ஜாஹ்நவீமம்டலக்ஷுப்ததோயாகுலம் மா விஶேதா பஹுவ்யாக்ரஜுஷ்டே வநே। வத்ஸ ஸம்க்யேஷு துர்கேஷு யத்வீரக புத்ர பாவாயதாம் ஸ்வச்சசித்தோ ஜநஃ
கங்கை நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடுகின்ற காட்டில், பல புலிகள் திரியும் இடத்தில், செல்லாதே மகனே. ஆபத்தான இடங்களில் மனதைத் தூய்மையாக வைத்துக்கொள், வீரவனே; மக்கள் எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும்.
ப்ரார்திதம் பவ்யமாயாதிபாவிந்யஸௌ பாவ்யதாம் ஸோபி நிர்வர்த்யஸர்வைர்குணைஃ। ஏவமுக்தோऽநயா வீரகோ மாதரம் ஸஸ்மயந்நாஹ லீலாவஶாவிஷ்டதீஃ
உனக்காக விரும்பும் நல்லவை எதிர்காலத்தில் நிச்சயம் நடைபெறும்; எல்லா நற்குணங்களும் அதில் நிறைந்திருக்கும். இவ்வாறு தாயார் கூற, விளையாட்டில் மனம் மூழ்கிய அந்த சிறுவன் சிரித்தபடி தாயை நோக்கி பதிலளித்தான்.
ஏஷ மாத்ரா ஸ்வயம் மே க்ரு'தஃ கம்கணஃ பத்ரகஶ்சித்ரிதஃ பாடலைர்பிம்துபிஃ। சாருபுஷ்பைரியம் மாலதீபிஃ க்ரு'தாமாலிகா மே ஶிரஸ்யாஹிதா கோமலா
என் தாயார் தானே எனக்காக இத்தகைய வளையலை செய்தார்; சிவந்த புள்ளிகளும் இலைகளும் அதில் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த மெல்லிய மல்லிகைமாலையை அழகாக செய்து என் தலையில் சூட்டினாள்.
தோஷயாமீஶ்வரீமித்யயம் ஸத்வரம் சிம்தயித்வா வ்ரஜத்பாஹ்யதஃ க்ரீடநம்। ஸ்வைர்கணைஃ ஸம்யுதோ வீரகோ ஹர்ஷிதோ தக்ஷிணாத்பஶ்சிமம் பஶ்சிமாதுத்தரம்
"தெய்வத்தை மகிழ்விப்பேன்" என்று எண்ணி, அவன் விரைவாக வெளியே சென்று, தன் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினான்; தெற்கிலிருந்து மேற்கே, மேற்கிலிருந்து வடக்கே சென்றான்.
உத்தராத்பூர்வமப்யேத்ய ஸக்யாயுதா ப்ரேக்ஷதே தம் கவாக்ஷாம்தராத்வீரகம்। ஶைலபுத்ரீ பஹிஃ க்ரீடிதாரம் ஜகத்ஸ்நேஹதஃ புத்ரலுப்தாயதஸ்ஸோத்ர கஃ
வடக்கிலிருந்து கிழக்கே சென்றான்; நண்பர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர். மலையம்மை, தன் மகனைப் பார்க்கும் ஆசையுடன், ஜன்னல் கம்பியினூடாக வெளியே விளையாடும் வீரகனை அன்புடன் பார்த்தாள்.
மோஹமாயாதி யஃ ஸ்வல்பவேத்தா ஜடோ மாம்ஸவிண்மூத்ரஸம்காததேஹோத்வஹஃ। த்ரஷ்டுமப்யம்தரம் நாகவாஸேஶ்வரேஷ்விந்துமௌலிப்ரவிஷ்டேஷு கக்ஷாம்தரம்
அறிவும் ஞானமும் இல்லாத, மாம்சம், மலம், சிறுநீர் ஆகியவற்றால் ஆன உடலைச் சுமக்கும் அறியாதவன், விண்மீன் மௌலி அணிந்த தேவர்கள் உள்ள அந்தரங்க இடங்களைப் பார்க்க விரும்புவானா?
வாஹநாந்யேவமாரோஹமாணாஸ்ததோ லோகபாலாஸ்த்ரபூகம் முஹூர்த்தாவதி। கட்க ஏஷோ விகட்காகரோ நிர்மலஃ க்ரு'ம்தகஃ கஸ்ய கேநாஹ்ரு'தோ ப்ரூத நஃ
அப்போது உலகத்தை காக்கும் தேவர்கள் தங்கள் வாகனங்களில் ஏறி, "இந்த வாள் எவரால் கொண்டு வரப்பட்டது? இது யாருக்காக? எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்" என்று கேட்டனர்.
நோபவேத்தஸ்ததம்டேந கிம் ப்ரூமஹே பீமமூர்த்யம் கணே நாஸ்தி க்ரு'த்யம் கிரௌ। பாஶ ஏஷோஸ்தி தேநாத்ர கோ பத்யதே மா வ்ரு'தா லோகபாலாநுகாஸ்திஷ்டத
இதை கையில் எடுத்துச் செய்ய வேண்டிய வேலை இல்லை; இங்கு இத்தகைய பயங்கர ஆயுதம் தேவையில்லை; இங்கே ஒரு கயிறு இருக்கிறது, யாரை கட்ட வேண்டும்? உலகத்தை காக்கும் தேவர்களே, வீணாக எதுவும் செய்ய வேண்டாம்; அமைதியாக இருங்கள்.
ஏவமேவைததித்யப்ருவம்ஸ்தே ததா வீக்ஷ்ய தேவாநுகம் வீரகம் ரக்ஷகம்। ப்ராஹ தேவீ வநே பர்வதே நிர்ஜராத்யக்நிஶாலாமுகே பூதலே பூதபாஃ
அவர்கள் இவ்வாறு கூறி, வீரகனை, தேவதைகள் சூழ்ந்திருக்கும் பாதுகாவலனை பார்த்தனர். அப்போது தேவி கூறினாள்: "காட்டிலும், மலையிலும், குகை வாயிலிலும், அக்னி மண்டபத்தின் அடியிலும், பூதங்களை காக்கும் காவலர்கள் இருக்க வேண்டும்" என்றாள்.
நிர்சராம்போ நிபாதேஷு நோ மஜ்ஜதாத்புஷ்பஜாலாவநத்தேஷு தாமஸ்வபி। ப்ரோச்சநாநாத்ரிகும்ஜாவகாஹேஷ்வதோ மாருதாஸ்போடஸம்ரக்ஷணே காமதஃ
அவன் அருவி நீரில் விழக்கூடாது; மலர்களால் மூடிய குளங்களில் மூழ்கக்கூடாது; மலையின் அடர்ந்த காடுகளில் புகக்கூடாது; வலுவான காற்றால் பாதிக்கப்படக்கூடாது; அவன் விரும்பும் படி பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
காம்சநோத்தும்க ஶ்ரு'ம்காவரோஹக்ஷிதௌ ஹைமரேணூத்கராஸம்கபிம்கத்யுதிஃ। கேசராணாம் வநே சாபி ரம்யே பபௌ ரூபஸம்பத்ப்ரகாரோகணோ வாஸிதும்
மந்திரமலையின் பொன்னிறமான உயர்ந்த சரிவுகளில், பொன்னூற்றிய மணல் பரப்புகளில், வானவர்களால் சூழப்பட்ட அழகிய காட்டில், எல்லா சிறப்பும் நிறைந்த அவன் உருவம் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தது.
மம்தரேகம்தரே சாருவாபீதடே குந்தமம்தாரபுஷ்பப்ரவாலாம்புஜே। ஸித்தநாரீபிராபீதரூபாம்ரு'தம் விஸ்த்ரு'தைர்நேத்ரமாத்ரைரநுந்மேஷிபிஃ1.43.
மந்திரமலையின் ஒரு பள்ளத்தாக்கில் உள்ள அழகிய குளத்தோரத்தில், மல்லிகை, மந்தாரை, இளங்கிளைகள், தாமரை மலர்களுடன், சித்த பெண்கள் கண் இமைப்பில்லாமல் விரிவாகப் பார்த்து, அவன் அழகை அமுதுபோல் ரசித்தார்கள்.
வீரகம் ஶைலபுத்ரீ நிமேஷாம்தராதஸ்மரத்புத்ரக்ரு'த்நுர்விநோதார்திநீ। ஸோபி தாத்ரு'க்க்ஷணாவாப்தபுண்யோதயோ யோ ஹி ஜந்மாம்தரேऽஸ்யாத்மஜத்வம் ததஃ
மலையம்மை, மகனை நினைத்து, மகிழ்ச்சி நாடி, கண் இமைப்பில் வீரகனை நினைத்தாள்; அந்த நிமிடத்தில் பெரும் புண்ணியம் பெற்ற அவன், இப்பிறவியில் அவளுக்கு மகனாகத் தோன்றினான்.
க்ரீடதஸ்தஸ்ய த்ரு'ப்திஃ கதம் ஜாயதே யோபி பாவாஜ்யக? த்வேதஸா தேஜஸா। கலிபதஃப்ரேக்ஷணம் திவ்யகீதக்ஷணம் ந்ரு'த்யலோலைர்கணைஶைஃ ப்ரவ்ரு'த்யக்ஷணம்
விளையாட்டில் மூழ்கிய அவனுக்கு திருப்தி எப்போது வரும்? அவன் இயல்பு எப்போதும் புதிதாகும். அவனுக்கு ஒவ்வொரு கணமும் பார்வையிலும், தெய்வீகப் பாடலிலும், நண்பர்களின் ஆனந்தமான நடனத்திலும் மகிழ்ச்சி நிரம்பியது.
ஸிம்ஹநாதாகுலே கம்டஶைலே ஜ்வலத்ரத்நஜாலே ப்ரு'ஹத்ஸாலதாலேக்ஷணம்। புல்லநாநா தமாலாலிகாலேக்ஷணம் வ்ரு'க்ஷமூலே விலோலோமராலேக்ஷணம்
சிங்கங்கள் கர்ஜிக்கும் குகைகளில், ஜொலிக்கும் ரத்தினங்கள் அலங்கரித்த அந்த மலைப்பகுதியில், பெரிய சால மரங்கள் சாட்சி நிற்க, மலர்ந்த பல வகை தமால மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மரங்களின் அடியில், மென்மையான மான் குட்டிகள் சஞ்சரிக்கும் இடத்தில் அவர் காணப்பட்டார்.
ஸ்வல்பபம்கே ஜலே பம்கஜாம்கேக்ஷணம் மாதுரம்கே ஶுபே நிஷ்கலம்கேக்ஷணம்। பரிக்ரீடதே பாலலீலாவிஸாரீ கணேஶாதிபா தேவதாநம்தகாரீ
அற்பமான களிமண்ணில், நீரில் தாமரை மலரை நோக்கி, தாயின் மடியில் தூய்மையான, குற்றமற்ற கண்களோடு, குழந்தை விளையாட்டில் ஈடுபட்டு, தேவதைகளுக்கெல்லாம் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் கணேசன், தேவகணங்களின் தலைவன் ஆனந்தம் பரப்பினார்.
நிகும்ஜேஷு வித்யாதரோத்கீதஶீலஃ பிநாகீவ லீலாவிலாஸைஃ ஸலீலஃ। ப்ரகாஶ்ய புவநம் கோபிஸ்ததோ திநகரே கதே
காட்டுக்குள், வித்யாதரர்கள் புகழ் பாட, பிணாகி சிவனைப் போல விளையாட்டுடன் இனிமையாக நடந்து, பசுக்களுடன் உலகத்தை ஒளிரச் செய்து, சூரியன் மறையும் வரை அங்கு இருந்தார்.
தேஶாம்தரம் ததா பஶ்சாத்தூரஸ்தோ தரணீதரஃ। மித்ரத்வமஸ்ய ஸுத்ரு'டம் ஹ்ரு'தயே த்யோதயந்நிவ
பிறகு, அந்த மலை தூரத்தில் நிற்க, சூரியன் மறைந்தபோது, அவர் உறுதியான நட்பை மனதில் ஒளிர்த்தது போல் தோன்றினார்.
நித்யமாராதிதோ விப்ரைஃ ஶ்ரீமாந்விகநஸஃ ஸுதஃ। நாகரோத்ஸவிதுர்மேருருபகாரம் பதிஷ்யதஃ
பிராமணர்கள் எப்போதும் வழிபடும் புகழ் பெற்ற விக்னசனின் மகன், சூரியன் மேரு மலையின் பின்னால் மறையும்போது அவனுக்கு உதவி செய்யவில்லை.
ஜநேஷ்வேஷா வ்யவஸ்தேதி ஶ்ரூயதே ஸ்ரவலிதோ ஹ்யதஃ। திநேநாநுகதோ பாநுஃ ஸ்வஜநம் பரிபூரயந்
மக்களிடையே இது வழக்கம்: சூரியன் பகலைத் தொடர்ந்து, தன் மக்களை ஒளியால் நிரப்பி, கீழே இறங்குகிறான் என்று கேட்கப்படுகிறது.
ஸம்த்யாபத்தாம்ஜலிபுடா முநயோபிமுகா ரவிம்। யாவதத்யாஸதே ஶீக்ரம் நிவார்யோஷ்ணாபிபாவிதாம்
முனிவர்கள், சந்த்யை நேரத்தில் கைகளை கூப்பி, சூரியனை எதிர்நோக்கி வழிபடுகிறார்கள்; அவர் வெப்பத்தால் அதிகமாகும் முன், விரைவாக அந்த வழிபாடு நிறைவடைகிறது.
வ்யஜ்ரு'ம்பதாத லோகேஸ்மிந்க்ரமாத்வைபாவரம் தமஃ। குடிலஸ்யேவ ஹ்ரு'தயே காலுஷ்யம் தூஷயந்மநஃ
பிறகு, உலகில் இருட்டு மெதுவாக பரவி, வஞ்சகனின் மனதில் உள்ள குற்றம் போல் மனதை மாசுபடுத்தியது.
ஜ்வலத்பணிபணாரத்நதீபோத்யோதித பித்திகே। ஶயநே ஶஶஸம்காத ரத்நவஸ்த்ரோத்தரச்சதே
ஜொலிக்கும் பாம்புகளின் நாகமணிகள் ஒளிரும் சுவரில், சந்திரமணிகள் மற்றும் ரத்தினப் பரப்புகளால் மேலே மூடிய படுக்கையில் அவர் படுத்திருந்தார்.
நாநாரத்நத்யுதிலஸச்சக்ரசாபவிடம்பகே। ரத்நைஃ கிம்கிணிஜாலேந லஸந்முக்தாகலாபகே
பலவகை ரத்தினங்களின் ஒளியால் இந்திரதனுசை போல் தோற்றமளித்து, ரத்தின மணி சங்கிலிகள் மற்றும் முத்து மாலைகள் ஒளிரும் படுக்கை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
கமநீயசலல்லீலா விதாநாச்சாதிதாம்பரே। மம்தரே மம்ந்தஸம்சாரம் கதே கிரிஸுதாயுதஃ
அழகாக அசையும் விளையாட்டு திரை வானத்தை மூடி, மந்தர மலை மெதுவாக நகர, மலை மகளும் கூட இருந்தாள்.
தஸ்தௌ கிரிஸுதா பாஹுலதா மிலிதகம்தரஃ। ஶஶிமௌலிஃ ஸிதஜ்யோத்ஸ்நாஸ்பாரபூரிதகோசரஃ
மலை மகள் தனது கரங்களை அவரது கழுத்தில் சுருளவைத்து நின்றாள்; சந்திர கிரீடம் சூடியவர், வெள்ளை ஜோதி நிறைந்த காட்சியில் நிலைத்திருந்தார்.
கிரிஜாப்யஸிதாபாம்கீ நீலோத்பலதலச்சவிஃ। விபாவர்யா ச ஸம்ப்ரு'க்தா பபூவாதீவ கோமயீ
கிரிஜா, கருப்பு கண்களும், நீலத்தாமரை இதழ் நிறமும் உடையவளாக இரவுடன் கலந்து, மிக அழகாக பிரகாசித்தாள்.
தாமுவாச ததோ தேவஃ க்ரீடாகேலிகலாயுதாம்
அப்போது அந்த தேவன், விளையாட்டு நுண்ணறிவு கொண்ட அவளிடம் பேசினார்.
ஶர்வ உவாச। ஶரீரே மம தந்வம்கி ஸிதே பாஸ்யஸிதத்யுதிஃ। புஜம்கீ வா ஸிதா ஶுப்ரே ஸம்ஶ்லிஷ்டா சம்தநேதரௌ
சர்வன் சொன்னார்: மெலிந்த தோளியாய், என் உடலில் வெண்மை பிரகாசிக்கிறது; அது வெண்மையான பாம்பா, தூய்மையானதும், சந்தனத் தேய்க்கப்பட்ட என் கரங்களை சுற்றி இருக்கிறதா?
சம்த்ராதபேந ஸம்ப்ரு'க்தா ருதிராம்பரஸம்வ்ரு'தா। ரஜநீ வா ஸிதே பக்ஷே த்ரு'ஷ்டிதோஷம் ததாஸி மே
சந்திர ஒளியில் நனைந்து, சிவப்புக் குடை அணிந்து, அல்லது வெள்ளை இரவின் பக்கத்தில் என் கண்களுக்கு குறைவு வந்ததா?