ந ரூபேணேத்ரு'ஶீ லோகே ரம்யேஷு வநஸாநுஷு। கௌதுகேந பராம்ரு'ஷ்டஸ்தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ருததீம் கிரிஃ
இந்த அழகான காடுகளின் மலைச்சரிவுகளில், அவளை அழுது கொண்டிருப்பதை பார்த்தபோது, அந்த மலைக்கு இதுபோல் ஆச்சர்யம் ஒருபோதும் ஏற்படவில்லை.
உபஸ்ரு'ப்ய ததஸ்தஸ்யா நிகடம் ஸோப்யப்ரு'ச்சத। ஹிமவாநுவாச-। காஸி கஸ்யாஸி கல்யாணி கிமர்தம் சாபி ரோதிஷி
அவளிடம் அருகில் சென்று, ஹிமவான் கேட்டான்: 'நீ யார், நற்குணமுள்ளவளே? யாருடையவள்? எதற்காக இப்படி அழுகிறாய்?'
நைததல்பமஹம் மந்யே காரணம் லோகஸும்தரி। ஸா தஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா உவாச மதுநா ஸஹ
'இது ஒரு சிறிய விஷயம் என்று நான் நினைக்கவில்லை, உலக அழகியே,' என்று அவன் சொன்னான். அவன் வார்த்தைகள் கேட்டவுடன், தன் துயரத்துடன் அவள் பதிலளித்தாள்.
ருதம்தீ ஶோகவசநம் ஶ்வஸம்தீ தைந்யவர்தநம்। ரதிருவாச-। காமஸ்ய தயிதாம் பார்யாம் ரதிம் மாம் வித்தி ஸுவ்ரத
அழுது, துயர வார்த்தைகள் கூறி, ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூச்சுவிட்டு, ரதி சொன்னாள்: 'நல்லவனே, நான் காமனின் அன்பு மனைவி ரதி என்று அறிந்து கொள்.'
கிராவஸ்மிம்ஶ்ச பகவாந்கிரிஶஸ்தபஸி ஸ்திதஃ। தேந ப்ரத்யூஹருஷ்டேந க்ரோதாத்விஸ்பார்ய லோசநம்
'இந்த மலைமேல், பரமசிவன் தவம் இருந்தார். கோபத்தில், அவர் கண்களை பெரிதாகத் திறந்து—'
விமுச்யாக்நிஶிகாஜ்வாலாம் காமோ பஸ்மாவஶேஷிதஃ। அஹம் து ஶரணம் யாதா தம் தேவம் பயவிஹ்வலா
'அவர் கண்களில் இருந்து தீக்கணல் பறக்க, காமன் சாம்பலாகி விட்டான். பயத்தில் நான் அந்த தேவனைத் தஞ்சம் அடைந்தேன்.'
ஸ்துதவத்யத ஸம்துஷ்டஸ்ததோ மாம் கிரிஶோऽப்ரவீத்। துஷ்டோஹம் காமதயிதே காமோத்பத்திர்பவிஷ்யதி
'நான் அவரை போற்றி வாழ்த்தியபோது, சிவபெருமான் திருப்தியடைந்து என்னிடம் சொன்னார்: "காமனின் அன்பே, நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; காமன் மீண்டும் பிறப்பான்."'
த்வத்ஸ்துதிம் சாப்யதீயாநோ நரோ பக்த்யா மதாஶ்ரயஃ। லப்ஸ்யதே காம்க்ஷிதம் காமம் நிவர்தமரணாதபி
'உன் புகழை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்து, என்னை அடைவோர் யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் விரும்பியதை—including மரணத்திலிருந்து விடுதலையையும்—பெறுவார்கள்.'
ப்ரதீக்ஷமாணா தத்வாக்யமாஶாவேஶவஶாதஹம்। ஶரீரம் பரிரக்ஷிஷ்யே கிம்சித்காலம் மஹாத்யுதே
'அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேறும் நம்பிக்கையில், நான் சிறிது காலம் என் உடலை பாதுகாத்து காத்திருக்கிறேன், ஒளிவளர்ந்தவரே.'
இத்யுக்தஸ்து தயா ரத்யா ஶைலஃ ஸம்ப்ரமபீஷணஃ। பாணாவாதாய தநயாம் கம்துமைச்சத்ஸ்வகம் புரம்
இவ்வாறு ரதி கூறியதும், அந்த மலை, கலக்கத்தில் ஆழ்ந்து, தன் மகளின் கையைப் பிடித்து, தன் நகரத்திற்குத் திரும்ப விரும்பினான்.
பாவிநோऽவஶ்யபாவித்வாத்பவித்ரீ பூதபாவிநீ। லஜ்ஜமாநா ஸகிமுகைருவாச பிதரம் கிரிம்
எதிர்காலம் நிச்சயம் நிகழும் என்பதால், வெட்கத்துடன் அந்த பெண், தோழிகளால் ஊக்கமளிக்கப்பட்டு, தன் தந்தையான மலையிடம் பேசினாள்.
ஶைலபுத்ர்யுவாச-। துர்பகேந ஶரீரேண கிம் மமாநேந காரணம்। கதம் ச தாம் தஶாம் ப்ராப்தஶ்ஶங்கரோ மே பதிர்பவேத்
மலையின் மகள் சொன்னாள்: 'இந்த துயரமான உடலை வைத்திருந்து என்ன பயன்? இப்படி ஒரு நிலை அடைந்தபிறகு, சங்கரன் எப்படி என் கணவராக முடியும்?'
தபோபிஃ ப்ராப்யதேபீஷ்டம் நாஸாத்யம் து தபஸ்யதஃ। துர்பகத்வம் வ்ரு'தா லோகே விஹிதே ஸதி ஸாதநே
'தவம் செய்தால் வேண்டியது கிடைக்கும்; தவம் செய்பவருக்கு எதுவும் கடினமல்ல. முயற்சி செய்யும் வழி இருக்கையில், துயரம் உலகில் அர்த்தமில்லை.'
தபஸி ப்ரஷ்டஸம்தேஹா ததஃ ஸ்வார்தஜிகீஷயா। ஏவம் தபஃ கரிஷ்யேஹம் யாமீத்யுக்தவதீம் ஸுதாம்
'தவத்தின் பலத்தில் சந்தேகம் இல்லாமல், என் நோக்கம் நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக, இங்கே தவம் செய்வேன்,' என்று அவள் தந்தையிடம் சொன்னாள்.
உவாச வாசா ஶைலேம்த்ரோ கத்கதஸ்வரவர்ணயா। ஹிமவாநுவாச-। உமேதி சாபலம் புத்ரி ந க்ஷமம் தாவகம் வபுஃ
அப்போது மலையரசன், உணர்ச்சியால் குரல் நடுங்கி, சொன்னான்: 'மகளே, உன் மென்மையான உடலுக்கு இப்படி அவசரமாக நடப்பது பொருந்தாது.'
ஸோடும் க்லேஶாநுரூபஸ்ய தபஸஃ ஸௌம்யதர்ஶநே। பாவீந்யபி ச கார்யாணி பதார்தாநி ஸதைவ து
'மென்மையானவளே, கடினமான தவத்தின் துன்பங்களை உன் உடல் தாங்க முடியாது. மேலும், நிகழ வேண்டிய நிகழ்வுகள் எப்போதும் நடக்கும்.'
பாவிநோர்தா பவம்த்யேவ பஹவோऽநிச்சதோபி ஹி। தஸ்மாந்ந தபஸா தேஸ்தி பாலே கிம்சித்ப்ரயோஜநம்
'நிகழப்போகும் விஷயங்கள், விரும்பாதவர்களுக்கும் கூட, நிச்சயம் நடக்கும். அதனால், பாப்பா, தவம் செய்வதில் எந்த பயனும் இல்லை.'
பவநம் சைவ கச்சாமி சிம்தயிஷ்யாமி தத்ர வை। இத்யுக்தா து யதா நைவ க்ரு'ஹமந்வேதி ஶைலஜா
'நான் வீடு திரும்பி, அங்கே இதை யோசிப்பேன்,' என்று அவன் சொன்னான். ஆனால் அப்படி கூறியும், மலையரசி வீட்டிற்கு பின்தொடரவில்லை.
ததோத்ரிஶ்சிம்தயாவிஷ்டஃ ஸ்வஸுதாம் ப்ரஶஶம்ஸ ச। ததோம்தரிக்ஷே திவ்யா ச வாகபூத்புவநத்ரயே
அப்போது, ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிய அவர், தன் மகளை புகழ்ந்தார். அந்நேரம், மூன்று உலகங்களிலும் ஒலிக்கும் தெய்வீகக் குரல் ஆகாயத்தில் எழுந்தது.
உமேதி சாபலம் புத்ரி த்வயோக்தா தநயா யதஃ। உமேதி நாம தேநாஸ்யா புவநேஷு பவிஷ்யதி
மகளே, நீ அவளை 'உமா' என்று அக்கறையுடன் அழைத்ததால், இனி எல்லா உலகங்களிலும் அவளுக்கு 'உமா' என்றே பெயர் இருக்கும்.
ஸித்திர்மூர்திமதீ த்வேஷா ஸாதயிஷ்யதி சிம்திதம்। இதி ஶ்ருத்வா து வசநம் ஸ ததாகாஶமம்டலே
அவள் சித்தி உருவாகி, எண்ணியதை நிறைவேற்றுவாள். இந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அவர் அந்த விண்ணுலகத்தில்—
அநுஜ்ஞாய ஸுதாம் ஶைலோ ஜகாமாஶு ஸ்வமம்திரம்। புலஸ்த்ய உவாச-। ஶைலஜாபி யயௌ ஶைலமகம்யமபி தைவதைஃ
மகளுக்கு அனுமதி அளித்து, மலைமன்னன் விரைவாக தன் இல்லத்திற்குச் சென்றார். புலஸ்த்யர் சொன்னார்: மலைமகளும் தெய்வங்களுக்கே எட்டாத ஒரு சிகரத்திற்குச் சென்றாள்.
ஸகீப்யாமநுயாதா து நியதா நகராஜஜா। ஶ்ரு'ம்கம் ஹிமவதஃ புண்யம் நாநாதாதுவிபூஷிதம்
தன் தோழிகளுடன் சென்ற அந்த ஒழுங்கான மலைமன்னரின் மகள், பல்வேறு கனிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட புனிதமான இமயமலையின் சிகரத்தை அடைந்தாள்.
திவ்யபுஷ்பலதாகீர்ணம் ப்ரமரோத்குஷ்டபாதபம்। திவ்யப்ரஸ்ரவணோபேதம் மநோரதஶதோஜ்ஜ்வலம்
அங்கு தெய்வீக மலர்மல்லிகைகள் பசர்ந்திருந்தன; தேனீகளின் முழக்கம் நிறைந்த மரங்கள், தெய்வீக ஊற்றுகள், நூற்றுக்கணக்கான விருப்பங்கள் நிறைவேறிய ஒளிமிகு இடம் அது.
நாநாபக்ஷிஸமாயுக்தம் சக்ரவாகோபஶோபிதம்। ஜலஜஸ்தலஜைஃ புண்யைஃ ப்ரபுல்லைருபஶோபிதம்
பலவகை பறவைகள் நிரம்பியிருந்தது; சக்ரவாகப் பறவைகள் அழகூட்டின; நீரிலும் நிலத்திலும் மலர்ந்த புனிதமான மலர்களால் அந்த இடம் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
சித்ரகம்தரஸம்குஹ்யம் திவ்யகேஹஸமந்விதம்। விஹம்கஸம்கஸம்குஷ்டம் கல்பபாதபஸம்கடம்
அங்கு வியப்பூட்டும் குகைகள், இரகசிய இடங்கள், தெய்வீக வீடுகள் இருந்தன; பறவைகளின் கூட்டம் முழங்கியது; ஆசை நிறைவேற்றும் மரங்கள் அடர்ந்திருந்தன.
தத்ராபஶ்யந்மஹாஶாகம் ஶாகிநம் ஹரிதச்சதம்। ஸர்வர்துகுஸுமோபேதம் சக்ரவாகோபஶோபிதம்
அங்கே, பெரும் கிளைகளும் பசுமை இலைகளும் கொண்ட ஒரு பெரிய மரத்தை அவள் கண்டாள்; எல்லா காலங்களிலும் மலர்கள் மலர்ந்திருந்தது; சக்ரவாகப் பறவைகள் அதனை அழகுபடுத்தின.
நாநாபுஷ்பஶதாகீர்ணம் நாநாவிதபலாந்விதம்। த்யக்தம் ஸூர்யஸ்ய ருசிபிர்பிந்நஸம்ஹதபல்லவம்
அது நூற்றுக்கணக்கான வண்ணமயமான மலர்களாலும் பலவகை பழங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அதன் இலைகள் சூரியனின் கதிர்களால் பிரிந்து ஒளிர்ந்தன.
தத்ராம்பராணி ஸம்த்யஜ்ய பூஷணாநி ச ஶைலஜா। ஸம்வீதா வல்கலைர்திவ்யைர்தர்பநிர்மிதமேகலா
அங்கு, மலைமகள் தன் ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் விட்டு விட்டு, தெய்வீகமான வற்கொடிகளால் உடை அணிந்து, தர்ப்பை புல்லால் செய்யப்பட்ட இடுப்புப் பட்டை கட்டிக்கொண்டாள்.
த்ரிஃஸ்நாதா பாடலாஹாரா பபூவ ஶரதாம் ஶதம்। ஶதமேகேந ஜீர்ணேந பர்ணேநாவர்த்தயத்ததா
மூன்று முறை குளித்து, வெண்மங்கலான உணவையே உண்டு, நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாள்; ஒரே பழைய இலை மட்டும் கொண்டு அந்த நூறு ஆண்டுகளை கடத்தினாள்.