பாம்தவாநாம் ஸமோஹேந பார்யாதீநாம் ததைவ ச । ஆகுலவ்யாகுலோ தேவி ஜாயதே ச திநேதிநே
உறவினர்கள், மனைவி மற்றும் பிறரிடம் பற்றால், தேவி, அவன் நாள்தோறும் அதிகம் கலக்கம் அடைந்து கவலையுடன் இருக்கிறான்.
மஹாமோஹேந ஸம்திக்தோ மோஹஜாலகதஃ ப்ரபுஃ । கைவர்தேந யதா பத்தஃ ஶகுலோ ஜாலபம்தநைஃ
பெரும் மயக்கத்தில் குழம்பி, மாயை வலையில் சிக்கி, அந்த உயிர், வலையில் பிடிக்கப்பட்ட மீனைப் போல, பிடிபட்டிருக்கிறான்.
சலிதும் நைவ ஶக்தோஸ்தி ததாத்மாஸீத்ப்ரபம்திதஃ । மோஹஜாலைஸ்து தைஃ ஸர்வைர்த்ரு'டபம்தைஸ்து பம்திதஃ
அந்த உயிர் அசையவே முடியாமல், அந்த மாயை வலையின் பலமான பந்தங்களில் கட்டப்பட்டு, முற்றிலும் கட்டுப்பட்டிருக்கிறது.
ஏவமாதிப்ரபம்சேந வ்யாபிதோ வ்யாபகேந ஹி । ஜ்ஞாநவிஜ்ஞாநவிப்ரஷ்டோ ராகத்வேஷாதிபிர்ஹதஃ
இவ்வாறு ஆதிப் பிரபஞ்சத்தில் முழுவதும் பரவி, அறிவும் ஞானமும் இழந்து, ஆசை, வெறுப்பு முதலியவற்றால் துன்புறுகிறான்.
காமேந பீட்யமாநஸ்து க்ரோதேநைவ ததைவ வா । ப்ரக்ரு'த்யா கர்மணாபத்தோ மஹாமூடோ வ்யஜாயத
ஆசையாலும் கோபத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டு, இயல்பாலும் கர்மத்தாலும் கட்டுண்டு, பெரும் அறியாமையில் பிறக்கிறான்.
ஸூத உவாச- ஏவம் மூடோ யதாத்மாஸௌ காமக்ரோதவஶம்கதஃ । லோபராகாதிபிஃ ஸர்வைர்வ்யாப்ரு'தஸ்தைர்துராத்மபிஃ
சூதர் சொன்னார்: இவ்வாறு, அந்த உயிர் அறியாமையில், ஆசை, கோபம் ஆகியவற்றின் வசப்பட, பேராசை, பற்று போன்ற தீயவற்றால் ஆக்கிரமிக்கப்படுகிறது.
இயம் பார்யா ஹ்யயம் புத்ர இதம் மித்ரமிதம் க்ரு'ஹம் । ஏவம் ஸம்ஸாரஜாலேந மஹாமோஹேந பம்திதஃ
'இவள் என் மனைவி, இவன் என் மகன், இவன் என் நண்பன், இது என் வீடு' என்று எண்ணி, உலக வாழ்க்கை வலைக்கும் பெரும் மயக்கத்தாலும் கட்டுண்டு நிற்கிறான்.
புத்ரஶோகாதிபிர்துஃகைர்விவிதைராகுலஸ்ததா । ஜரயாவ்யாதிபிஶ்சைவ ஸம்க்ரஸ்தஶ்சாதிபிஸ்ததா
மகன் இழப்பு போன்ற பல்வேறு துயரங்களால் அவன் வாடுகிறான்; வயது முதிர்ச்சி, நோய், கவலை ஆகியவற்றால் பிடிபடுகிறான்.
ஏவமாத்மா ஸம்ப்ரதப்தோ துஃகமோஹைஃ ஸுதாருணைஃ । அபிமாநைர்மாநபம்கைர்நாநாதுஃகைஶ்ச கம்டிதஃ
இவ்வாறு, அந்த உயிர் கடும் துயரமும் மயக்கத்தாலும் சிதைந்து, பெருமை, அவமதிப்பு, பல்வேறு துயரங்களால் உடைந்து போகிறான்.
வ்ரு'த்தத்வேந ததா தேவி ஶபலத்வேந பீடிதஃ । துஃகம் சிம்தயதே நித்யம் ஹாஹாபூதோ விசேதநஃ
வயதானதால், தேவி, முதுமையின் அடையாளங்களால் பீடிக்கப்பட்டு, எப்போதும் துன்பத்தை நினைத்து, 'ஹா ஹா' என்று வாடி, மனம் குழப்பமடைந்து நிற்கிறான்.
ராத்ரௌ ஸ்வப்நாந்ப்ரபஶ்யேத திவா சைதந்யவர்ஜிதஃ । வைகல்யேந ததாம்காநாம் வ்யாப்தோ தேவி திநேதிநே
இரவில் கனவுகள் காண்கிறான்; பகலில் அவன் உணர்வில்லாமல் இருக்கிறான். இவ்வாறு, தேவி, அவன் உடலின் பல உறுப்புகளும் நாளுக்கு நாள் சோர்வடைகின்றன.
ஸம்ஸாரே ப்ரமமாணேந வைராக்யம் தத்ர தர்ஶிதம் । நிஃஶம்கம் பம்துஹீநம் ச ப்ரஶாம்தம் துஷ்டமேவ ச
உலக வாழ்க்கையில் அலைந்து திரியும் ஒருவருக்கு, அங்கே விருப்பம் இல்லாமை தோன்றுகிறது; சந்தேகம் இல்லாமல், உறவினர்கள் இல்லாமல், அமைதியாகவும் திருப்தியுடன் இருக்கிறான்.
தமுவாச ததாத்மா வை காமக்ரோதவிவர்ஜிதம் । கோ பவாந்நக்நரூபேண கதம் மித்ரைர்ந லஜ்ஜஸே
அப்போது, ஆசையும் கோபமும் இல்லாத அந்த ஆத்மா பேசினான்: நீ யார், இப்படிப் பூரணமாக உடை அணியாமல் இருக்கிறாய்? நண்பர்கள் முன்னிலையில் உனக்கு எப்படித் துக்கம் இல்லாமல் இருக்கிறது?
யத்ர லோகாஃ ஸ்த்ரியோ வ்ரு'த்தா யுவத்யோ மாதரஸ்ததா । ஏதாஸாம் ஹி கதோ மத்யே ந பிபேஷி அநாவ்ரு'தஃ
அங்கு மக்கள், பெண்கள், முதியவர்கள், இளம்பெண்கள், தாய்மார்கள் எல்லோரும் இருக்கையில், நீ அவர்களுக்கிடையே உடை இல்லாமல் சென்றிருக்கிறாய்; உனக்கு பயமில்லை.
வீதராக உவாச- கோ ஹ்யத்ர நக்நோ த்ரு'ஶ்யேத ந நக்நோஸ்மீதி வை கதா । ஸுஸம்பத்தஸ்த்வமேவாபி பரிதாந ஸமந்விதஃ
விருப்பம் இல்லாதவன் சொன்னான்: இங்கு யார் உடை இல்லாமல் இருப்பதாகக் காணப்படுகிறார்? நான் ஒருபோதும் உடை இல்லாதவன் அல்ல. நீயே நன்றாக உடை அணிந்து கட்டுண்டு இருக்கிறாய்.
ந நக்நோஸ்மி கதா திவ்யபவாந்நக்நஃ ப்ரத்ரு'ஶ்யதே । இம்த்ரியார்தவஶேவர்தீ மர்யாதாபரிவர்ஜிதஃ
நான் ஒருபோதும் உடை இல்லாதவன் அல்ல; உண்மையில், அறிவும் கட்டுப்பாடும் இழந்தவன், புலன்களின் ஆசைக்கு அடிமையானவன் தான் உண்மையில் உடை இல்லாதவன் எனக் காணப்படுகிறான்.
ஆத்மோவாச- புருஷஸ்ய கா ஹி மர்யாதா தாமாசக்ஷ்வ ச ஸுவ்ரத । விஸ்தரேண மஹாப்ராஜ்ஞ யதி ஜாநாஸி நிஶ்சிதம்
ஆத்மா பேசினான்: மனிதனுக்கு என்ன கட்டுப்பாடு இருக்க வேண்டும்? அதை விரிவாகச் சொல், நல்லொழுக்கமுள்ளவரே, நீ உறுதியாக அறிந்தால் கூறு.
வீதராகோ மஹாப்ராஜ்ஞஸ்தமுவாச மஹாமதிஃ । ஸுஸ்தைர்யம் பஜதே சித்தம் ஸுகதுஃகேஷு நித்யதா
விருப்பம் இல்லாத, பெரிய ஞானம் உள்ளவன் பதிலளித்தான்: மனம் எப்போதும் உறுதியுடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும்.
க்லேஶிதம் ஸர்வபாவைஶ்ச தேஷுதேஷு பரித்யஜேத் । அத லஜ்ஜாம் ப்ரவக்ஷ்யாமி மநோ யா நிர்விஶத்யலம்
எல்லா நிலைகளாலும் சிரமப்படும்போது, அவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்; இப்போது மனம் முழுவதும் அடையும் வெட்கத்தை நான் சொல்வேன்.
மயாத்யைவம் ந கர்தவ்யம் நக்நஃ ஸ்தாநவிவர்ஜிதஃ । பஶ்சாத்தாபே ஸுஸம்லீநஃ ஸா லஜ்ஜா பரிகத்யதே
இன்று நான் இப்படிச் செய்யக்கூடாது, உடை இல்லாமல், இடமில்லாமல் நிற்கக் கூடாது; பிறகு மனம் ஆழ்ந்த வருத்தத்தில் மூழ்கும்போது, அதையே வெட்கம் என்று கூறுகிறார்கள்.
கஸ்ய லஜ்ஜா ப்ரகர்தவ்யா த்விதீயோ நாஸ்தி ஸர்வதா । ஏகஶ்ச புருஷோ திவ்யஃ கஸ்ய கிம்சிந்ந நாஶயேத்
யாருக்காக வெட்கம் காட்ட வேண்டும்? எப்போதும் இரண்டாவது யாரும் இல்லை. மனிதன் தனக்கே தனி, தெய்வீகமானவன்; அவனுடையதை யார் அழிக்க முடியும்?
அத லோகாந்ப்ரவக்ஷ்யாமி யே த்வயா பரிகீர்திதாஃ । யதா குலாலகஶ்சக்ரே ம்ரு'த்பிம்டம் ச நிதாபயேத்
நீ கூறிய மக்களைப் பற்றி இப்போது நான் சொல்வேன்: ஒரு குயவன், சக்கரத்தில் மண் குழியை வைக்கிறான் போல,
ப்ராமயித்வா து ஸூத்ரேண நாநாபேதாந்ப்ரகாஶயேத் । பாம்டாநாம் து ஸஹஸ்ராணி ஸ்வேச்சயா மதிஸம்ஸ்திதஃ
அதை நூலால் சுழற்றி, பலவகை வடிவங்களை உருவாக்குகிறான்; ஆயிரக்கணக்கான பாத்திரங்களை அவன் விருப்பம் மற்றும் அறிவின்படி உருவாக்குகிறான்.
ததாயம் ஸ்ரு'ஜதே தாதா நாநாரூபாணி நாந்யதா । பஶ்சாத்விநாஶமாயாம்தி யேநகேநாபி ஹேதுநா
அதேபோல், படைத்தவன் பலவகை உருவங்களை உருவாக்குகிறான்; பிறகு அவை ஏதேனும் காரணத்தால் அழிந்துவிடுகின்றன.
ஸர்வதைவ ஸ்திதா யே ச யே லோகாஶ்ச ஸநாதநாஃ । தேஷாம் லஜ்ஜா ப்ரகர்தவ்யா நாவர்தம்தே ஹி தே புவி
எப்போதும் நிலைத்திருப்போரும், என்றும் நிலைத்த உலகங்களும், அவர்களுக்கு தான் வெட்கம் இருக்க வேண்டும்; அவர்கள் பூமிக்கு திரும்புவதில்லை.
ஆகாஶவாயுதேஜாம்ஸி ப்ரு'த்வீ சாபஶ்ச பம்சமஃ । அமீ லோகாஃ ப்ரகாஶம்தே யே ச ஸர்வத்ர ஸம்ஸ்திதாஃ
விண், காற்று, நெருப்பு, பூமி, நீர் — இந்த ஐந்து உலகங்கள் வெளிப்படுகின்றன; அவை எல்லா இடங்களிலும் நிலைத்திருக்கின்றன.
ஸத்த்வாநாமம்கதேஶேஷு பம்சைதேஷு ஸுஸம்ஸ்திதாஃ । ஸர்வத்ரைவ ச வர்தம்தே கஸ்ய லஜ்ஜா விதீயதே
உயிர்கள் இந்த ஐந்து கூறுகளிலும், உடலின் எல்லா உறுப்புகளிலும் நன்றாக நிலைத்திருக்கின்றன; அவை எங்கும் இருக்கின்றன — அப்படியிருக்க, யாருக்காக வெட்கம் விதிக்கப்படுகிறது?
ஸ்த்ரீணாம் ரூபம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஶ்ரூயதாம் தாத ஸாம்ப்ரதம் । யதாகடஸஹஸ்ரேஷுஸோதகேஷுவிராஜதே
பெண்களின் உருவம் பற்றி இப்போது நான் சொல்வேன்; இப்போது கேள், என் மகனே: ஆயிரக்கணக்கான குடங்களில், நீர் எப்படி ஒளிவிடுகிறதோ, அதுபோல்.
ஏகஶ்சம்த்ரோ ஹி ஸர்வத்ர பவாம்ஸ்தத்வத்விராஜதே । கதோ ஜம்துஸஹஸ்ரேஷு மோஹசக்ரே மஹாத்மவாந்
ஒரே நிலா எல்லா இடங்களிலும் ஒளிவிடும் போல, மாயை என்னும் சுழலில் அகப்பட்டிருக்கும் உயிர்களின் கூட்டத்திலிருந்து விலகி, மகான்மா எங்கும் பிரகாசிக்கிறார்.
ஸ்தாவரேஷு ச ஸர்வேஷு ஜம்கமேஷு ததா பவாந் । யோநித்வாரேண பாபேந மாயாமோஹமயேந வை
நிலையான உயிர்களிலும், அசையும் உயிர்களிலும், நீ பிறப்பின் வாயிலாக, பாவத்தாலும், மாயை என்னும் மயக்கத்தாலும் புகுந்து நிற்கிறாய்.