பவிஷ்யத்தண்டபதநம் ஶரீரே தஸ்ய வீக்ஷ்ய ச। ஸம்பஶ்யமாநஸ்தம் தோஷம் கோரம் புத்ரஸ்ய ராகவ
தண்டனுக்கு எதிர்காலத்தில் உடல் வீழ்ச்சி வரும் என்பதை அறிந்து, தன் மகனில் அந்த பயங்கரமான குறையை உணர்ந்தார், ராகுவின் வம்சத்தவரே.
ஸ விம்த்யநீலயோர்மத்யே ராஜ்யமஸ்ய ததௌ ப்ரபுஃ। ஸ தம்டஸ்தத்ர ராஜாபூத்ரம்யே பர்வதமூர்த்தநி
அந்த ஆண்டவன், விண்த்யா மற்றும் நீலமலைகள் இடையே உள்ள ராஜ்யத்தை அவனுக்கு வழங்கினார்; அங்கு தண்டன் அந்த அழகிய மலைமேல் அரசனானான்.
புரம் சாப்ரதிமம் தேந நிவேஶாய ததா க்ரு'தம்। நாம தஸ்ய புரஸ்யாத மதுமத்தமிதி ஸ்வயம்
அங்கு அவன் தன் வாசத்திற்காக ஒப்பற்ற நகரம் ஒன்றை அமைத்தான்; அந்த நகருக்கு அவனே 'மதுமத்தம்' என்று பெயர் வைத்தான்.
ததாதேஶேந ஸம்பந்நஃ ஶூரோ வாஸமதாகரோத்। ஏவம் ராஜா ஸ தத்ராஜ்யம் சகார ஸபுரோஹிதஃ
அப்படி அரசனின் கட்டளையால் வலிமை பெற்ற வீரன் அங்கு தங்கினான்; அவ்வாறு அந்த ராஜ்யத்தை, தன் முதன்மை புரோகிதருடன் சேர்ந்து ஆட்சி செய்தான்.
ப்ரஹ்ரு'ஷ்ட ஸுப்ரஜாகீர்ணம் தேவராஜோ யதா திவி। ததஃ ஸ தம்டஃ காகுத்ஸ்த பஹுவர்ஷகணாயுதம்
மகிழ்ச்சியுடன், நல்ல பிள்ளைகள் சூழ, வானில் தேவராஜாவைப் போல, தண்டன், காகுத்ஸ்த குலத்தவரே, பல வருடங்கள் ஆட்சி செய்தான்.
அகாரயத்து தர்மாத்மா ராஜ்யம் நிஹதகம்டகம்। அத காலே து கஸ்மிம்ஶ்சித்ராஜா பார்கவமாஶ்ரமம்
அந்த தர்மத்தை விரும்பும் அரசன், துன்பம் இல்லாத ராஜ்யத்தை ஆட்சி செய்தான்; பின்னர் ஒரு காலத்தில், அந்த அரசன் பார்கவ முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.
ரமணீயமுபாக்ராமச்சைத்ரமாஸே மநோரமே। தத்ர பார்கவகந்யாம் து ரூபேணாப்ரதிமாம் புவி
அழகிய சைத்ர மாதத்தில், அந்த இனிய இடத்துக்குள் சென்றான்; அங்கு, பூமியில் ஒப்பில்லாத அழகுடைய பார்கவரின் மகளை அவன் கண்டான்.
விசரம்தீம் வநோத்தேஶே தம்டோऽபஶ்யதநுத்தமாம்। உத்தும்கபீவரீம் ஶ்யாமாம் சம்த்ராபவதநாம் ஶுபாம்
அவள் காட்டில் தனியாகச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, தண்டன் அவளைப் பார்த்தான்; உயரமான, பருமனான, கருமையான, சந்திரனைப் போல் முகம் கொண்ட, நல்லடையாளங்களுடன் இருந்தாள்.
ஸுநாஸாம் சாருஸர்வாம்கீம் பீநோந்நதபயோதராம்। மத்யே க்ஷாமாம் ச விஸ்தீர்ணாம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாம் குருதே முதம்
அழகான மூக்கு, அழகான உறுப்புகள், பூரணமாக உயர்ந்த மார்புகள், இடையில் மெலிந்தும், அகலமாகவும் இருந்த அவளைப் பார்த்ததும் அவன் மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.
ஏகவஸ்த்ராம் வநே சைகாம் ப்ரதமே யௌவநே ஸ்திதாம்। ஸ தாம் த்ரு'ஷ்ட்வாத்வதர்மேண அநம்கஶரபீடிதஃ
ஒரே vasthiram அணிந்து, காட்டில் தனியாக, இளமை முதற்பருவத்தில் இருந்த அவளைப் பார்த்ததும், அவன் தர்மத்திற்கு விரோதமாக, காதல் அம்பால் பீடிக்கப்பட்டான்.
அபிகம்ய ஸுவிஶ்ராம்தாம் கந்யாம் வசநமப்ரவீத்। குதஸ்த்வமஸி ஸுஶ்ரோணி கஸ்ய சாஸி ஸுஶோபநே
அந்த ஓய்வெடுத்து நின்ற கன்னியை அணுகி, அவனிடம் கேட்டான்: 'எங்கே இருந்து வந்தாய், அழகான இடுப்புடையவளே? யாருடைய மகளாக இருக்கிறாய், அழகானவளே?'
பீடதோஹமநம்கேந ப்ரு'ச்சாமி த்வாம் ஸுஶோபநே। த்வயா மேऽபஹ்ரு'தம் சித்தம் தர்ஶநாதேவ ஸும்தரி
'காதலால் பீடிக்கப்பட்டு உன்னிடம் கேட்கிறேன், அழகானவளே; உன்னை பார்த்தவுடன் என் மனம் உன்னால் கவரப்பட்டுவிட்டது, அழகியவளே.'
இதம் தே வதநம் ரம்யம் முநீநாம் சித்தஹாரகம்। யத்யஹம் ந லபே போக்தும் ம்ரு'தம் மாமவதாரய
'உன் இந்த முகம் முனிவர்களின் மனதை ஈர்க்கும் அழகுடையது; நான் உன்னை பெற முடியாவிட்டால், என்னை இறந்ததாகவே எண்ணிக்கொள்.'
த்வயா ஹ்ரு'தா மம ப்ராணா மாம் ஜீவய ஸுலோசநே। தாஸோஸ்மி தே வராரோஹே பக்தம் மாம் பஜ ஶோபநே
'நீ என் உயிரை எடுத்துவிட்டாய், அழகான கண்களையுடையவளே; எனக்கு உயிர் தா, அழகான இடுப்புடையவளே. நான் உன் தாசன்; பக்தியுடன் என்னை ஏற்று, ஒளிவீசும் தேவியே.'
தஸ்யைவம் து ப்ருவாணஸ்ய மதோந்மத்தஸ்ய காமிநஃ। பார்கவீ ப்ரத்யுவாசேதம் வசஃ ஸவிநயம் ந்ரு'பம்
அந்த அரசன் ஆசையிலும் பெருமையிலும் மயங்கிப் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், பார்கவி அந்த அரசரிடம் மரியாதையுடன் இவ்வாறு சொன்னாள்.
பார்கவஸ்ய ஸுதாம் வித்தி ஶுக்ரஸ்யாக்லிஷ்டகர்மணஃ। அரஜாம் நாம ராஜேம்த்ர ஜ்யேஷ்டாமாஶ்ரமவாஸிநஃ
அரசே, நீ அறிந்து கொள் — நான் பாவமில்லாத செயல்கள் கொண்ட சுக்ரன் என்பவரின் மகளும், ஆசிரமத்தில் வாழும் மக்களில் மூத்தவளும், அரஜா என்பவளும் தான்.
ஶுக்ரஃ பிதா மே ராஜேம்த்ர த்வம் ச ஶிஷ்யோ மஹாத்மநஃ। தர்மதோ பகிநீ சாஹம் பவாமி ந்ரு'பநம்தந
அரசே, சுக்ரன் என் தந்தை; நீ அந்த மகான் சுக்ரனின் சீடன்; நீதியின்படி நான் உனக்கு சகோதரியாக இருக்கிறேன், அரசர்களுக்குச் சிறப்பு தரும் ஒருவனே.
ஏவம்விதம் வசோ வக்தும் ந த்வமர்ஹஸி பார்திவ। அந்யேப்யோபி ஸுதுஷ்டேப்யோ ரக்ஷ்யா சாஹம் ஸதா த்வயா
இப்படி பேசுவது உனக்கு ஏற்றதல்ல, அரசனே; மற்ற தீயவர்களிடமிருந்தும் நீ எப்போதும் என்னை பாதுகாக்க வேண்டும்.
க்ரோதநோ மே பிதா ரௌத்ரோ பஸ்மத்வம் த்வாம் ஸமாநயேத்। அதவா ராஜதர்மேணாஸம்பம்தம் குருஷே பலாத்
என் தந்தை கோபமுள்ளவரும், கடுமையானவரும்; அவர் உன்னை சாம்பலாக்கி விடக்கூடும். இல்லையெனில், அரசருக்கான சட்டத்தை மீறி, நீ தவறான செயலை வலுக்கட்டாயமாகச் செய்வாய்.
பிதரம் யாசயஸ்வ த்வம் தர்மத்ரு'ஷ்டேந கர்மணா। வரயஸ்வ ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட பிதரம் மே மஹாத்யுதிம்
நீ நீதியோடு என் தந்தையிடம் கேட்டுப் பார்க்க வேண்டும்; அரசர்களில் சிறந்தவரே, என் மகிமைமிக்க தந்தையைத் தேர்ந்தெடு.
அந்யதா விபுலம் துஃகம் தவ கோரம் பவேத்த்ருவம்। க்ருத்தோ ஹி மே பிதா ஸர்வம் த்ரைலோக்யமபிநிர்தஹேத்
இல்லையெனில், உனக்கு பெரும் துன்பமும், பயங்கரமான தண்டனையும் நிச்சயம் ஏற்படும்; ஏனெனில் என் தந்தை கோபமடைந்தால், மூன்று உலகங்களையும் எரித்து விடக்கூடும்.
ததோऽஶுபம் மஹாகோரம் ஶ்ருத்வா தம்டஃ ஸுதாருணம்। ப்ரத்யுவாச மதோந்மத்தஃ ஶிரஸாபிநதஃ புநஃ
அந்த பயங்கரமான தண்டனையைப் பற்றி கேட்டதும், ஆசையில் மயங்கிய அந்த அரசன் தலையை வணங்கி மீண்டும் பதில் சொன்னான்.
ப்ரஸாதம் குரு ஸுஶ்ரோணி காமோந்மத்தஸ்ய காமிநி। த்வயா ருத்தா மம ப்ராணா விஶீர்யம்தி ஶுபாநநே
அழகிய இடுப்புடையவளே, எனக்கு தயை செய்; ஆசையில் நான் மயங்குகிறேன். உன்னால் என் உயிர் கட்டுப்பட்டுவிட்டது, நல்ல முகமுடையவளே, அது உடைந்து போகிறது.
த்வாம் ப்ராப்ய வைரம் மேऽத்ராஸ்து வதோ வாபி மஹத்தரஃ। பக்தம் பஜஸ்வ மாம் பீரு த்வயி பக்திர்ஹி மே பரா
உன்னைப் பெற்ற பிறகு எனக்கு பகைமை வந்தாலும், மரணம் வந்தாலும் பரவாயில்லை; பயந்தவளே, என்னை உன் பக்தனாக ஏற்று, உன்னைப் பற்றிய என் பக்தி மிகுந்தது.
ஏவமுக்த்வா து தாம் கந்யாம் பலாத்ஸம்க்ரு'ஹ்ய பாஹுநா। அந்யேந ராஜ்ஞா ஹஸ்தேந விவஸ்த்ரா ஸா ததா க்ரு'தா
இவ்வாறு அந்த பெண்ணிடம் சொல்லி, அரசன் தன் ஒரு கை கொண்டு அவளை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து, மற்றொரு கையால் அவளது உடையை அகற்றினான்.
அம்கமம்கே ஸமாஶ்லேஷ்ய முகே சைவ முகம் க்ரு'தம்। விஸ்புரம்தீம் யதாகாமம் மைதுநாயோபசக்ரமே
தன் உடலை அவளது உடலோடு இணைத்து, வாயை அவளது வாயில் வைத்து, அவள் தடுக்கினாலும், அவன் விருப்பப்படி சேர்க்கையைத் தொடங்கினான்.
தமநர்தம் மஹாகோரம் தம்டஃ க்ரு'த்வா ஸுதாருணம்। நகரம் ஸ்வம் ஜகாமாஶு மதோந்மத்த இவ த்விபஃ
அந்த பயங்கரமான தவறான செயலைக் செய்து முடித்ததும், ஆசையில் மயங்கிய யானை போல் அந்த அரசன் விரைவாகத் தன் நகரத்திற்கு திரும்பினான்.
பார்கவீ ருததீ தீநா ஆஶ்ரமஸ்யாவிதூரதஃ। ப்ரத்யபாலயதுத்விக்நா பிதரம் தேவஸம்மிதம்
பார்கவி, அழுது வாடியவளாக, ஆசிரமத்துக்கு அருகில், தெய்வத்துடன் ஒப்பிடத்தக்க தந்தையை வருவார் என கவலையுடன் காத்திருந்தாள்.
ஸ முஹூர்தாதுபஸ்ப்ரு'ஶ்ய தேவர்ஷிரமிதத்யுதிஃ। ஸ்வமாஶ்ரமம் ஶிஷ்யவ்ரு'தம் க்ஷுதார்தஃ ஸந்யவர்தத
சிறிது நேரம் கழித்து, அளவில்லா ஒளியுடைய அந்த தெய்வீக முனிவர், நீராடி, சீடர்களால் சூழப்பட்டு, பசிக்காகத் தன் ஆசிரமத்துக்கு வந்தார்.
ஸோபஶ்யதரஜாம் தீநாம் ரஜஸா ஸமபிப்லுதாம்। சம்த்ரஸ்ய கநஸம்யுக்தாம் ஜ்யோத்ஸ்நாமிவ பராஜிதாம்
அவர், அரஜாவை மனம் தளர்ந்து, தூசியில் மூடப்பட்டவளாக, மேகங்கள் மூடிய சந்திர ஒளியைப் போல வீழ்ச்சி அடைந்தவளாகக் கண்டார்.