பத்மபுராணம்

புலஸ்த்யர் பீஷ்மரிடம் இந்த உலகின் உருவாக்கம் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதை சீராக விவரிக்கிறார். "பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, மற்றும் ஆகாயம்—இவை ஒவ்வொன்றும் தனித் தனித் தன்மை கொண்டவை; இவற்றை வரிசையாக விளக்குகிறேன்," என்று அவர் தொடங்குகிறார். முதலில், தாமசிகமான (பூதாதி) மூடிய ஆகாயம் தோன்றியது; அதன் தன்மை ஒட்டுமொத்தமாக ஒலி மட்டுமே. ஆகாயம் மாற்றம் அடைந்தபோது, அதிலிருந்து தொடுதல் என்ற தன்மை மட்டும் வெளிப்பட்டது. இந்த சக்திவாய்ந்தது தான் வாயு; அதன் தன்மை தொடுதல் எனக் கருதப்படுகிறது. ஆகாயம், ஒலி மட்டும் கொண்டிருந்தது, தற்போது தொடுதல் தன்மை கொண்டது. அதன்பின், வாயு மாற்றம் அடைந்தபோது, உருவம் என்ற தன்மை மட்டும் வெளிப்பட்டது; அந்த உருவம் "ஒளி" என அழைக்கப்படுகிறது, வாயுவும் உருவம் என்ற தன்மையை பெற்றது. வாயு, தொடுதல் மற்றும் உருவம் ஆகிய இரு தன்மை கொண்டிருந்தது, ஆனால் உருவம் தன்மை வாயுவை முழுமையாக மூடிவிட்டது. ஒளி மாற்றம் அடைந்தபோது, ருசி என்ற தன்மை மட்டும் வெளிப்பட்டது. அதிலிருந்து, நீர் உருவானது; அது உருவம் தன்மை கொண்டிருந்தது. நீர் மாற்றம் அடைந்தபோது, வாசனை என்ற தன்மை மட்டும் வெளிப்பட்டது. இதிலிருந்து ஒரு கலவை தோன்றியது; அதன் தன்மை வாசனை எனக் கருதப்படுகிறது. தேவர்கள், ரஜஸின் மூலம் பிறந்த புலன்களை பத்து என அறிவிக்கின்றனர். மனது இங்கு பதினொன்றாவது; தேவர்கள் சத்த்வத்தில் பிறந்த புலன்கள்—தோல், கண், மூக்கு, நாக்கு, காது—ஐந்து புலன்கள். இவற்றின் செயல்கள் ஒலி முதலியவற்றை உணர்வது. பேச்சு, கை, பாதம், குதிகால், மற்றும் உற்பத்தி உறுப்புகள்—இவை ஐந்து செயல் உறுப்புகள். வெளியேற்றம், கைபேச்சு, இயக்கம், பேச்சு—இவை ஒவ்வொன்றும் அந்த உறுப்புகளின் தன்மை. பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாயம்—இவை ஒலி முதலிய தன்மை கொண்டவை; இவை அமைதியானவை, கடுமையானவை, மந்தமானவை என்று வேறுபடுத்தப்படுகின்றன. இவை தனித்தனியாக பலவித சக்திகள் கொண்டவை; ஒன்றிணையாமல், உயிர்களை உருவாக்க முடியவில்லை, முழுமையாக இணைவதற்குள். ஆனால், ஒன்றிணைந்து, ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக, முழுமையாக ஒரே தொகுதி, ஒரே ஒற்றுமை அடைந்தன. புருஷன் தலைமையில், வெளிப்படையானவற்றின் நலனுக்காக, மகா தத்துவம் மற்றும் அதன் பிறகு வரும் அனைத்தும், அந்த முடிவில், பிரபஞ்ச முட்டையை உருவாக்கின. அது நீர் புட்டம் போல விரிந்து வளர்ந்தது; அங்கு, வெளிப்படாத சாரம் ஜனார்தனராக வெளிப்பட்டது. பிரம்மா, "பிரம்மன்" என்ற வடிவில் தானே நிலை கொண்டார்; மேரு அதன் நாபி, பெரிய மலைகள் அதன் பிளாசென்டா ஆனது. பிரபஞ்ச நீர் மற்றும் கடல்கள் அந்த மகா ஆத்மாவிற்குச் சொந்தமானவை; அவற்றில் தீவுகள், கடல்கள், பிரகாசமான உலகங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று கூடியுள்ளன. அந்த பிரபஞ்ச முட்டையில், ஹீரோ, தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள்—all arose; வெளியில் நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாயம், மற்றும் பூமி முதலிய பூதங்கள் சூழ்ந்துள்ளன. அந்த முட்டை, பூமி முதலிய பூதங்கள் மற்றும் வெளிப்படாத சாரம் ஆகியவற்றால் பத்து மடங்காக மூடப்பட்டுள்ளது; மகா ஒன்று அனைத்தாலும் சூழப்பட்டு உள்ளது. அனைத்து மூடுகளும், எல்லா உயிர்களும் ஒன்றிணைந்திருக்கும்; அது தேங்காய் பழம் போன்றது—விதை வெளி புற மூடுகளால் சூழப்பட்டிருக்கிறது. பிரம்மா தானே உலகத்தை உருவாக்குகிறார்; பிரபஞ்சம் உருவாக்கப்பட்ட பிறகு, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அதை பாதுகாப்பார், கல்ப காலம் இருக்கும்வரை. அந்த ஜனார்தனன், சத்த்வம் தன்மை கொண்ட, அளவிட முடியாத சக்தி கொண்ட தெய்வமாகும். கல்பம் முடிவில், அவர் கடுமையான இருள் வடிவம் எடுத்து, மிகவும் பயங்கரமாக அனைத்து உயிர்களையும் விழுங்குகிறார். உலகம் ஒரே பெரும் கடலாக மாறும் போது, எல்லா உயிர்களையும் விழுங்கி, அவர் பாம்பு படுக்கையில் படுத்து, எல்லா வடிவங்களையும் சுமக்கிறார். மீண்டும் விழித்துப், அவர் உலகத்தை புதிதாக உருவாக்குகிறார்; உருவங்களை எடுத்துக் கொண்டு, உருவாக்கம், பாதுகாப்பு, அழிவு—இவை அனைத்திற்கும் காரணமாக, அவர் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவா. உருவாக்கம் தானே உருவாக்குகிறார்; விஷ்ணு பாதுகாக்க வேண்டியவற்றை பாதுகாப்பார்; இறுதியில், அந்த ஆண்டவன் தானே எல்லாவற்றையும் வாபஸ்து செய்து அழிக்கிறார். பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாயம்—அவர் தான் எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவன்; உலகமுழுதும் பரவி, ஆதாரம், அழிவில்லாதவன். ஆகவே, எல்லா உருவாக்கமும், ஆதாரமும் அவருள் உள்ளது; அவர் உருவாக்கப்பட்டதும், உருவாக்குபவரும், பாதுகாப்பதும், பாதுகாப்பவரும்; பிரம்மா முதலிய நிலைகளில், அவர் எல்லா வடிவங்களும் கொண்டவர்; பரம பிரம்மா, வரங்களை வழங்கும், உயர்ந்தவன். பீஷ்மர் கேட்கிறார்: "அளவில்லாத, தூய, மகா ஆத்மா பிரம்மன் எப்படி உருவாக்கம் முதலியவற்றுக்கு காரணமாக இருக்க முடியும்?" புலஸ்த்யர் பதில் அளிக்கிறார்: "எல்லா உயிர்களின் சக்திகள் கணிக்க முடியாதவை, அறிவால் மட்டுமே அறியப்படுகின்றன; அதனால், பிரம்மனின் உருவாக்கம் மற்றும் மற்ற சக்திகள் உள்ளன." பண்டிதர்கள் அவர் பிறக்கிறான் என்று சொல்கிறார்கள், ஆனால் அவர் நித்யன்; அவரது கால அளவு நூறு ஆண்டுகள் என கணிக்கப்படுகிறது. அது "பரார்தம்" என அழைக்கப்படுகிறது; அதின் பாதி கூட விவரிக்கப்படுகிறது. பதினைந்து நிமேஷங்கள் ஒரு "காஷ்டா" என அறியப்படுகிறது. முப்பது காஷ்டாக்கள் ஒரு "கலா"; முப்பது கலாக்கள் ஒரு "முஹூர்த்தா"; அந்த கணக்கில் ஒரு நாள் மற்றும் இரவு, முஹூர்த்தாக்கள் மூலம் மனிதன் தனது நாளை கணிக்கிறான். அவ்வாறு பல நாள், இரவு சேர்ந்து ஒரு மாதம், இரண்டு பக்ஷங்கள் கொண்டது; ஆறு மாதங்கள் சேர்ந்து ஒரு வருடம், தெற்குப் பாதை மற்றும் வடக்குப் பாதை என பிரிக்கப்படுகிறது. தேவர்கள் தெற்குப் பாதையை இரவாக, வடக்குப் பாதையை நாளாகக் கருதுகிறார்கள்; கிருத, திரேதா முதலிய காலங்கள் ஆயிரம் தேவர்கள் ஆண்டுகளால் கணிக்கப்படுகின்றன. நான்கு யுகங்களை பன்னிரண்டு பாகமாக பிரிக்க வேண்டும்: நான்கு, மூன்று, இரண்டு, ஒன்று என்று வரிசையாக கிருத முதலியவற்றிற்கு. பண்டைய அறிஞர்கள் ஒவ்வொரு யுகமும் ஆயிரம் தேவர்கள் ஆண்டுகள் கொண்டது என சொல்கிறார்கள்; அந்த அளவுகளுடன், முன் யுக சந்திரம் நூற்றுக்கணக்கில் விவரிக்கப்படுகிறது. யுகம் முடிந்ததும், அதற்கு சமமான சந்திரம் உடனே வருகிறது; அந்த சந்திரம் மற்றும் அதன் பகுதி இடையே உள்ள காலம் அப்படியே. அதை "யுகம்" என்று அறிய வேண்டும்; கிருத, திரேதா, த்வாபர, கலி—இவை நான்கு சேர்ந்து "சதுர்யுகம்" என அழைக்கப்படுகிறது. அந்த சதுர்யுகம் ஆயிரம் மடங்கு ஒரு பிரம்மாவின் நாள்; ஒரு பிரம்மா நாளில், பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர். இவ்வாறு புலஸ்த்யர், உலகின் உருவாக்கம், அதன் கால அளவுகள், பிரம்மாவின் செயல்கள், மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் முழுமையான தன்மை பற்றி பீஷ்மருக்கு விரிவாக, புனிதமாக, சீராக விளக்குகிறார்.