ஸேதிஹாஸம் புராவ்ரு'த்தம் தத்ஸர்வம் கதயாமி தே । புரா ஶக்ரஃ ஶிவம் த்ரஷ்டுமகாத்கைலாஸபர்வதம் । ஸர்வதேவைஃ பரிவ்ரு'தஸ்த்வப்ஸரோகணஸேவிதஃ
அந்த பழைய கதையையும் நடந்ததை முழுவதும் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஒருநாள், இந்திரன் எல்லா தேவர்களுடன், அப்சரஸ்களால் சூழப்பட்டு, சிவனைப் பார்க்க கயிலாய மலையைக் சென்றான்.
யாவத்கதஃ ஶிவக்ரு'ஹம் தாவத்தத்ராஶு த்ரு'ஷ்டவாந் । புருஷம் பீமகர்மாணம் தம்ஷ்ட்ராநயநபீஷணம்
அவன் சிவனின் இல்லத்துக்குள் சென்றவுடன், அங்கு பயங்கர செயல்கள் செய்த, பல்லும் கண்களும் அச்சுறுத்தும் ஒரு மனிதனை உடனே பார்த்தான்.
ஸ ப்ரு'ஷ்டஸ்தேந கஸ்த்வம் போ க்வ கதோ ஜகதீஶ்வரஃ । ஏவம் புநஃ புநஃ ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ யதா நோசிவாந்ந்ரு'ப
இந்திரன் அவனை, 'நீ யார்? உலகத்தின் ஆண்டவன் எங்கே போனான்?' என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்; ஆனால், அந்த மனிதன் பதில் சொல்லவில்லை, அரசே.
ததஃ க்ருத்தோ வஜ்ரபாணிஸ்தந்நிர்பர்த்ஸ்ய வசோऽப்ரவீத் । ரே மயா ப்ரு'ச்சமாநோऽபி நோத்தரம் தத்தவாநஸி
அப்போது, வஜ்ராயுதம் வைத்த இந்திரன் கோபம் கொண்டு அவனைத் திட்டி, 'நான் கேட்கும் போதும் நீ பதில் சொல்லவில்லை' என்று சொன்னான்.
அதஸ்த்வாம் ஹந்மி வஜ்ரேண கஸ்தே த்ராதாஸ்தி துர்மதே । இத்யுதீர்ய ததோ வஜ்ரீ வஜ்ரேண சாஹநத்த்ரு'டம்
'அதனால், நான் உன்னை வஜ்ராயுதத்தால் அடிக்கிறேன்; உன்னை யார் காப்பாற்றுவார்?' என்று கூறி, வஜ்ராயுதத்தால் அவனை பலமாக அடித்தான்.
தேநாஸ்ய கம்டே நீலத்வமகாத்வஜ்ரம் ச பஸ்மதாம் । ததோ ருத்ர ப்ரஜஜ்வால தேஜஸா ப்ரதஹந்நிவ
அந்த அடியால், அவனது கழுத்து நீலமாகி, வஜ்ராயுதம் சாம்பலாகி விட்டது. உடனே, ருத்ரன் தனது ஒளியால் எverythingயும் எரிக்கும்படி பிரகாசித்தான்.
த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரு'ஹஸ்பதிஸ்தூர்ணம் க்ரு'தாம்ஜலிபுடோऽபவத் । இம்த்ரஶ்சதம்டவத்பூமௌ க்ரு'த்வா ஸ்தோதும் ப்ரசக்ரமே
இதைப் பார்த்த ப்ருஹஸ்பதி விரைவாக கைகளை கூப்பி நின்றார்; இந்திரன் தரையில் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினார்.
ப்ரு'ஹஸ்பதிருவாச- நமோ தேவாதிதேவாய த்ர்யம்பகாய கபர்திநே । த்ரிபுரக்நாய ஶர்வாய நமோம்தகநிஷூதிநே
ப்ருஹஸ்பதி சொன்னார்: 'தேவர்களின் தேவனாகிய திரியம்பகனுக்கு, ஜடாமுடியுடன் உள்ளவருக்கு, திரிபுரனை அழித்தவருக்கு, சர்வனுக்கு, அந்தகனை அழித்தவருக்கு வணக்கம்.'
விரூபாயாதிரூபாய பஹுரூபாய ஶம்பவே । யஜ்ஞவித்வம்ஸகர்த்ரே ச யஜ்ஞாநாம் பலதாயிநே
அருவானவருக்கும், எல்லா வடிவங்களும் உடையவருக்கும், யாகங்களை அழிப்பவருக்கும், யாகங்களுக்கு பலன் அளிப்பவருக்கும், அந்த சாம்புவுக்கு வணக்கம்.
காலாம்தகாய காலாய காலபோகதராய ச । நமோ ப்ரஹ்மஶிரோஹம்த்ரே ப்ராஹ்மணாய நமோ நமஃ
மரணத்துக்கும் மரணமானவருக்கும், காலமாக இருப்பவருக்கும், காலத்தின் அனுபவத்தை தாங்குபவருக்கும், பிரம்மாவின் தலையை வெட்டியவருக்கும், பிராமணனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
நாரத உவாச- ஏவம் ஸ்துதஸ்ததா ஶம்புஃ த்விஜர்ஷபம் ஜகாத ஹ । ஸம்ஹரந்நயநஜ்வாலம் த்ரிலோகீதஹநக்ஷமாம்
நாரதர் சொன்னார்: இப்படிச் புகழப்பட்ட சாம்பு, மூன்று உலகத்தையும் எரிக்க வல்ல கண் நெருப்பை அடக்கிக் கொண்டு, அந்த சிறந்த பிராமணரிடம் பேசினார்.
வரம் வரய போ ப்ரஹ்மந்ப்ரீதஃ ஸ்துத்யாநயா தவ । இம்த்ரஸ்யஜீவதாநேந ஜீவதி த்வம் ப்ரதாம் வ்ரஜ
பிராமணா, ஒரு வரம் கேள்; உன் புகழால் நான் மகிழ்ந்துள்ளேன். இந்திரனுக்கு உயிர் அளிப்பதால் நீ வாழ்ந்தபடியே புகழ் பெறுவாய்.
ப்ரு'ஹஸ்பதிருவாச- யதி துஷ்டோऽஸி தேவ த்வம் யாஹீம்த்ரம் ஶரணாகதம் । அக்நிரேஷ ஶமம் யாது பாலநேத்ரஸமுத்பவஃ
பிருஹஸ்பதி சொன்னார்: தேவனே, நீ மகிழ்ந்திருந்தால், நெற்றிக் கண் நெருப்பாக இந்திரனை அடைந்துள்ள இந்த நெருப்பை அமைதியாக்கும் அருளை செய்யும்.
ஈஶ்வர உவாச- புநஃ ப்ரவேஶமாயாதி பாலநேத்ரே கதம் த்வயம் । ஏநம் த்யக்ஷ்யாம்யஹம் தூரே யதேம்த்ரம் நைவ பீடயேத்
ஈச்வரன் சொன்னார்: என் நெற்றிக் கணுக்குள் புகுந்த இந்த நெருப்பு மீண்டும் எப்படி வெளியே வரும்? நான் அதை தூரம் எறிவேன், அது இந்திரனை இனி தொந்தரவு செய்யாது.
நாரத உவாச- இத்யுக்த்வா தம் கரே த்ரு'த்வா ப்ராக்ஷிபல்லவணாம்பஸி । ஸோऽபதத்ஸிம்துகம்காயாஃ ஸாகரஸ்ய ச ஸம்கமே
நாரதர் சொன்னார்: இப்படிச் சொல்லி, அதை கையில் எடுத்துச் கொண்டு உப்புக் கடலில் எறிந்தார்; அது கங்கை நதியும் கடலும் கூடும் இடத்தில் விழுந்தது.
ததா ஸ பாலரூபத்வமகாத்தத்ர ருரோத ச । ருததஸ்தஸ்ய ஶப்தேந ப்ராகம்பத்தரணீ முஹுஃ
அங்கே அது ஒரு குழந்தை வடிவம் எடுத்து அழத் தொடங்கியது; அந்த அழுகை ஒலியால் பூமி மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கியது.
ஸ்வர்கஶ்ச ஸத்யலோகஶ்ச தத்ஸ்வநாத்பதிரீக்ரு'தௌ । ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மா யயௌ தத்ர கிமேததிதி விஸ்மிதஃ
அந்த ஒலியால் சுவர்க்கமும் சத்தியலோகமும் செவிடாகின; அதை கேட்ட பிரம்மா, இது என்ன என்று ஆச்சரியத்துடன் அங்கே வந்தார்.
தாவத்ஸமுத்ரஸ்யோத்ஸம்கே தம் பாலம் ஸ ததர்ஶ ஹ । த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராஹ்மணமாயாம்தம் ஸமுத்ரோऽபி க்ரு'தாம்ஜலி
அங்கே, கடலின் மடியில் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தார்; பிரம்மா வருவதைப் பார்த்த கடலும் கைகளை கூப்பி வணங்கினான்.
ப்ரணம்ய ஶிரஸா பாலம் தஸ்யோத்ஸம்கே ந்யவேஶயேத் । ததோ ப்ரஹ்மாப்ரவீத்வாக்யம் கஸ்யாயம் ஶிஶுரத்புதஃ
தலை வணங்கி, அந்தக் குழந்தையை மடியில் வைத்தான்; பிறகு பிரம்மா, 'இந்த அதிசயக் குழந்தை யாருடையது?' என்று கேட்டார்.
நிஶம்யேதி வசோ தாதுர்வாக்யம் து ஸாகரோऽப்ரவீத் । ப்ரஹ்மா உவாச- ஸரித்பதே குதோ லப்தோ பாலோ ஹ்யேஷ மஹாபலஃ
இப்படிப் பிரம்மாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட கடல் பதிலளித்தான்; பிரம்மா சொன்னார்: 'நதிகளின் அரசே, இந்த வலிமைமிகு குழந்தையை எங்கிருந்து பெற்றாய்?'
யஸ்ய நாதேந ஸம்த்ரஸ்தா தேவாஸுரமஹோரகாஃ । ஸமுத்ர உவாச- போ ப்ரஹ்மந்ஸிதுகம்காயாம் ஜாதோऽயம் மம புத்ரகஃ
அவனது அழுகை ஒலியால் தேவர்கள், அசுரர்கள், பெரிய பாம்புகள் எல்லாம் பயந்தனர்; கடல் சொன்னான்: 'பிரம்மா, இந்த குழந்தை கங்கை நதியில் பிறந்தது, இது என் மகன்.'
ஜாதகர்மாதி ஸம்ஸ்காராந்குருஷ்வாஸ்ய ஜகத்குரோ । நாரத உவாச- இத்தம் வததி பாதோதௌ ஸ பாலஃ ஸாகராத்மஜஃ
உலகுக்குத் தலைவரே, அவனுக்குப் பிறப்பு முதலான சடங்குகளைச் செய்யும்; நாரதர் சொன்னார்: இப்படிக் கடல் பேசும் போது, அந்தக் குழந்தை, கடலின் மகன்—
ப்ரஹ்மாணமக்ரஹீத்கூர்சே விதுந்வம்தம் முஹுர்முஹுஃ । துந்வதஸ்தஸ்ய கூர்சம் து நேத்ராப்யாமாகமஜ்ஜலம் । கதம்சிந்முக்தகூர்சோऽத ப்ரஹ்மா ப்ரோவாச ஸாகரம்
அவன் பிரம்மாவின் கமண்டலத்தைப் பிடித்து, மீண்டும் மீண்டும் அசைத்தான்; அசைக்கும் போது அவனது கண்களிலிருந்து நீர் வந்தது; கடைசியில் கமண்டலம் விடுபட்டதும், பிரம்மா கடலை நோக்கி பேசினார்.
ப்ரஹ்மோவாச- நேத்ராப்யாம் வித்ரு'தம் யஸ்மாதநேநைதஜ்ஜலம் மம । தஸ்மாஜ்ஜலம்தர இதி க்யாதோ நாம்நா பவத்யஸௌ
பிரம்மா சொன்னார்: 'இவன் கண்களால் என் கமண்டல நீரை பிடித்ததால், அவன் இனி ஜலந்தரன் என்ற பெயரால் புகழப்படும்.'
அதுநைவைஷ தருணஃ ஸர்வஶஸ்த்ராஸ்த்ரபாரகஃ । அவத்யஃ ஸர்வபூதாநாம் விநா ருத்ரம் பவிஷ்யதி
இப்போது அவன் இளைஞனாகி, எல்லா ஆயுதங்களிலும் தேர்ந்தவன்; அவனை ருத்ரனைத் தவிர வேறு யாரும் வெல்ல முடியாது.
யாதி யத்ர ஸமுத்பூதஸ்தத்ரேதாநீம் கமிஷ்யதி
அவன் பிறந்த இடத்திற்கே இப்போது செல்லப் போகிறான்.
நாரத உவாச- இத்யுக்த்வா ஶுக்ரமாஹூய ராஜ்யே தம் சாப்யஷேசயத் । ஆமம்த்ர்ய ஸரிதாம் நாதம் ப்ரஹ்மாம்தர்த்தாநமந்வகாத்
நாரதர் சொன்னார்: இப்படிச் சொல்லி, அவர் சுக்ரனை அழைத்து, அவனை அரசாட்சியில் அமர்த்தினார்; பிறகு, நதிகளின் ஆண்டவனை விடைபெற்று, பிரம்மா மறைந்து சென்றார்.
அத தத்தர்ஶநோத்புல்லநயநஃ ஸாகரஸ்ததா । காலநேமிஸுதாம் வ்ரு'ம்தாம் தத்பார்யார்தமயாசத
அப்போது, அந்தச் சமயம், சமுத்திரன் அவனைப் பார்த்து கண்கள் மலர்ந்தான்; கலநேமியின் மகளான வ்ருந்தாவைத் தன் மனைவியாகக் கேட்டு வேண்டினான்.
தே காலநேமிப்ரமுகாஸ்ததோऽஸுராஸ்தஸ்மை ஸுதாம் தாம் ப்ரததுஃ ப்ரஹர்ஷிதாஃ । ஸ சாபி தாந்ப்ராப்யஸுஹ்ரு'த்வராந்வஶீ ஶஶாஸ காம் ஶுக்ரஸஹாயவாந்பலீ
அதன்பின் கலநேமி முதலான அசுரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் மகளை அவனுக்குக் கொடுத்தார்கள்; அவன் அந்த நல்ல நண்பர்களைப் பெற்று, சுக்ரன் துணையாக வலிமைமிகு அரசனாக உலகை ஆட்சி செய்தான்.
இதி ஶ்ரீபாத்மே மஹாபுராணே பம்சபம்சாஶத்ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதாயாமுத்தரகம்டே கார்திகமாஹாத்ம்யே ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஸத்யபாமாஸம்வாதே ஜாலம்தரோத்பத்திவர்ணநம்நாம ஷண்ணவதிதமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, ஐம்பத்திஐந்து ஆயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட புனிதமான பத்ம மகாபுராணத்தின் உத்தர காண்டத்தில், கார்த்திகை மாதத்தின் மகிமை கூறும் பகுதியிலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் சத்யபாமாவும் உரையாடும் இடத்தில், 'ஜாலந்தரன் பிறந்த வரலாறு' என்ற தொண்ணூற்றாறுாவது அதிகாரம் முடிகிறது.