ஏவமேதௌ ஸுஸம்பாஷ்ய பரஸ்பரஹிதைஷிணௌ । யுத்தாய நிஶ்சிதௌ பூத்வா ஸமாலோகயதோ ரிபூந்
இவ்வாறு இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் நன்மை விரும்பி இனிமையாக பேசிக் கொண்டு, யுத்தம் செய்ய உறுதி செய்து, எதிரிகளை நோக்கி பார்த்தார்கள்.
கோஶலாதிபதிம் வீரம் தமிக்ஷ்வாகும் மஹாமதிம்
கோசல நாட்டை ஆண்ட வீரன், அந்தப் பெரிய ஞானமுள்ள இக்ஷ்வாகு.
யதைவ மேகஃ பரிகர்ஜதே திவி ப்ராவ்ரு'ட்ஸுகாலேஷு தடித்ப்ரகாஶைஃ । ததைவ ஸம்கர்ஜதி காம்தயா ஸமம் ஸமாஹ்வயேத்ராஜவரம் குராக்ரைஃ
மழைக்காலத்தில் வானில் மேகம் மின்னலுடன் முழங்குவது போல, அவன் தனது காதலியுடன் சேர்ந்து, குதிரையின் குருதியில் மன்னரைச் சவால் செய்து முழங்கினான்.
தம் கர்ஜமாநம் தத்ரு'ஶே மஹாத்மா வாராஹமேகம் புருஷார்தயுக்தம் । ஸஸார அஶ்வஸ்ய ஜவேநயுக்தஃ ஸஸம்முகம் தஸ்ய ந்ரு'வீரதீரஃ
அந்தக் கர்ஜனை செய்த ஒரே ஒரு பெரிய ஆத்துமாவான பன்றியை, குறிக்கோள் கொண்டவனை, அந்த வீரமன்னன் வேகமான குதிரையில் ஏறி நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டான்.
சதுஶ்சத்வாரிம்ஶத்தமோऽத்யாயஃ ஸுகலோவாச- ஸ்வஸைந்யம் துர்தரம் த்ரு'ஷ்ட்வா நிர்ஜிதம் துர்தரேண தம் । சுகோப பூபதிஃ க்ரூரம் துஃஸஹம் ஶூகரம் ப்ரதி
நான்குபத்திநான்காவது அதிகாரம். சுகலன் சொன்னான்: தன் படை, அடக்க முடியாத படை, துர்தரனால் தோற்கடிக்கப்பட்டதைப் பார்த்த மன்னன், அந்தக் கொடூரமான, தாங்க முடியாத பன்றியை நோக்கி கோபமடைந்தான்.
தநுராதாய வேகேந பாணம் காலாநலோபமம் । தஸ்யாபிமுகமேவாஸௌ ஹயேநாபிஸஸார ஸஃ
அவன் வலிமையுடன் வில்லையும், காலனின் நெருப்பைப் போல ஒரு அம்பையும் எடுத்துக் கொண்டு, குதிரையில் ஏறி அவனை எதிர்கொண்டு பாய்ந்தான்.
ஸ யதா ந்ரு'பதிம் ஹயப்ரு'ஷ்டகதம் வரபௌருஷயுக்தமமித்ரஹணம் । பரிபஶ்யதி ஶூகரயூதபதிஃ ப்ரகதோபிமுகம் ரணபூமிதலே
போர்க்களத்தில் எதிரிகளை அழிக்கும் வலிமைமிக்க அரசன் குதிரையில் ஏறி முன்னேறி வரும்போது, அந்த அரசனை காட்டுப்பன்றி கூட்டத்தின் தலைவன் பார்த்தான்.
நிஶிதேந ஶரேண ஹதோ ஹி யதா ந்ரு'பதேர்ஹயபாததலே ப்ரகதஃ । தமிஹைவ விலம்க்ய ச வேகமநாஃ ப்ரகரேண ஜவேந ச கோலவரஃ
அப்போது, கூர்மையான அம்பால் தாக்கப்பட்டு, அரசனின் குதிரையின் கீழே விழும் போது, அந்த வலிமைமிக்க காட்டுப்பன்றி வேகத்துடன் எழுந்து, மிகுந்த வேகத்தாலும் பலத்தாலும் மேலே பாய்ந்தது.
வ்யதிதஸ்துரகஃ ஸகிரிஃகிடிநா ந ஹி யாதி க்ஷிதௌ ஸ ஹி வித்தகதிஃ । துரகஃ பதிதோ புவி தும்டஹதோ லகுஸ்யம்தநமேவ கதோ ந்ரு'பதிஃ
பன்றியின் பல்லால் காயமடைந்த குதிரை மிகவும் வலியால் அவசரப்பட்டு, நிலத்தில் நகர முடியாமல் விழுந்தது; உடனே அரசன் ஒரு இலகுவான ரதத்தில் ஏறினான்.
ஸ ஹி கர்ஜதி ஶூகரஜாதிரவைரதஸம்ஸ்திதகோஶல யேந ஜவைஃ । கதயா நிஹதஃ கில பூபதிநா ரணமத்யகதஃ ஸ ஹி யூதபதிஃ
போரின் நடுவில் நின்று, தனது கூட்டத்துக்கு தலைவனான காட்டுப்பன்றி பெருமையாக கர்ஜித்தது; ஆனால் அரசன் தனது கையிலுள்ள கோலால் அதை இடையில் தாக்கி வீழ்த்தினான்.
பரித்யஜ்ய தநும் ச ஸ்வகாம் ஹி ததா கத ஏவ ஹரேர்க்ரு'ஹமேவ வரம்
அந்த நேரத்தில், தனது உடலை விட்டு விட்டு, அந்த பன்றி நேராக ஹரியின் புண்ணியமான இல்லத்திற்கே சென்றது.
க்ரு'த்வா ஹி யுத்தம் ஸமரே ஹிதேந ராஜ்ஞா ஸமம் ஶூகரராஜராஜஃ । பபாத பூமௌ ச ஹதோ யதா து வவர்ஷிரே தேவவராஃ ஸுபுஷ்பைஃ
அரசனுடன் போரில் வீரமாக மோதிய பன்றிக் கூட்டத் தலைவர், அரசனால் வீழ்த்தப்பட்டு நிலத்தில் விழும் போது, தேவர்கள் அழகான மலர்களை மழைபோல் பொழிந்தார்கள்.
தஸ்யோர்த்வகஃ புஷ்பசயஃ ஸுஜாதஃ ஸம்தாநகாநாமிவ ஸௌரபஶ்ச । ஸகும்குமைஶ்சம்தநவ்ரு'ஷ்டிமேவ குர்வம்தி தேவாஃ பரிதுஷ்யமாணாஃ
அவனுக்கு மேலாக ஒரு அழகான மலர்க் குவியல் எழுந்தது; அது சாந்தான மரங்களைப் போல் மணம் வீசியது; சந்தனம், குங்குமம் கலந்த மலர் மழையை மகிழ்ச்சியுடன் தேவர்கள் பொழிந்தார்கள்.
விம்ரு'ஶ்யமாநஃ ஸ ஹி தேந ராஜ்ஞா சதுர்புஜஃ ஸோபி பபூவ ராஜந் । திவ்யாம்பரோபூஷணதிவ்யரூபஃ ஸ்வதேஜஸா பாதி திவாகரோ யதா
அரசனால் தொடப்பட்டபோது, அவன் நான்கு கரங்களுடன், தெய்வீகமான ஆடைகள், ஆபரணங்கள் அணிந்து, தன் ஒளியில் சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தான்.
திவ்யேந யாநேந திவம் கதோ யதா ஸுபூஜ்யமாநஃ ஸுரராஜதேவைஃ । கம்தர்வராஜஃ ஸ பபூவ பூயஃ பூர்வம் ஸ்வகம் காயமிஹைவ ஹித்வா
தெய்வீகமான ரதத்தில் ஏறி, தேவர்களாலும் தேவராஜாவாலும் மதிக்கப்பட்டு, அவன் மீண்டும் காந்தர்வர்களுக்கு அரசனாக ஆனான்; தன் பழைய உடலை இங்கே விட்டு விட்டான்.
இதி ஶ்ரீபத்மபுராணே பூமிகம்டே வேநோபாக்யாநே ஸுகலாசரித்ரே। சதுஶ்சத்வாரிம்ஶத்தமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தில், பூமிகண்டத்தில், வேனன் கதையில், சுகலா சரித்திரத்தில் நாற்பத்து நான்காவது அதிகாரம் முடிவடைந்தது.
பம்சசத்வாரிம்ஶத்தமோऽத்யாயஃ ஸுகலோவாச- அத தே லுப்தகாஃ ஸர்வே ஶூகரீம் ப்ரதி ஜக்மிரே । ஶூராஶ்ச தாருணாஃ ப்ராப்தாஃ பாஶஹஸ்தாஶ்ச பீஷணாஃ
நாற்பத்து ஐந்தாவது அதிகாரம். சுகலா சொன்னாள்: அப்போது அந்த வேட்டைக்காரர்கள் எல்லோரும் பன்றியின் பெண்டாட்டியை நோக்கி சென்றார்கள்; பயங்கரமான வீரர்களும், கையில் கயிறு வைத்துக் கொண்டும் வந்தார்கள்.
சதுரஶ்ச ததோ டிம்பாந்க்ரு'த்வா ஸ்தித்வா ச ஶூகரீ । குடும்பேந ஸமம் காம்தம் ஹதம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாஹவே
அப்போது, அவள் தன் நான்கு குட்டிகளை அருகில் வைத்துக் கொண்டு, குடும்பத்துடன் நின்றபடி, போர்க்களத்தில் தன் கணவரை வீழ்ந்ததைப் பார்த்தாள்.
பர்துர்மே சிம்திதம் ப்ராப்தம்ரு'ஷிதேவைஶ்ச பூஜிதஃ । கதஃ ஸ்வர்கம் மஹாத்மாஸௌ வீர்யேணாநேந கர்மணா
'என் கணவர் முனிவர்களாலும் தேவர்களாலும் மதிக்கப்பட்டவர்; தன் வீரமும் செயலும் மூலம் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார்' என்று அவள் எண்ணினாள்.
அநேநாபி பதா யாஸ்யே ஸ்வர்கம் பர்த்தா ஸ திஷ்டதி । தயா ஸுநிஶ்சிதம் க்ரு'த்வா புத்ராந்ப்ரதிவிசிம்திதம்
'இதே வழியில் நானும் போய், என் கணவர் இருக்கும் சுவர்க்கத்தை அடைவேன்' என்று உறுதி செய்து, தன் மக்களை நினைத்தாள்.
யதா ஜீவம்தி மே பாலாஶ்சத்வாரோ வம்ஶதாரகாஃ । பவத்யஸ்ய ஸுவீரஸ்ய கோலஸ்யாபி மஹாத்மநஃ
'என் நான்கு குட்டிகள், என் வம்சத்தைத் தொடரும் இவர்கள் உயிருடன் இருக்கும் வரை, இந்த வீரமான பன்றியின் புகழ் நிலைத்திருக்கும்' என்று எண்ணினாள்.
கேநோபாயேந புத்ராந்வை ரக்ஷாயுக்தாந்கரோம்யஹம் । இதி சிம்தாபரா பூத்வா த்ரு'ஷ்ட்வா பர்வதஸம்கடம்
'எப்படி என் மக்களை பாதுகாப்பதற்கு வழி காணலாம்?' என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி, ஒரு கடினமான மலைப்பாதையை நாடினாள்.
தத்ர மார்கம் ஸுவிஸ்தீர்ணம் நிஷ்காஸாய ப்ரயாஸ்யதே । தயா ஸுநிஶ்சிதம் க்ரு'த்வா புத்ராந்ப்ரதி விசிம்திதம்
அங்கே, அகலமான ஓர் தப்பிச் செல்லும் பாதையை கண்டாள்; உறுதியுடன் முடிவெடுத்து, மக்களை நினைத்தாள்.
தாநுவாச மஹாராஜ புத்ராந்ப்ரதி ஸுமோஹிதாந் । யாவத்திஷ்டாம்யஹம் புத்ராஸ்தாவத்கச்சத ஶீக்ரகாஃ
அப்போது, தன் மக்களை நோக்கி, அவர்கள் மிகுந்த குழப்பத்தில் இருந்தபோது, 'நான் இருக்கும்வரை, என் மக்களே, நீங்கள் விரைவாக இங்கிருந்து செல்லுங்கள்' என்று சொன்னாள்.
தேஷாம் மத்யே ஸுதோ ஜ்யேஷ்டஃ கதம் யாஸ்யாமி மாதரம் । ஸம்த்யஜ்ய ஜீவலோபாச்ச திங்மே மாதஃ ஸுஜீவிதம்
அவர்களில் மூத்த மகனாகிய நான், உயிர் ஆசையால் என் தாயை விட்டுவிட்டு எப்படி போக முடியும்? அம்மா, இப்படிச் சிறப்பாக வாழ்ந்ததற்கு எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.
பித்ரு'வைரம் கரிஷ்யாமி ஸாதயிஷ்யே ரணே ரிபூந் । க்ரு'ஹீத்வா த்வம் கநீயஸோப்ராத்ரூ'ந்ஸ்த்ரீந்துர்ககம்தரம்
நான் என் தந்தையின் பழியை தீர்த்து, போரில் எதிரிகளை வெல்லுவேன்; நீ, இளைய சகோதரர்கள், பெண்கள் மற்றும் கோட்டையை எடுத்துக்கொண்டு மலையிலுள்ள குகைக்குச் செல்.
பிதரம் மாதரம் த்யக்த்வா யோ யாதி ஹி ஸ பாபதீஃ । நரகம் ச ப்ரயாத்யேவ க்ரு'மிகோடிஸமாகுலம்
தந்தை, தாயை விட்டு விட்டு போகும்வன் தீய மனம் கொண்டவன்; அவன் நரகத்திற்கே சென்று, எண்ணிக்கையற்ற புழுக்கள் நிறைந்த இடத்தில் வீழ்வான்.
தமுவாச ஸுதுஃகார்தா த்வாம் த்யக்த்வாஹம் கதம் ஸுத । ஸம்யாஸ்யாமி மஹாபாபா த்ரயோ கச்சம்து மே ஸுதாஃ
மிகுந்த துயரத்தில் அவள் சொன்னாள்: "மகனே, உன்னை விட்டுவிட்டு நான் எப்படி போக முடியும்? பெரிய பாவம் செய்தவளாகி விட்டேன்; என் மூன்று மகன்கள் போகட்டும்."
கநீயஸஸ்த்ரயஸ்த்வேவ கதா கிரிவநாம்தரம் । தௌ ஜக்மதூ ரணபுவம் தேஷாமேவ ஸுபஶ்யதாம்
அந்த மூன்று இளையவர்கள் மலையும் காடும் உள்ளே சென்றார்கள்; அந்த இருவரும் போர்க்களத்திற்குச் சென்றார்கள், அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
தேஜஸா ஸுபலேநாபி கர்ஜம்தௌ ச புநஃபுநஃ । அத தே லுப்தகாஃ ஶூராஃ ஸம்ப்ராப்தா வாதரம்ஹஸஃ
அவர்கள் ஒளிவும் வலிமையும் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தார்கள்; அப்போது, காற்றைப் போல விரைவாக வந்த அந்த கொடிய வேட்டையாடிகள் வந்தார்கள்.