இத்யுக்தா கிரிஜா தேந முக்தகம்டா பிநாகிநம்। உவாச கோபரக்தாக்ஷீ ப்ருகுடீ விக்ரு'தாநநா
அப்படி அவர் கேட்டபோது, கிரிஜா திறந்த குரலில், கோபத்தால் கண்கள் சிவந்து, புருவம் சுருக்கி, பிணாகியைப் பார்த்து பேசினாள்.
தேவ்யுவாச-। ஸ்வக்ரு'தேந ஜநஃ ஸர்வோ ஜாட்யேந பரிபூயதே। அவஶ்யமர்தீ ப்ராப்நோதி கம்டநம் ஶஶிமம்டந
தேவி சொன்னாள்: ஒவ்வொருவரும் தாம் செய்த செயலால் மந்தமாகிறான்; தேடுபவர் தவறாமல் பழி பெறுவான், சந்திர கிரீடனே.
தபோபிர்தீர்கசரிதைர்யா த்வாம் ப்ரார்திதவத்யஹம்। தஸ்யா மேநி யதஸ்த்வேஷ ஹ்யவமாநஃ பதே பதே
நான் நீண்ட நாட்கள் தவம் செய்து உன்னை அடைய விரும்பினேன். ஆனாலும், ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் உன்னால் அவமதிப்பே தான் எனக்கு கிடைத்தது.
நைவாஸ்மி குடிலா ஶர்வ விஷமா ந ச தூர்ஜடே। ஸவிஷஸ்த்வம் ஜகத்க்யாதோ வ்யக்ததோஷாகராஶ்ரயஃ
ஓ பரமா, நான் வஞ்சகமோ, சுருளானவளோ அல்ல; ஜடையை உடையவனே, உலகம் முழுவதும் நச்சு கொண்டவனாகவும், குற்றங்கள் நிறைந்தவனாகவும் நீயே புகழப்படுகிறாய்.
த்வம் ஹி முஷ்ணாஸி தஶநாந்நேத்ரஹம்தா பகஸ்ய ச। ஆதித்யஸ்த்வாம் விஜாநாதி பகவாந்த்வாதஶாத்மகஃ
பகவனின் பற்கள், கண்கள் ஆகியவற்றை நீயே திருடினாய்; பன்னிரண்டு வடிவம் கொண்ட ஆதித்யன், அந்த செயலுக்கு காரணம் நீயே என்று அறிவான்.
மூர்த்நி ஶூலம் ஜநயஸி ஸ்வைர்தோஷைர்மாமதிக்ஷிபந்। யஸ்த்வம் மாமாத்தக்ரு'ஷ்ணேதி மஹாகாலோஸி விஶ்ருதஃ
உன் தலையில் நீயே சூலம் வைத்துக்கொள்கிறாய், உன் குறைகளை வைத்து என்னை பழிக்கிறாய்; என்னை 'கருப்பானவள்' என்று கூப்பிடுகிறாய், ஆனாலும் பெரிய காலமாக நீயே புகழப்படுகிறாய்.
யாஸ்யாம்யஹம் பரித்யக்துமாத்மாநம் தபஸா கிரிம்। ஜீவம்த்யா ந மயா க்ரு'த்யம் தூர்தேந பரிபூதயா
நான் இப்போது இந்த உடலை விட்டு, மலைக்குச் சென்று தவம் செய்யப் போகிறேன்; வஞ்சகனால் இழிவுபடுத்தப்பட்ட பிறகு, உயிரோடு இருந்து எனக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை.
காபாலிகேந க்ஷுத்ரேண ஶ்மஶாநே நித்யவாஸிநா। பூத்யா விலிப்த ஸ்வாம்கேந மாத்ரு'மத்யஸ்த சாரிணா
எப்போதும் சிதையில் தங்கி, கபாலம் கையில் வைத்துக் கொண்டு, உடலில் புச்சாணி பூசி, மாதர்களிடையே சுற்றும் அந்தக் குற்றமுள்ளவனால்.
நிஶம்ய தஸ்யா வசநம் கோபதீக்ஷ்ணாக்ஷரம் ஹரஃ। உவாசாநிஷ்டஸம்ப்ராம்தஃ ப்ரசலேநேம்துமௌலிநா
அவளது கோபம் கலந்த கூர்மையான வார்த்தைகளை கேட்டதும், ஹரன் துயரத்தில் கலங்கி, தலையில் இருந்த பிறை நடுங்க, பேசத் தொடங்கினான்.
ஶர்வ உவாச। அகாத்மஜாஸி கிரிஜே நாஹம் நிம்தாபரஸ்தவ। சாடூக்திபுத்யா து மயா க்ரு'த உந்மாதஸம்ஶ்ரயஃ
சர்வன் சொன்னான்: 'மலையரசி மகளே, உன்னை நான் பழிப்பவன் அல்ல; விளையாட்டாகவே பைத்தியக்காரனைப் போல நடந்தேன்.'
விகல்பஃ ஸ்வஸ்தசித்தே து கிரிஜே ந மம க்ரமாத்। யத்யேவம் குபிதா பீரு தத்தவாஹம் ந வை புநஃ
'மலையரசி மகளே, எனது மனதில் இப்படிப் பிதற்றல் இல்லை; ஆனால் நீ இவ்வளவு கோபமாக இருந்தால், அப்படிச் செய்ய நான் இனி ஒருபோதும் இல்லை.'
நர்மவாதீ பவிஷ்யாமி ஜஹி கோபம் ஶுசிஸ்மிதே। ஶிரஸா ப்ரணதேநைஷ ரசிதஸ்தே மயாம்ஜலி
'நான் இனிமேல் நகைச்சுவையாகப் பேசுவேன்; அழகாகப் புன்னகை புரிவாயே, கோபத்தை விட்டுவிடு. தலை குனிந்து உனக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறேன்.'
நி ஹீநோ ஹ்யபமாநேந நிம்திதே நைதி விக்ரியாம்। அஸதாம் து ஸதாம் ந ஸ்யாந்மர்மஸ்ப்ரு'ஷ்டோ நரஃ கில
'உயர்ந்தவனை அவமதிப்பதால் அவன் சிறிதும் குறையாது; பழிக்கப்பட்டாலும் மனம் கலங்காது. ஆனால், தீயவர்களுக்கு மட்டுமே இதயம் புண்படும், நல்லவர்களுக்கு அல்ல.'
அநேகைஶ்சாடுபிர்தேவீ தேவேந ப்ரதிபோதிதா। கோபம் தீவ்ரம் ந தத்யாஜ ஸதீ மர்மணி கட்டிதா
தெய்வம் எவ்வளவு இனிய வார்த்தைகள் பேசினாலும், சதீ, உள்ளுக்குள் புண்பட்டதால், தன் கடும் கோபத்தை விடவில்லை.
அவஷ்டப்தமதாச்சித்ய வாஸஃ ஶம்கரபாணிநா। விபர்யஸ்தாலகாவேகாத்கந்துமைச்சச்ச ஶைலஜா
பின்னர், சங்கரனின் கையிலிருந்த உடையை பிடுங்கி, முடி சிதறி, கலக்கத்தில், அந்த மலையரசி வெளியேற விரும்பினாள்.
தஸ்யா வ்ரஜம்த்யாஃ கோபேந புநராஹ புராம்தகஃ। ஸத்யம் ஸர்வைரவயவைஸ்தநோஷி ஸத்ரு'ஶாம் பிதுஃ
அவள் கோபத்தில் வெளியேறும்போது, நகரங்களை அழிப்பவன் மறுபடியும் சொன்னான்: 'உன் எல்லா உறுப்புகளிலும் உன் தந்தையைப் போலவே இருக்கிறாய்.'
ஹிமாசலஸ்ய ஶ்ரு'ம்கஸ்தமேவ ஜாலாகுலம் மநஃ। ததா துரவகாஹ்யேப்யோ கஹநோ ஹி தவாஶயஃ
'உன் மனம், இந்து மலையின் சிகரத்தைப் போல சிக்கலாக உள்ளது; அதுபோல, உன் உள்ளமும் எவராலும் எளிதில் அறிய முடியாத ஆழமானது.'
காடிந்யமஶ்மஸாரேப்யோ வநேப்யோ பஹுலாம் கதா। குடிலத்வம் நிம்நகாப்யோ துஃஸேவ்யத்வம் ஹிமாதபி
'பாறைகளும் காடுகளும் விட அதிக கடினம் உனக்குள்ளது; ஆறுகளை விட அதிக சுருளான தன்மை உனக்குள்ளது; இமயமலைக்கும் விட கடினமாக உன்னை மகிழ்விப்பது.'
ஸம்க்ராம்தம் ஸர்வமேவைதத்தந்வம்கி ஹிமபூதராத்। இத்யுக்தா ஸா புநஃ ப்ராஹ கிரிஶம் ஶைலகந்யகா
'இவை எல்லாம் உனக்குள், மழைபோல், அந்த பனிமலையிலிருந்து வந்துள்ளன.' என்று சொன்னபோது, அந்த மலையரசி மறுபடியும் கிரீசனை நோக்கி பேசினாள்.
கோபகம்பிதமூர்த்தா ஸா ப்ரஸ்புரத்தஶநச்சதா। உமோவாச-। ஸ்யாத்ஸர்வம் தோஷதாநேந நிம்தாயாம் குணிநோ பலாத்
அவள் கோபத்தில் தலையைக் குலுக்கி, பற்களை காட்டி, உமா சொன்னாள்: 'குற்றம் காண்பவரால், நல்லவரின் பண்புகளும் குறையாகவே மாறும்.'
தவாபி துஷ்டஸம்பர்காத்ஸம்க்ராம்தம் ஸர்வமேவ ஹி। வ்யாலேப்யோநேகஜிஹ்வத்வம் பஸ்மநோऽஸ்நேஹவ்ரு'த்திதா
உன் கெட்டவர்களுடன் பழகியதால்தான், பாம்புகளின் பல நாக்குகள் போல் பேசும் இயல்பு, சாம்பலுக்கு எண்ணெய் இல்லாதது போல் பாசமின்மை, இவை எல்லாம் உன்னிடம் வந்துள்ளன.
ஹ்ரு'த்காலுஷ்யம் ஶஶாம்கோத்தம் துர்பாதத்வம் விஷாதபி। கிம் சாத்ர பஹுநோக்தேந அலம் வாசாம் ஶ்ரமேண தே
நிலவினால் உன் மனதில் களங்கம் பிறந்தது, விஷத்தால் உனக்கு பேசுவதில் தடை ஏற்பட்டது. இதை விட அதிகமாக என்ன சொல்ல வேண்டும்? உனக்காக வார்த்தைகளை வீணாகச் செலவிட வேண்டாம்.
ஶ்மஶாநவாஸாந்நிர்பீஸ்த்வம் நக்நத்வாத்தவநத்ரபா। நிர்க்ரு'ணத்வம் கபாலித்வாத்தயா தே விகதா சிரம்
சமாதியில் வாழ்வதால் உனக்கு பயமே இல்லை; நிர்வாணமாக இருப்பதால் வெட்கமும் இல்லை; கபாலம் சுமப்பதால் இரக்கம் இல்லை; நீண்ட நாட்களாக உன்னிடம் தயை இல்லை.
இத்யுக்த்வா மம்திராத்தஸ்மாந்நிர்ஜகாம ஹிமாத்ரிஜா। தஸ்யாம் வ்ரஜம்த்யாம் தேவேஶ்யாம் கணைஃ கிலகிலாக்ரு'தா
இவ்வாறு கூறி, இமயமகள் அந்த மாளிகையிலிருந்து வெளியேறினாள்; அந்த தேவியை விட்டு செல்லும் போது, அவளது தோழிகள் சத்தம் செய்தனர்.
க்வ மாதர்கச்சஸீத்யுக்த்வா ருதத்பிர்தாவிதம் புநஃ। விஷ்டப்ய சரணௌ தேவ்யா வீரகோ பாஷ்பகத்கதஃ
"அம்மா, எங்கே போகிறீர்கள்?" என்று அழுதவாறு வீராகன் விரைந்து ஓடி வந்து, தேவியின் கால்களை பற்றிக்கொண்டு, கண்ணீர் கலந்த குரலில் கேட்டான்.
ப்ரோவாச மாதஃ கிந்ந்வேதத்க்வ யாஸி குபிதாதுரா। அஹம் த்வாமநுயாஸ்யாமி வ்ரஜம்தீம் ஸ்நேஹவர்ஜிதாம்
அவன், "அம்மா, இது ஏன் இப்படி? கோபத்திலும் துயரத்திலும் நீ எங்கே போகிறாய்? பாசமில்லாமல் போனாலும், நான் உன்னைப் பின்தொடர்வேன்," என்றான்.
நோசேத்பதிஷ்யே ஶிகராத்கிரேரஸ்ய த்வயோஜ்சிதஃ। உந்நம்யவதநம் தேவீ தக்ஷிணேந து பாணிநா
"இல்லையெனில், நீ என்னை விட்டு விலகினால், இந்த மலை உச்சியிலிருந்து நான் குதிப்பேன்," என்று கூற, தேவியார் தனது வலது கையால் அவன் முகத்தை உயர்த்தினாள்.
உவாச வீரகம் மாதா த்வம் ஶோகம் புத்ர மா க்ரு'தாஃ। ஶைலாக்ராத்பதிதும் நைவ ந ச கம்தும் மயா ஸஹ
மாதா வீராகனிடம், "மகனே, கவலைப்படாதே; நீ மலை உச்சியிலிருந்து விழ வேண்டியதுமில்லை, என்னுடன் வரவும் வேண்டாம்," என்று சொன்னாள்.
யுக்தம் தே புத்ர கச்சாமி யேந கார்யேண தச்ச்ரு'ணு। க்ரு'ஷ்ணேத்யுக்தா ஹரேணாஹம் ஸ்தம்பிதாஸ்ம்யவமாநிதா
"மகனே, நான் ஒரு காரியத்துக்காக போகிறேன், அதை கேள்: ஹரியால் 'கிருஷ்ணா' என்று அழைக்கப்பட்டதால், நான் அவமானப்பட்டேன், அதனால் போகிறேன்," என்று கூறினாள்.
ஸாஹம் தபஃ கரிஷ்யாமி யேந கௌரீத்வமாப்நுயாம்। ஏஷ ஸ்த்ரீலம்படோ தேவோ யாதாயாம் மய்யநம்தரம்
அதனால், நான் தவம் செய்து, கௌரி நிலையை அடைய விரும்புகிறேன்; இந்த தேவன் பெண்களை விரும்புபவன், நான் இல்லாதபோது வேறு ஒருவரை நாடுவான்.