நர்மதா தக்ஷிணே கூலே நாம்நா அமரகம்டகம் । ததர்ஶ ஸுமஹாலிகம் ஸர்வேஷாம் கதிதாயகம்
நர்மதை நதியின் தெற்கு கரையில் அமரகண்டகம் எனும் இடத்தில், எல்லோருக்கும் முக்தி தரும் மிக அழகான லிங்கத்தை அவர் கண்டார்.
நத்வா ஸ்துத்வா து ஸம்பூஜ்ய ஸித்தநாதம் மஹேஶ்வரம் । ஜ்வாலேஶ்வரம் ததோ த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரு'ஷ்ட்வா சாப்யமரேஶ்வரம்
அவர் சித்தநாத மகேசுவரனை வணங்கி, புகழ்ந்து, ஆராதித்து, பிறகு ஜ்வாலேசுவரரையும், அமரேசுவரரையும் பார்த்தார்.
ப்ரஹ்மேஶம் கபிலேஶம் ச மார்கம்டேஶ்வரமுத்தமம் । ஏவம் யாத்ராம் ததஃ க்ரு'த்வா ௐகாரம் ஸமுபாகதஃ ௨௭ **। வடச்சாயாம் ஸமாஶ்ரித்ய ஶீதலாம் ஶ்ரமநாஶிநீம் । ஸுகேந ஸம்ஸ்திதோ விப்ரஶ்ச்யவநோ ப்ரு'குநம்தநஃ
பிரம்மேசுவரர், கபிலேசுவரர், சிறந்த மார்கண்டேசுவரர் ஆகிய தலங்களைச் சுற்றிப் பார்த்த பிறகு, அவர் ஓங்காரத்துக்கு சென்றார். அங்கே, ஒரு ஆலமரத்தின் குளிர்ந்த நிழலில், சோர்வை போக்கும் அந்த இடத்தில், ப்ருகுவின் வம்சத்தார் ச்யவன முனிவர் சுகமாக அமர்ந்தார்.
தத்ர ஸ்வநம் ஸ ஶுஶ்ராவ ஸமுக்தம் பக்ஷிணா ததா । திவ்யபாஷா ஸமாயுக்தம் ஜ்ஞாநவிஜ்ஞாநஸம்யுதம்
அங்கே, அவர் ஒரு பறவை எழுப்பிய ஒலி கேட்டார்; அந்த ஒலி தெய்வீகமான சொற்களும், ஞானமும் அறிவும் நிறைந்ததாக இருந்தது.
ஶுகஶ்ச ஏகஸ்தத்ராஸ்தே பஹுகாலப்ரஜீவகஃ । கும்ஜலோநாம தர்மாத்மா சதுஃபுத்ரஃ ஸபார்யகஃ
அங்கே, குஞ்சலன் என்ற நல்லொழுக்கம் கொண்ட, நீண்ட ஆயுள் பெற்ற ஒரு கிளி, தனது மனைவியுடன் மற்றும் நான்கு மகன்களுடன் வாழ்ந்தான்.
ஆஸம்ஸ்தஸ்ய ஹி புத்ராஶ்ச சத்வாரஃ பித்ரு'நம்தநாஃ । தேஷாம் நாமாநி ராஜேம்த்ர கதயிஷ்யே தவாக்ரதஃ
அந்த பறவைக்கு நான்கு மகன்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் தந்தைக்கு மிகவும் பிடித்தவர்கள். அரசே, அவர்களின் பெயர்களை உமக்கு சொல்கிறேன்.
ஜ்யேஷ்டஸ்து உஜ்ஜ்வலோ நாம த்விதீயஸ்து ஸமுஜ்ஜ்வலஃ । த்ரு'தீயோ விஜ்வலோநாம சதுர்தஶ்ச கபிம்ஜலஃ
முதல்வன் உஜ்ஜ்வலன், இரண்டாவது சமுஜ்ஜ்வலன், மூன்றாவது விஜ்வலன், நான்காவது கபிஞ்சலன் என்று பெயர்கள்.
ஏவம் புத்ராஸ்து சத்வாரஃ கும்ஜலஸ்ய மஹாமதே । ஶுகஸ்ய தஸ்ய புண்யஸ்ய பித்ரு'மாத்ரு'பராயணாஃ
இவ்வாறு, பெரிய அறிவும் நல்லொழுக்கமும் கொண்ட குஞ்சலன் என்ற கிளிக்கு, தந்தை தாயை மதிக்கும் நான்கு மகன்கள் இருந்தனர்.
ப்ரமம்தி கிரிகும்ஜேஷு த்வீபேஷு ச ஸமாஹிதாஃ । போஜநார்தம் து ஸம்க்ஷுப்தாஃ க்ஷுதயா பரிபீடிதாஃ
அவர்கள் மலையடிவாரங்களிலும் தீவுகளிலும் உணவு தேடி, பசிக்காக வருந்தி, கவனமாகச் சுற்றி வந்தனர்.
ஸ்வோதரஸ்தாம் க்ஷுதாம் ஸௌம்ய பலைரம்ரு'தஸந்நிபைஃ । அம்ரு'தஸ்வாதுதோயேந ஶமயம்தி ந்ரு'போத்தம
அரசே, அமுதம் போன்ற பழங்களும், தேனிலிருந்து இனிப்பான நீரும் கொண்டு, அவர்கள் உள்ளிலுள்ள பசியைத் தணித்தனர்.
பலம் பக்வம் ரஸாலம் து ஆஹாரார்தம் ஸுபுத்ரகாஃ । தத்வா பலாநி தம்பத்யோர்நிக்ஷிபம்தி ப்ரயத்நதஃ
நல்ல மகன்கள், சுவையான பழங்களை எடுத்து, அவற்றை கவனமாகத் தந்தை தாயிடம் கொண்டு வந்து வைத்தனர்.
மாதுரர்தே மஹாபாகா பக்திபாவஸமந்விதாஃ । துஷ்டா ஆஹாரமுத்பாத்ய பக்ஷயம்தி படம்தி ச
அவர்கள் தாயை அன்புடன் நினைத்து, திருப்தியடைந்தபின் உணவு தயாரித்து, உண்டு, பாடல்கள் பாடினர்.
தத்ர க்ரீடாரதாஃ ஸர்வே விலஸம்தி ரமம்தி ச । ஸம்த்யாகாலம் ஸமாஜ்ஞாய பிதுரம்திகமுத்தமம்
அங்கே, அவர்கள் அனைவரும் விளையாட்டில் மகிழ்ந்து, சந்தோஷமாக இருந்தனர்; மாலை நேரம் வந்ததும், தங்கள் சிறந்த தந்தை அருகே திரும்பி வந்தனர்.
ஆயாம்தி பக்ஷ்யமாதாய குர்வர்தம் து ப்ரயத்நதஃ । பஶ்யதஸ்தஸ்ய விப்ரஸ்ய ச்யவநஸ்ய மஹாத்மநஃ
அவர்கள் ஆசானுக்காக உணவு எடுத்து, கவனமாக தந்தை அருகே வந்தனர்; அந்தச் சமயம் ச்யவன முனிவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
ஆகதாஸ்த்வம்டஜாஃ ஸர்வே பிதுர்நீடம் ஸுஶோபநம் । பிதரம் மாதரம் சோபௌ ப்ரணேமுஸ்தே மஹாமதே
அந்த பறவைகள் எல்லாம் தந்தையின் அழகான கூடு வந்தடைந்து, பெரிய அறிவுடையவரே, தந்தை தாயை மரியாதையுடன் வணங்கினர்.
தாப்யாம் பக்ஷ்யம் ஸமாஸாத்ய உபதஸ்துஸ்தயோஃ புரஃ । ஸர்வே ஸம்பாஷிதாஃ பித்ரா மாநிதாஸ்தே ஸுதோத்தமாஃ
உணவை கொண்டு வந்து, அவர்கள் இருவரும் முன் நின்றனர்; அந்த நல்ல மகன்களை தந்தை அழைத்து, அன்பும் மரியாதையும் காட்டினார்.
மாத்ரா ச க்ரு'பயா ராஜந்வசநைஃ ப்ரீதிஸம்மிதைஃ । பக்ஷவாதேந ஶீதேந மாதாபித்ரோஶ்ச தே ததா
அவர்களுக்கு தாயும் கருணையுடன், அன்பான வார்த்தைகளால் பேசி, பறவைகளின் இறக்கை வீசும் காற்றும் குளிரும் பெற்றோர் அனுபவித்தனர்.
தேஷாமாப்யாயநம் தௌ த்வௌ சக்ராதே பக்ஷிணௌ ந்ரு'ப । ஆஶீர்பிரபிநம்த்யைவ த்வாப்யாமபி ஸுபுத்ரகாந்
அரசே, அந்த இரண்டு பறவைகளும் தங்கள் குழந்தைகளை ஆசீர்வதித்து, மகிழ்ச்சியுடன் வளர்த்தனர்.
தைஶ்ச தத்தம் ஸுஸம்புஷ்டமாஹாரமம்ரு'தோபமம் । தாவேவ ஹி ஸுஸம்ப்ரீதிம் சக்ராதே த்விஜஸத்தம
அவர்கள் கொடுத்த உணவு நன்கு ஊட்டமளிப்பதும், அமுதம் போன்றதும்; அந்த இருவரும் மிகுந்த சந்தோஷம் அடைந்தனர்.
பிபதோ நிர்மலம் தோயம் தீர்தகோடிஸமுத்பவம் । ஸ்வஸ்தாநம் து ஸமாஶ்ரித்ய ஸுகஸம்துஷ்டமாநஸௌ
பல தீர்த்தங்களில் தோன்றிய தூய நீரைப் பருகி, தங்கள் இல்லத்தில் அமைதியாக இருந்து, மனதில் நிறைவும் மகிழ்ச்சியும் பெற்றனர்.
சக்ராதே ச கதாம் திவ்யாம் ஸுபுண்யாம் பாபநாஶிநீம் । விஷ்ணுருவாச- பித்ரா து கும்ஜலேநாபி ப்ரு'ஷ்ட உஜ்ஜ்வல ஆத்மஜஃ
அவர்கள் புண்ணியமும் பாவங்களை நீக்கும் தெய்வீகமான ஒரு கதையை ஆரம்பித்தார்கள். விஷ்ணு சொன்னார்: குஞ்சலன் என்ற தந்தை, தன் மகன் உஜ்ஜ்வலனை கேட்டார்.
க்வகதோऽஸ்யத்ய புத்ர த்வம் கிமபூர்வம் த்வயா புநஃ । தத்ர த்ரு'ஷ்டம் ஶ்ருதம் புண்யம் தந்மே கதய நம்தந
இன்று நீ எங்கே போயிருந்தாய், மகனே? நீ என்ன புதிதாக கண்டாய்? அங்கே நீ பார்த்த நல்லவற்றையோ, கேட்ட புண்ணியமான கதையையோ எனக்குச் சொல், நந்தனா.
கும்ஜலஸ்ய பிதுர்வாக்யம் ஸமாகர்ண்ய ஸ உஜ்ஜ்வலஃ । பிதரம் ப்ரத்யுவாசாத பக்த்யா நமிதகம்தரஃ
தந்தை குஞ்சலனின் வார்த்தைகளை கேட்ட உஜ்ஜ்வலன், பக்தியுடன் தலையை வணங்கி, தந்தைக்கு பதில் சொன்னான்.
ப்ரணாமமகரோந்மூர்த்நா கதாம் சக்ரே மநோஹராம் । உஜ்ஜ்வல உவாச- ப்லக்ஷத்வீபம் மஹாபாக நித்யமேவ வ்ரஜாம்யஹம்
அவன் தலையைத் தரையில் வணங்கி, மனதை கவரும் கதையை ஆரம்பித்தான். உஜ்ஜ்வலன் சொன்னான்: பெரும் பாக்கியசாலி, நான் எப்போதும் பிளக்ஷத் தீவுக்கு செல்வேன்.
மஹதா உத்யமேநாபி ஆஹாரார்தம் மஹாமதே । ப்லக்ஷேத்வீபே மஹாராஜ ஸம்தி தேஶா அநேகஶஃ
பெரும் முயற்சியுடன் அங்கே உணவுக்காகச் செல்வேன், அறிவுள்ளவரே. பிளக்ஷத் தீவில், மகாராஜா, பல பகுதிகள் உள்ளன.
பர்வதாஃ ஸரிதுத்யாந வநாநி ச ஸராம்ஸி ச । க்ராமாஶ்ச பத்தநாஶ்சாந்யே ஸுப்ரஜாபிஃ ப்ரமோதிதாஃ
அங்கே மலைகள், நதிகள், தோட்டங்கள், காடுகள், ஏரிகள், கிராமங்கள், நகரங்கள் எல்லாம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழும் நல்ல மக்கள் நிறைந்துள்ளன.
ஸதா ஸுகேந ஸம்துஷ்டா லோகா ஹ்ரு'ஷ்டா வஸம்தி தே । தாநபுண்யஜபோபேதாஃ ஶ்ரத்தாபாவஸமந்விதாஃ
அங்கே மக்கள் எப்போதும் சந்தோஷமாகவும் திருப்தியுடனும் வாழ்கிறார்கள்; தானம், புண்ணியம், ஜபம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு, விசுவாசத்துடனும் பக்தியுடனும் இருக்கிறார்கள்.
ப்லக்ஷத்வீபே மஹாராஜ ஆஸீத்புண்யமதிஃ ஸதா । திவோதாஸஸ்து தர்மாத்மா தத்ஸுதாஸீதநூபமா
பெரும் அரசே, பிளக்ஷத் தீவில் எப்போதும் நல்ல மனம் கொண்ட திவோதாசன் என்ற ஒருவர் இருந்தார்; அவர் தர்மத்துடன் வாழ்ந்தார், அவருடைய மகள் அனுபமா.
குணரூபஸமாயுக்தா ஸுஶீலா சாருமம்கலா । திவ்யாதேவீதி விக்யாதா ரூபேணாப்ரதிமா புவி
அவள் நல்ல பண்பும் அழகும் கொண்டவள், நல்லொழுக்கமும் மங்களமும் உடையவள்; திவ்யாதேவி என்று புகழ்பெற்றவள், பூமியில் யாரும் ஒப்பில்லாத அழகு கொண்டவள்.
பித்ரா விலோகிதா ஸா து ரூபதாருண்யமம்கலா । ப்ரதமே வயஸி ஸா ச வர்த்ததே சாருமம்கலா
அவளின் தந்தை அவளைப் பார்த்தார்; அவள் அழகு, யௌவனம், மங்களம் ஆகியவற்றால் பிரகாசித்தாள்; அவள் இளமையின் முதற்காலத்தில் இருந்தாள், அழகும் மங்களமும் நிறைந்தவள்.