ஜீவஸ்வரூபேண பிபர்தி லோகாம்ஸ்ததஃ ஸ்வமூர்தாந்ஸசராசராம்ஶ்ச ।। நிஷ்கேவலோ ஜ்ஞாநமயஃ ஸுஶுத்தஸ்தம் வாஸுதேவம் ஶரணம் ப்ரபத்யே
ஜீவரூபமாக உலகங்களை தாங்கி, பின்னர் தன் சொந்த ரூபங்களாக அசையும் மற்றும் நிலைபெறும் அனைத்தையும் தாங்கும், இரட்டையில்லாத, அறிவாகவும், மிகத் தூய்மையானவராகவும் இருக்கும் அந்த வாசுதேவனை நான் சரணாகதி அடைகிறேன்.
தைத்யாம்தகம் துஃகவிநாஶமூலம் ஶாம்தம் பரம் ஶக்திமயம் விஶாலம் ।। யம் ப்ராப்ய தேவா விநயம் ப்ரயாம்தி தம் வாஸுதேவம் ஶரணம் ப்ரபத்யே
அசுரர்களை அழிப்பவராகவும், துயரங்களை அழிக்கும் மூலமாகவும், அமைதியான, பரமமான, சக்தியுள்ள, பரந்தவையாகவும், யாரை அடைந்து தேவர்கள் பணிவுடன் இருப்பார்களோ அந்த வாசுதேவனை நான் சரணாகதி அடைகிறேன்.
ஸுகம் ஸுகாம்தம் ஸுகதம் ஸுரேஶம் ஜ்ஞாநார்ணவம் தம் முநிபம் ஸுரேஶம் ।। ஸத்யாஶ்ரயம் ஸத்யகுணோபவிஷ்டம் தம் வாஸுதேவம் ஶரணம் ப்ரபத்யே
இன்பமும், இன்பத்தின் முடிவும், இன்பம் தருபவரும், தேவர்களின் தலைவரும், அறிவின் பெருங்கடலும், முனிவர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தலைவரும், சத்தியத்தின் ஆதாரமும், உண்மை குணங்களில் அமர்ந்தவரும் ஆன அந்த வாசுதேவனை நான் சரணாகதி அடைகிறேன்.
யஜ்ஞாம்கரூபம் பரமார்தரூபம் மாயாந்விதம் மாபதிமுக்ரபுண்யம் ।। விஜ்ஞாநமேகம் ஜகதாம் நிவாஸம் தம் வாஸுதேவம் ஶரணம் ப்ரபத்யே
யாகத்தின் அங்கங்களாகவும், பரமார்த்த ரூபமாகவும், மாயையுடன் கூடியவராகவும், மாயையின் தலைவராகவும், கடுமையான புண்ணியத்துடன் கூடியவராகவும், ஒரே அறிவாகவும், உலகங்களின் வாசஸ்தலமாகவும் இருக்கும் அந்த வாசுதேவனை நான் சரணாகதி அடைகிறேன்.
அம்போதிமத்யே ஶயநம் ஹிதஸ்ய நாகாம்கபோகே ஶயநம் விஶாலே ।। ஶ்ரீபாதபத்மத்வயமேவ தஸ்ய தத்வாஸுதேவஸ்ய நமாமி நித்யம்
பெருங்கடலின் நடுவில், விரிந்த பாம்பின் திரளில் துயிலும் என் பிரியனாகிய வாசுதேவனின் இரு தாமரைக் கால்களுக்கு நான் என்றும் வணங்குகிறேன்.
புண்யாந்விதம் ஶம்கரமேவ நித்யம் தீர்தைரநேகைஃ பரிஸேவ்யமாநம் ।। தத்பாதபத்மத்வயமேவ தஸ்ய ஶ்ரீவாஸுதேவஸ்ய அகாபஹம் தத்
பல புனிதத் தளங்களால் எப்போதும் சேவிக்கப்படும், புண்ணியமான சங்கரனின் காலடிகள்; பாவங்களை நீக்கும் அந்த வாசுதேவனின் இரு தாமரைக் கால்களுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
பாதாம்புஜம் ரக்தமஹோத்பலாபமம்போஜஸல்லிம்கஜயோபயுக்தம் ।। அலம்க்ரு'தம் நூபுரமுத்ரிகாபிஃ ஶ்ரீவாஸுதேவஸ்ய நமாமி நித்யம்
பெரும் சிவந்த தாமரையைப் போல் ஒளிரும், வெற்றி அடையாளங்கள் பூண்ட, சிலம்பும் மோதிரமும் அலங்கரித்த வாசுதேவனின் கால்களுக்கு நான் என்றும் வணங்குகிறேன்.
தேவைஃ ஸுஸித்தைர்முநிபிஃ ஸதைவ நுதம் ஸுபக்த்யா உரகாதிபைஶ்ச ।। தத்பாதபம்கேருஹமேவபுண்யம் ஶ்ரீவாஸுதேவஸ்ய நமாமி நித்யம்
தேவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள், பாம்புகளின் தலைவர்கள் எல்லோரும் பக்தியோடு எப்போதும் போற்றும் அந்த வாசுதேவனின் புனிதமான தாமரைக் கால்களுக்கு நான் என்றும் வணங்குகிறேன்.
யஸ்யாபி பாதாம்பஸி மஜ்ஜமாநாஃ பூதா திவம் யாம்தி விகல்மஷாஸ்தே ।। மோக்ஷம் லபம்தே முநயஃ ஸுதுஷ்டாஸ்தம் வாஸுதேவம் ஶரணம் ப்ரபத்யே
அவரது கால்நீரில் முழுகுவோர் பாவமின்றி தூய்மையடைந்து விண்ணுலகை எய்துவர்; திருப்தியான முனிவர்கள் மோக்ஷம் பெறுவர்; அந்த வாசுதேவனை நான் சரணடைகிறேன்.
பாதோதகம் திஷ்டதி யத்ர விஷ்ணோர்கம்காதிதீர்தாநி ஸதைவ தத்ர ।। பிபம்தி யேத்யாபி ஸபாபதேஹாஸ்தே யாம்தி ஶுத்தாஃ ஸுக்ரு'ஹம் முராரேஃ
விஷ்ணுவின் கால்நீர் இருக்கும் இடத்தில் எப்போதும் கங்கை போன்ற புனிதத் தளங்கள் இருக்கின்றன; பாவமுள்ள உடலுடன் இருந்தாலும் அதை அருந்துவோர் தூய்மையடைந்து முராரியின் நல்வீட்டை எய்துவர்.
பாதோதகேநாப்யபிஷிச்யமாநா உக்ரைஶ்ச பாபைஃ பரிலிப்ததேஹாஃ ।। தே யாம்தி முக்திம் பரமேஶ்வரஸ்ய தஸ்யைவ பாதௌ ஸததம் நமாமி
கடுமையான பாவங்கள் உடலை மூடியிருந்தாலும், அவரது கால்நீரால் அபிஷேகம் செய்தால், அவர்கள் பரம ஈசுவரனிடமிருந்து மோக்ஷம் பெறுவர்; அந்த கால்களுக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.
நைவேத்யமாத்ரேண ஸுபக்ஷிதேந ஸுசக்ரிணஸ்தஸ்ய மஹாத்மநஸ்து ।। ஶ்ரீவாஜபேயஸ்ய பலம் லபம்தே ஸர்வார்தயுக்தாஶ்ச நரா பவம்தி
அந்த மகானின் நைவேத்யத்தை அருந்தி, நன்றாக நடப்போர், ஸ்ரீ வாஜபேய யாகத்தின் பலனைப் பெறுவர்; அவர்களின் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.
நாராயணம் தம் நரகாதிநாஶநம் மாயாவிஹீநம் ஸகலம் குணஜ்ஞம் ।। யம் த்யாயமாநாஃ ஸுகதிம் ப்ரயாம்தி தம் வாஸுதேவம் ஶரணம் ப்ரபத்யே
நரகத்தை அழிப்பவர், மாயையற்றவர், எல்லாக் குணங்களையும் அறிந்தவர் ஆன நாராயணனை நான் சரணடைகிறேன்; அவரைத் தியானிப்போர் உயர்ந்த பாதையை அடைவார்கள்.
யோ வம்த்யஸ்த்வ்ரு'ஷிஸித்தசாரணகணைர்தேவைஃ ஸதா பூஜ்யதே யஃ ஸம்ஸாரமஹார்ணவே நிபதிதஸ்யோத்தாரகோ வத்ஸல-। ஸ்தஸ்யைவாபி நமாம்யஹம் ஸுசரணௌ பக்த்யா வரௌ பாவநௌ
முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள் எல்லோரும் எப்போதும் வணங்கும், உலகம் எனும் பெருங்கடலில் வீழ்ந்தவர்களை இரக்கத்தோடு காப்பாற்றும் அவருடைய இரு தூய கால்களுக்கு நான் பக்தியோடு வணங்குகிறேன்.
யோ த்ரு'ஷ்டோ மகமம்டபே ஸுரகணைஃ ஶ்ரீவாமநஃ ஸாமகஃ ।। ஸாமோத்கீதகுதூஹலஃ ஸுரகணைஸ்த்ரைலோக்ய ஏகஃ ப்ரபுஃ । । குர்வம்தம் நயநேக்ஷணைஃ ஶுபகரைர்நிஷ்பாபதாம் தத்பலே-। ஸ்தஸ்யாஹம் சரணாரவிம்தயுகலம் வம்தே பரம் பாவநம்
யாக மண்டபத்தில் தேவர்கள் பார்த்த, ஸ்ரீ வாமனராகிய, சாமவேதம் பாடும், தேவர்கள் மகிழ்ந்து போற்றும், மூவுலகுக்கும் ஒரே ஆண்டவனாகிய அவர், நல்ல பார்வையால் பாவமின்றி ஆக்குபவர்; அவருடைய இரு தூய தாமரைக் கால்களுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
ராஜம்தம் த்விஜமம்டலே மகமுகே ப்ரஹ்மஶ்ரியாஶோபிதம் ।। திவ்யேநாபி ஸுதேஜஸா கரமயம் யம் சேம்த்ரநீலோபமம் । தேவாநாம் ஹிதகாம்யயா ஸுதநுஜம் வைரோசநஸ்யாபி தம்-। யாசம்தம் மம தீயதாம் த்ரிபதகம் வம்தே ப்ரபும் வாமநம்
யாகத்தில் பிராமணர்களின் நடுவில் பிரம்ம ஒளியுடன் பிரகாசித்த, வைரோசனனின் மகனாகிய, தேவர்களின் நலனுக்காக எனக்கிடமிருந்து மூன்று அடிகள் கேட்ட, இந்திரநீலக் கல்லைப் போல் ஒளிரும் வாமன பகவானை நான் வணங்குகிறேன்.
தம் த்ரஷ்டும் ரவிமம்டலே முநிகணைஃ ஸம்ப்ராப்தவம்தம் திவம் தஸ்யைவாபி ஸுசக்ரிணஃ ஸுரகணாஃ ப்ராபுர்லயம் ஸாம்ப்ரதம்-। கா யே விஶ்வவிகோஶகேதமதுலம் நௌமி ப்ரபோர்விக்ரமம்
அவரை காண சூரிய மண்டலத்தில் முனிவர்கள் வந்தார்கள்; அவரைச் சுற்றி நல்வழியில் நடந்த தேவர்கள் இப்போது லயமடைந்தனர்; உலகுக்கு கொடியான அந்த ஆண்டவனின் ஒப்பற்ற விக்ரமத்தை நான் போற்றுகிறேன்.
இதி ஶ்ரீபத்மபுராணே பூமிகம்டே வேநோபாக்யாநே குருதீர்தமாஹாத்ம்யே ச்யவநசரித்ரேऽஷ்டநவதிதமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்ம புராணத்தின் பூமி காண்டத்தில், வேனன் கதையில், குரு தீர்த்தத்தின் மகிமையில், ச்யவன முனிவரின் சரித்திரத்தில் தொண்ணூற்றெட்டாவது அதிகாரம் முடிகிறது.
விஷ்ணுருவாச- ஸ்தோத்ரம் பவித்ரம் பரமம் புராணம் பாபாபஹம் புண்யமயம் ஶிவம் ச । தந்யம் ஸுஸூக்தம் பரமம் ஸுஜாப்யம் நிஶம்ய ராஜா ஸ ஸுகீ பபூவ
விஷ்ணு சொன்னார்: இந்த ஸ்தோத்திரம் தூய்மையானது, உயர்ந்தது, பழமையானது, பாவங்களை நீக்கும், புண்ணியமும் மங்களமும் நிறைந்தது, பாக்கியமானது, நன்றாக கூறப்பட்டது, சிறந்தது, வழிபட ஏற்றது; இதை கேட்ட அரசன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
கதாஸு த்ரு'ஷ்ணா க்ஷுதயா ஸமேதா தேவோபமோ பூமிபதிர்பபூவ । பார்யா ச தஸ்யாபி விபாதி ரூபைர்யுக்தாவுபௌ பாபவிபம்தமாப்தௌ
அரசனுக்கு தாகமும் பசியும் நீங்கின; அவன் தேவருக்கு சமமானவனானான். அவனது மனைவியும் அழகில் ஒளிர்ந்தாள்; இருவரும் பாவ பந்தங்களில் இருந்து விடுபட்டனர்.
தேவஃ ஸுதேவைஃ பரிவாரிதோஸௌ விப்ரைஃ ஸுஸித்தைர்ஹரிபக்தியுக்தைஃ । ஆகத்ய பூபம் கதகல்மஷம் தம் ஶ்ரீஶம்கசக்ராப்ஜகதாஸிதர்தா
அந்த தேவன், புண்ணியமான தேவர்கள், பண்டிதர்கள், சித்தர்கள், ஹரியை பக்தியுடன் போற்றுவோர் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, பாவம் நீங்கிய அரசனை நோக்கி, சங்கும் சக்கரம் தாமரையும் வாளும் ஏந்தியவனாக வந்தார்.
ஶ்ரீநாரதோ பார்கவ வ்யாஸ புண்யா ஸமாகதஸ்தத்ர ம்ரு'கம்டஸூநுஃ । வால்மீகி நாமா முநிர்விஷ்ணுபக்தஃ ஸமாகதோ ப்ரஹ்மஸுதோ வஸிஷ்டஃ
ஸ்ரீ நாரதர், பார்கவர், வியாசர், புண்ணியமான மிருகண்ட முனிவரின் மகன், விஷ்ணுவைத் துதிக்கும் வால்மீகி முனிவர், பிரம்மாவின் மகனான வசிஷ்டர் ஆகியோரும் அங்கு கூடினார்கள்.
கர்கோ மஹாத்மா ஹரிபக்தியுக்தோ ஜாபாலிரைப்யாவத கஶ்யபஶ்ச । ஆஜக்முரேதே ஹரிணா ஸமேதா விஷ்ணுப்ரியா பாகவதாம் வரிஷ்டாஃ
மிகுந்த ஆன்மீகத்துடன் ஹரியைப் பற்றிக் கொண்ட கற்கா, ஜாபாலி, ரைப்யா, கஷ்யபன் ஆகியோர், விஷ்ணுவுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களும் பக்தர்களில் சிறந்தவர்களும், எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தார்கள்.
புண்யாஃ ஸுதந்யா கதகல்மஷாஸ்தே ஹரேஃ ஸுபாதாம்புஜபக்தியுக்தாஃ । ஶ்ரீவாஸுதேவம் பரிவார்ய தஸ்துஃ ஸ்துவம்தி பூபம் விவிதப்ரகாரைஃ
அவர்கள் எல்லோரும் புண்ணியசாலிகளும், மிகுந்த அதிர்ஷ்டசாலிகளும், பாவமில்லாதவர்களும், ஹரியின் திருவடிகளை மனமார நேசித்து, ஸ்ரீ வாசுதேவனைச் சுற்றி நின்று, அரசனை பலவிதமாகப் புகழ்ந்தார்கள்.
தேவாஶ்ச ஸர்வே ஹுதபுங்முகாஶ்ச ப்ரஹ்மா ஹரிஶ்சாபி ஸுதிவ்யதேவ்யஃ । காயம்தி திவ்யம் மதுரம் மநோஹரம் கம்தர்வராஜாதிஸுகாயநாஶ்ச
அனைத்து தேவர்கள், அக்னிதேவர்கள், பிரம்மா, ஹரி, மிகுந்த தெய்வீகமான தேவியர்கள், கந்தர்வர்களின் அரசர் மற்றும் மற்ற இசைஞர்கள், எல்லோரும் ஒன்றாக இனிமையான, மனதை கவரும் தெய்வீகப் பாடல்களைப் பாடினார்கள்.
ஸுவேத யுக்தைஃ பரமார்தஸம்மிதைஃ ஸ்தவைஃ ஸுபுண்யைர்முநயஃ ஸ்துவம்தி । த்ரு'ஷ்ட்வா பதிம் பூபதிமேவ தேவோ ஹரிர்பபாஷே வசநம் மநோஹரம்
முனிவர்கள், உயர்ந்த அர்த்தமுள்ள, புண்ணியமான, உண்மையான அறிவில் நிறைந்த ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடி அவரை வாழ்த்தினர். பூமியின் அரசனைப் பார்த்து, தேவன் ஹரி இனிய சொற்களைச் சொன்னார்.
வரம் யதேஷ்டம் வரயஸ்வ பூபதே ததாம்யஹம் தே பரிதோஷிதோ யதஃ । ஹரேஸ்து வாக்யம் ஸ நிஶம்ய ராஜா த்ரு'ஷ்ட்வா முராரிம் வதமாநமக்ரே
"மன்னா, உனக்கு விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன், அதை வழங்குவேன்" என்று ஹரி சொன்னதை கேட்ட அரசன், முன்பாக நின்ற முரரியைப் பார்த்தான்.
நீலோத்பலாபம் முரகாதிநம் ப்ரபும் தம் ஶம்கசக்ராஸிகதாப்ரதாரிணம் । ஶ்ரியாஸமேதம் பரமேஶ்வரம் தம் ரத்நோஜ்ஜ்வலம் கம்கணஹாரபூஷிதம்
அவன், நீலத்தாமரை போல் நிறமுடைய, முரனை அழித்த இறைவனை, சங்கும் சக்கரமும் வாளும் கதைமும் ஏந்தியவராக, ஸ்ரீதேவியுடன் கூடிய பரம ஈஸ்வரனை, ரத்தினங்களால் ஜொலிக்கும் வளையலும் மாலையுமணிந்தவராகக் கண்டான்.
ரவிப்ரபம் தேவகணைஃ ஸுஸேவிதம் மஹார்கஹாராபரணைஃ ஸுபூஷிதம் । ஸுதிவ்யகம்தைர்வரலேபநைர்ஹரிம் ஸுபக்திபாவைரவநீம் கதோ ந்ரு'பஃ
சூரியனைப் போல ஒளிரும், தேவர்களால் சிறப்பாக வழிபடப்படும், விலைமதிப்பில்லா மாலைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்த, தெய்வீக வாசனைகளால் பூசப்பட்ட ஹரியை, அரசன் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் பூமியில் வந்தான்.
தம்டப்ரணாமைஃ ஸததம் நமாம ஜயேதி வாசாத மஹாந்ரு'பஸ்ததா । தாஸோஸ்மி ப்ரு'த்யோஸ்மி புரஃ ஸ தே ஸதா பக்திம் ந ஜாநே ந ச பாவமுத்தமம்
தண்டுடன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அந்த மகாராஜா, "ஜெயம் உண்டாக! நான் உன் தாசன், உன் பணியாளர், எப்போதும் உன் முன் நிற்பவன். எனக்கு பக்தியும், உயர்ந்த உணர்வும் தெரியவில்லை" என்று சொன்னான்.