநதிதிஸத்க்ரியாம்
அவன் உள்ளத்தில் பணிவுடன் சென்று, அவன் பாதங்களை பிடித்து, உரிய மரியாதையுடன் விருந்தோம்பல் செய்தான்.
தம் ச ஶுத்தேந பாவேந பரிதுஷ்டம் தபஸ்விநம் । ப்ரணதஃ பரிபப்ரச்ச நிர்வாணஸ்திதிமாத்மநஃ
தூய மனதுடன், திருப்தியான அந்த தவசியை வணங்கி, தன் விடுதலை நிலை பற்றி கேட்டான்.
ஸ தஸ்மை கதயாமாஸ புரேऽஸௌ புரநாமநி । மித்ரவம்தமஜாபாலமுபதேஷ்டாரமாத்மவித்
அவன் அந்த பழைய நகரத்தில், ஆஜபாலனுக்கு உபதேசம் செய்த ஆன்மாவை அறிந்த மித்ரவந்தை பற்றி கூறினான்.
ஸ சாபிவம்த்ய தத்பாதாவேத்யஸௌ புரமூர்ஜிதம் । தஸ்யோத்தரதிஶோபாகே ததர்ஶ விபுலம் வநம்
அவன் அவன் பாதங்களை வணங்கி, அந்த மகிமைமிக்க நகருக்குள் சென்றான்; அதன் வடபுறத்தில் ஒரு பெரிய காடை கண்டான்.
மாருதாம்தோலிதாநேக குஸுமாமோதஸும்தரம் । உந்மத்தப்ரமரோத்கீத நாதாபூரிததிங்முகம்
அந்த காடு பல மலர்களால் காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருந்தது, மணம் பரவியது, மதுபானத்தில் மயங்கிய தேனீகள் பாடும் ஒலியால் எல்லா திசைகளும் நிரம்பியிருந்தன.
தஸ்மிந்வநே ஸரித்தீரே நிஷீதம்தம் ஶிலாதலே । மித்ரவம்தம் ததர்ஶாத ஸாநம்தஸ்திமிதேக்ஷணம்
அந்த காட்டில், நதிக்கரையில், ஒரு கல்லின் மேல் அமர்ந்திருந்த ஆனந்தம் நிறைந்த, திருப்தி பார்வையுடன் இருந்த மித்ரவந்தை அவன் கண்டான்.
அபி ஸ்வாபாவிகம் வைரம் ஹித்வாந்யோந்யம் விரோதிபிஃ । ஸத்வைராவ்ரு'தமுத்யாநே மம்தஸ்யம்தநபாஸ்வதி
அங்கே, இயற்கையான பகைமையையும் விட்டு, எதிரிகள் கூட அமைதியுடன் இருந்தனர்; மிதமான வெயிலில், மென்மையான விலங்குகள் சூழ்ந்த தோட்டம் இருந்தது.
ஶாம்தேஷு ம்ரு'கயூதேஷு தஶாநம்தமநோஜ்ஞயா । க்ரு'பாநுவித்தயா பூமிம் நிஷிம்சம்தமிவாம்ரு'தம்
அமைதியான மான் கூட்டங்களில், ஆனந்தமும் அழகும் நிறைந்த நிலையில், கருணை அமிர்தம் போல் பூமியில் பாய்ந்தது போல இருந்தது.
உபேத்ய விநயேநாமுமுந்மநாஃ ப்ரீதமாநஸஃ । கிம்சிதாநம்ரஶிரஸா தேநாபி ஸ து ஸத்க்ரு'தஃ
அவன் பணிவுடன் அருகில் சென்று, மனம் மகிழ்ந்து, சிறிது தாழ்ந்து தலை வணங்க, அவனும் அவனை மரியாதை செய்தான்.
உபதஸ்தே ததோ வித்வாந்மித்ரவம்தமநந்யதீஃ । ஸமாப்தத்யாநகாலம் ஸ பர்யப்ரு'ச்சத்ஸமாஹிதஃ
பிறகு அந்த அறிவாளி, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, மித்ரவந்தை அணைந்து, அவன் தியானம் முடிந்ததும் கவனமாகக் கேட்டான்.
தேவஶர்மோவாச। ஆத்மாநம் வேத்துமிச்சாமி ததமுஷ்மிந்மநோரதே । லப்தஸித்திமுபாயம் மாமுபதேஷ்டும் த்வமர்ஹஸி
தேவசர்மன் சொன்னான்: "நான் என் ஆன்மாவை அறிய விரும்புகிறேன்; இந்த ஆசையில், அதற்கான முறையை எனக்கு நீ சொல்ல வேண்டும்."
ஶ்ரீபகவாநுவாச। பராம்ரு'ஶ்ய க்ஷணம் ஸோऽபி மித்ரவாநிதமப்ரவீத் । மித்ரவாநுவாச। வித்வந்வித்தி புராவ்ரு'த்தமுச்யமாநமிதம் மயா
பெரியோன் சொன்னான்: சிறிது யோசித்த பிறகு, மித்ரவந்த் இவ்வாறு பேசினான்: "அறிவாளனே, பழைய காலத்தில் நடந்ததை நான் இப்போது சொல்கிறேன், கவனமாக கேள்."
அஸ்தி கோதாவரீதீரே ப்ரதிஷ்டாநாபிதம் புரம் । தத்ர துர்தமநாமாஸீதந்வயே ச மநீஷிணாம்
கோதாவரி நதிக்கரையில், பிரதிஷ்டானம் என்ற ஒரு நகரம் உள்ளது; அங்கு ஞானிகளுள், துர்தமன் என்ற ஒருவர் இருந்தார்.
தத்ராஸ்தி விக்ரமோ நாம ஸேவ்யமாநோ மஹீபதிஃ । தாநாநி ப்ரத்யஹம் க்ரு'ஹ்ணந்வர்த்ததே உதரம்பரஃ
அங்கே விக்கிரமன் என்ற ஒரு அரசன் இருக்கிறார்; அவன் அரசராக இருந்தும், தினமும் பிறர் கொடைகளை ஏற்று, வயிற்றை மட்டும் பூரிப்பதற்காக வாழ்கிறான்.
காலேந காலபாஶேந பத்தாநீதோ யமாலயம் । நிரயேஷு ஸமக்ரேஷு யாதநா அநுபூய ச
காலத்தின் கட்டில் கட்டப்பட்டு, அவன் எமனுடைய இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்; அங்கு எல்லா நரக வேதனைகளையும் அனுபவித்தான்.