ஶ்ரத்தயா ஶ்ரு'ணுதே நாரீ ஸுகலாக்யாநமுத்தமம் । ஸௌபாக்யேந து ஸத்யேந புத்ரபௌத்ரைர்ந முச்யதே
ஒரு பெண் இந்த சுகலா கதையை நம்பிக்கையுடன் கேட்டால், நல்ல அதிர்ஷ்டமும் உண்மையாலும், மகனும் பேரனும் இழக்கப்படமாட்டார்கள்.
மோததே தநதாந்யேந ஸஹபர்த்ரா ஸுகீ பவேத் । பதிவ்ரதா பவேத்ஸா ச ஜந்மஜந்மநி நாந்யதா
அவள் செல்வமும் தானியமும் பெற்று, கணவருடன் சந்தோஷமாக வாழ்வாள்; அவள் பிறப்புப் பிறப்பாகவும் பத்திவிரதையாக இருப்பாள், வேறு விதமாக இல்லை.
ப்ராஹ்மணோ வேதவித்வாம்ஶ்ச க்ஷத்ரியோ விஜயீ பவேத் । தநதாந்யம் பவேச்சைவ வைஶ்யகேஹே ந ஸம்ஶயஃ
ஒரு பிராமணன் வேதத்தில் நிபுணராக, ஒரு க்ஷத்திரியன் வெற்றி பெறுவான்; வைசியரின் வீட்டில் செல்வமும் தானியமும் உறுதியாக இருக்கும், சந்தேகமில்லை.
தர்மஜ்ஞோ ஜாயதே ராஜந்ஸதாசாரஃ ஸுகீ பவேத் । ஶூத்ர ஸுஃகமவாப்நோதி புத்ரபௌத்ரைஃ ப்ரவர்ததே
ஒரு அரசன் தர்மத்தை அறிந்தவனாகப் பிறந்து, நல்ல நடத்தை கொண்டவனாக மகிழ்ச்சியாக இருப்பான்; சுத்ரன் மகனும் பேரனும் பெற்று வளமாக வாழ்வான்.
விபுலா ஜாயதே லக்ஷ்மீர்தநதாந்யைரலம்க்ரு'தா
பெரும் ஐஸ்வர்யம், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்ததாகும்.
இதி ஶ்ரீபத்மபுராணே பூமிகம்டே வேநோபாக்யாநே ஸுகலாசரித்ரே ஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, ஸ்ரீ பத்ம புராணத்தில், பூமி காண்டத்தில், வேனன் கதையில், சுகலா சரித்திரத்தின் அறுபதாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
வேந உவாச- பார்யாதீர்தம் ஸமாக்யாதம் ஸர்வதீர்தோத்தமோத்தமம் । பித்ரு'தீர்தம் ஸமாக்யாஹி புத்ராணாம் தாரணம் பரம்
வேனன் கூறினான்: மனைவிகளுக்கான தீர்த்தம், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் சிறந்தது என்று கூறப்பட்டது; முன்னோர்களுக்கான தீர்த்தத்தையும், மக்களுக்கு உத்தமமான விடுதலை தருவதை விவரிக்கவும்.
விஷ்ணுருவாச- குருக்ஷேத்ரே மஹாக்ஷேத்ரே கும்டலோ நாம ப்ராஹ்மணஃ । ஸுகர்மா நாம ஸத்புத்ரஃ கும்டலஸ்ய மஹாத்மநஃ
விஷ்ணு கூறினான்: குருக்ஷேத்திரம் என்ற பெரிய புனித இடத்தில், குண்டலன் என்ற பிராமணன் இருந்தான்; அவனுக்கு நல்ல குணம் கொண்ட சுகர்மா என்ற மகன் இருந்தான்.
குரூ தஸ்ய மஹாவ்ரு'த்தௌ தர்மஜ்ஞௌ ஶாஸ்த்ரகோவிதௌ । த்வாவேதௌ து மஹாத்மாநௌ ஜரயா பரிபீடிதௌ
அவனுடைய ஆசான்கள் மிகவும் வயதானவர்கள், தர்மத்தையும் சாஸ்திரத்தையும் நன்கு அறிந்தவர்கள்; அந்த இருவரும் பெரிய உள்ளத்துடன், முதுமையால் மிகவும் சோர்ந்திருந்தார்கள்.
தயோஃ ஶுஶ்ரூஷணம் சக்ரே பக்த்யா ச பரயா ததஃ । தர்மஜ்ஞோ பாவஸம்யுக்தோ அஹர்நிஶமநாரதம்
அவர்களை அவன் மிகுந்த பக்தியுடன் சேவை செய்தான்; தர்மத்தை அறிந்தவனாக, மனமுள்ளவனாக, பகல் இரவு இடைவிடாது அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டான்.
தஸ்மாத்வேதாநதீதே ஸ பிதுஃ ஶாஸ்த்ராண்யநேகஶஃ । ஸர்வாசாரபரோ தக்ஷோ தர்மஜ்ஞோ ஜ்ஞாநவத்ஸலஃ
அதனால், அவன் தன் தந்தையிடம் இருந்து வேதங்களையும் பல நூல்களையும் படித்து, எல்லா நடத்தைப் பழக்கங்களிலும் சிறந்து, திறமையுடன், தர்மத்தை நன்கு அறிந்து, ஞானத்தை நேசிப்பவனாக இருந்தான்.
அம்கஸம்வாஹநம் சக்ரே குர்வோஶ்ச ஸ்வயமேவ ஸஃ । பாதப்ரக்ஷாலநம் சைவ ஸ்நாநபோஜநகீம் க்ரியாம்
அவன் தானாகவே தன் ஆசானின் உடலை மசாஜ் செய்து, கால்களை கழுவி, குளிப்பதும் உணவு பரிமாறுவதும் போன்ற பணிகளை செய்தான்.
பக்த்யா சைவ ஸ்வபாவேந தத்த்யாநே தந்மயோ பவேத் । மாதாபித்ரோஶ்ச ராஜேம்த்ர உபசர்யாம் ப்ரகாரயேத்
அவன் பக்தியுடனும், இயல்பாகவும், அந்த தியானத்தில் முழுமையாக மனதை ஒருங்கே வைத்து, தன் தாய் தந்தையையும் சேவை செய்து வந்தான், அரசே.
ஸூத உவாச- தத்வர்தமாநகாலே து பபூவ ந்ரு'பஸத்தம । பிப்பலோ நாம வை விப்ரஃ கஶ்யபஸ்ய மஹாத்மநஃ
சூதர் சொன்னார்: அந்த காலத்தில், அரசர்களில் சிறந்தவரே, கஷ்யப மகானின் வம்சத்தில் பிறந்த பிப்பலன் என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமணன் இருந்தான்.
தபஸ்தேபே நிராஹாரோ ஜிதாத்மா ஜிதமத்ஸரஃ । தயாதாநதமோபேதஃ காமம் க்ரோதம் விஜித்ய ஸஃ
அவன் விரதம் மேற்கொண்டு, உண்ணாமலிருந்து, மனதை அடக்கி, பொறாமை இல்லாமல், கருணை, தானம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றுடன், ஆசையும் கோபத்தையும் வென்று வாழ்ந்தான்.
தஶாரண்யகதோ தீமாஞ்ஜ்ஞாநஶாம்திபராயணஃ । ஸர்வேம்த்ரியாணி ஸம்யம்ய தபஸ்தேபே மஹாமநாஃ
தசாரண்ய வனத்திற்கு சென்று, ஞானத்தையும் அமைதியையும் விரும்பி, எல்லா உணர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்தி, உறுதியான மனதுடன் பெரும் தவம் செய்தான்.
தபஃப்ரபாவதஸ்தஸ்ய ஜம்தவோ கதவிக்ரஹாஃ । வஸம்தி ஸுயுகே தத்ர ஏகோதரகதா இவ
அவனது தவத்தின் வலிமையால், அங்கு உள்ள உயிர்கள் எல்லாம் பகைமை இல்லாமல், அந்த நல்ல யுகத்தில், ஒரே வயிற்றில் உள்ளபடி ஒன்றாக வாழ்ந்தன.
தத்தபஸ்தஸ்ய முநயோ த்ரு'ஷ்ட்வா விஸ்மயமாயயுஃ । நேத்ரு'ஶம் கேநசித்தப்தம் யதாஸௌ தப்யதே முநிஃ
அவனது தவத்தை பார்த்த முனிவர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர்; யாரும் அவன் போல தவம் செய்ததில்லை.
தேவாஶ்ச இம்த்ரப்ரமுகாஃ பரம் விஸ்மயமாயயுஃ । அஹோ அஸ்ய தபஸ்தீவ்ரம் ஶமஶ்சேம்த்ரியஸம்யமஃ
இந்திரன் தலைமையில் தேவர்கள் கூட மிகுந்த ஆச்சரியத்தில்: 'அஹா! அவனது தவம் எவ்வளவு கடுமை, அவனது அமைதி, உணர்வுகள் மீது கட்டுப்பாடு எவ்வளவு பெரியது!' என்று கூறினர்.
நிர்விகாரோ நிருத்வேகஃ காமக்ரோதவிவர்ஜிதஃ । ஶீதவாதாதபஸஹோ தராதர இவஸ்திதஃ
அவன் மாற்றமில்லாமல், கலக்கம் இல்லாமல், ஆசையும் கோபமும் இல்லாமல், குளிர், காற்று, வெயில் ஆகியவற்றை தாங்கி, ஒரு மலை போல நிலைத்திருந்தான்.
விஷயே விமுகோ தீரோ மநஸோதீதஸம்க்ரஹம் । ந ஶ்ரு'ணோதி யதா ஶப்தம் கஸ்யசித்த்விஜஸத்தமஃ
உணர்வுப் பொருட்களில் விருப்பமில்லாமல், மனதை அடக்கி, யாருடைய சப்தமும் கேட்காதவனாக, அந்த சிறந்த பிராமணன் இருந்தான்.
ஸம்ஸ்தாநம் தாத்ரு'ஶம் கத்வா ஸ்தித்வா ஏகாக்ரமாநஸஃ । ப்ரஹ்மத்யாநமயோ பூத்வா ஸாநம்தமுகபம்கஜஃ
அந்த நிலையை அடைந்து, மனதை ஒருமுகமாக வைத்து, பிரம்மத்தை தியானித்து, ஆனந்தம் நிறைந்த முகத்துடன் இருந்தான்.
அஶ்மகாஷ்டமயோ பூத்வா நிஶ்சேஷ்டோ கிரிவத்ஸ்திதஃ । ஸ்தாணுவத்த்ரு'ஶ்யதே சாஸௌ ஸுஸ்திரோ தர்மவத்ஸலஃ
கல் மரம் போல் அசைவில்லாமல், மலை போல நின்று, ஒரு தூண் போல் உறுதியாக, தர்மத்தை நேசிப்பவனாக இருந்தான்.
தபஃக்லிஷ்டஶரீரோதி ஶ்ரத்தாவாநநஸூயகஃ । ஏவம் வர்ஷஸஹஸ்ரைகம் ஸம்ஜாதம் தஸ்ய தீமதஃ
தவம் காரணமாக உடல் சோர்ந்து, நம்பிக்கை நிறைந்து, பொறாமை இல்லாமல், அந்த ஞானி ஆயிரம் ஆண்டுகள் இவ்வாறு கழித்தான்.
பிபீலிகாபிர்பஹ்வீபிஃ க்ரு'தம் ம்ரு'த்பாரஸம்சயம் । தஸ்யோபரி மஹாகாயம் வல்மீகம் நிஜமம்திரம்
பல எறும்புகள் அவன் மேல் மண்ணைக் குவித்து, பெரிய எறும்புக்குப்பம் ஒன்றை அவனுக்கே வீடாக அமைத்தன.
வல்மீகோதரமத்யஸ்தோ ஜடீபூத இவஸ்திதஃ । ஸ ஏவம் பிப்பலோ விப்ரஸ்தபதே ஸுமஹத்தபஃ
அந்த எறும்புக்குப்பத்தின் நடுவில், உயிரற்றவனாக இருந்தபடி, பிப்பலன் என்ற அந்த பிராமணன் பெரும் தவம் செய்தான்.
க்ரு'ஷ்ணஸர்பைஸ்து ஸர்வத்ர வேஷ்டிதோ த்விஜஸத்தமஃ । தமுக்ரதேஜஸம் விப்ரம் ப்ரதஶம்தி விஷோல்பணாஃ
கருப்பு பாம்புகள் எல்லாத் திசையிலும் சுற்றி, அந்த சிறந்த பிராமணனை, அவன் பெரும் சக்தி உடையவனாக இருந்தாலும், விஷம் நிறைந்த பாம்புகள் கடித்தன.
ஸம்ப்ராப்ய காத்ரமர்மாணி விஷம் தஸ்ய ந பேதயேத் । தேஜஸா தஸ்ய விப்ரஸ்ய நாகாஃ ஶாம்திமதாகமந்
அந்த விஷம் அவனது உடலும் முக்கிய இடங்களையும் சென்றாலும், அவனுக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை; அந்த பிராமணனின் ஒளியால் பாம்புகள் அமைதியாகி அங்கிருந்து சென்றன.
தஸ்ய காயாத்ஸமுத்பூதா அர்சிஷோ தீப்ததேஜஸஃ । நாநாரூபாஃ ஸுபஹுஶோ த்ரு'ஶ்யம்தே ச ப்ரு'தக்ப்ரு'தக்
அவரது உடலிலிருந்து ஒளி பறக்கும் பலவகைத் தீக்கினங்கள் தனித்தனியாக, எண்ணிக்கையற்ற வகைகளில் வெளிப்பட்டன.
யதா வஹ்நேஃ கரதராஸ்ததாவிதா நரோத்தம । யதாமேகோதரே ஸூர்யஃ ப்ரவிஷ்டோ பாதி ரஶ்மிபிஃ
மிகக் கடுமையான தீக்கினங்களைப் போலவே அவை இருந்தன, மனிதர்களில் சிறந்தவரே; மேகத்தின் உள்ளே சூரியன் தனது கதிர்களால் ஒளிர்வதைப்போல்.