இந்தப் பகுதி பத்தி மகாபுராணத்தின் உத்தர கண்டத்தில், கலிந்தி யின் மகிமையை விளக்கும் அதிகாரத்தின் முடிவில், ஒரு ஆழமான ஆன்மிகக் கதை unfolds ஆகிறது. முன்னதாக, அந்த பரமாத்மா — உலகத்தின் காரணமாகவும், காரணத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாகவும், தனக்கு தன்மையான குணங்களுடன், சுய ஒளியால் உலகத்தை பிரகாசமாக்கும், நித்யமான, அறிவும் ஆனந்தமும் ஆனது — பற்றிய விவரம் கூறப்படுகிறது. இந்த ஆன்மா, நாவால் சுவைக்க முடியாதது; கண்கள் பார்க்க முடியாதது; காதுகள் கேட்க முடியாதது; மூக்கால் நாற்றம் அறிய முடியாதது; தோலால் தொட முடியாதது. இது புலன்களுக்கு எட்டாதது; சுய வெளிப்பாடுடையது; சுயத்தை காண்பது; மனத்திற்கும் அறிவிற்கும் எட்டாதது; பொருளாக இருப்பதில்லை. அதன் அவதாரங்கள் தூய தன்மை கொண்ட தெய்வங்கள்; அவர்கள் அதை சேவிக்கிறார்கள், ஆனால் அதன் ரூபத்தை அறிய முடியவில்லை, ஏனெனில் அது இருப்பும் இல்லாமையும் கடந்தது. அப்படி இருக்க, அதன் ஆதியும் அழிவும் இல்லாத அந்த உண்மை சுயத்தை நோக்கி, தவறான மனத்துடன் யாராவது கோபப்படுவது எப்படி? இதற்குப் பின், கலிந்தி யின் மகிமை அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்ததாக, நாரதர் கூறுகிறார்: அந்த ஹம்ஸம், எல்லோருக்கும் இறுதி உண்மை சொற்களால் உபதேசம் செய்த பின்னர், அவர்கள் சுய சம்பந்தப்பட்ட கிரியைகளை செய்யச் செய்தான். முகுந்தனின் கர்ப்பிணி மனைவி, கணவனைப் பின்தொடர விரும்பினார்; ஆனால் அந்த ஞானி அவரைத் தடுத்தார். பின்னர், அவளது எலும்புகளை, அந்த துறவியுடன் சேர்த்து, அவளது சகோதரன், ராஜா, கங்கை நதியில் வீசுவதற்காக பயணத்தைத் தொடங்கினார். அந்த இருவரும், பிராமணனும் துறவியுமாக, சில நாட்கள் கழித்து, விதியின் ஆணையால், புனிதமான இடமான இந்திரபிரஸ்தாவுக்கு வந்தார்கள். அங்கு, இந்திரபிரஸ்தாவை அருகே ஓடும் கோசலா நதியிலிருந்து, யமுனா கரையில் இருவரும் இரவு தூங்கினர். அவர்கள் பயணத்தில் சோர்வடைந்ததால், எலும்புகளின் கட்டையை இடையில் வைத்துக்கொண்டு, ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கு சென்றனர். அந்த நடுஇரவில், எல்லா பயணிகளும் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு நாய் அங்கு வந்தது; சமைத்த உணவு சாப்பிட ஆசை கொண்டது. அது முகாமில் முழுவதும் சுற்றி, சமையல் பாத்திரங்களை நாற்றம் பார்த்து, vessel-களை நக்கி, சில இடங்களில் தலையில் அடிகள் பெற்றது. அடிகள் பெற்றதும், அந்த நாய் அமைதியாக ஓடிப்போனது; பதிலடி கொடுக்க முடியாமல், தன் மனைவியால் அடக்கப்பட்ட மனிதனைப் போல நடந்தது. அவன் அடிகள் பெற்ற இடங்களில் மீண்டும் நுழைந்து, உணவு மற்றும் பாத்திரங்களுக்கு ஆசையால், திரும்பத் திரும்ப வந்தான். அவன் அலைந்து, ஒரு வறியவன் காமுகியிடம் பாசம் தேடும் போல், இருவரும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் இடத்தை கண்டான். அப்போது, அந்த நாய், இருவருக்கிடையில் இருந்த எலும்புகளின் கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு, தொலைவில் தன் பற்களில் பிடித்துக் கொண்டது. அதனைப் பிரித்து, உள்ளே உள்ள எலும்புகளை பார்த்தான்; அவை இறைச்சி இல்லாததால், அவற்றை அந்த நதியில் வீசிவிட்டான். அந்த எலும்புகள் நதியில் விழுந்த உடனே, ராஜா, முகுந்தன், ஒரு திவ்ய விமானத்தில் அங்கு வந்தார். தன் ஆசானும் தம்பியும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதை கண்ட அவர், மெதுவாக அவர்களை எழுப்பினார். ஆசானுக்கு வணங்கி, திவ்ய ரூபத்தில் பேசினார்: "ஓ வேதாயன ஆசானே, உங்களுக்கும் என் தம்பிக்கும் வணக்கம். என் எலும்புகள் இங்குள்ள அரண்மனையிலிருந்து இந்த புனித இடத்திற்கு விழுந்துள்ளன. இறந்த பிறகு, நான் நரகத்தில் அனுபவம் பெற்றேன்; ஆனால் இந்த புனித இடத்தின் கருணையால், இப்போது திவ்ய நிலை அடைந்துள்ளேன். உங்களை, புனித இடத்தின் உருவான ஆசானை வணங்க வந்தேன். இங்கிருந்து, இந்த திவ்ய விமானத்தில் தேவர்கள் வதிவிடம் செல்லப் போகிறேன். உங்களையும், இந்த புனித இடத்தையும், என் தம்பியையும் பார்த்து வணங்கி, இப்போது ஸ்வர்கத்திற்குச் செல்ல அனுமதி தாருங்கள்." முகுந்தனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஆசான் வேதாயனன், ஆச்சர்யத்துடன், விமானத்தில் அமர்ந்த முகுந்தனை நோக்கி பேசினார்: "முகுந்தா, உண்மையாகச் சொல்; இறந்தபின் எந்த உலகத்திற்குச் சென்றாய்? இப்போது எங்கிருந்து ஸ்வர்கத்திற்குச் செல்கிறாய்? அங்கு என்ன நடந்தது? அந்த உலகின் ஆட்சி யார்? மக்கள் எப்படி? அதன் சட்டம் என்ன? அனைத்தையும் சொல்." முகுந்தன் கூறினான்: "ஆசானே, என் மரணத்துக்குப் பிறகு நடந்ததைச் சொல்கிறேன். இந்த புனித இடத்தின் கிருபையால், இப்போது எனக்குத் துயரம் நினைவில் வருகிறது. அந்த துரோகி நையப்புடி என்னை கொன்றபோது, யமனின் சேவகர்கள், பயங்கரமானவர்கள், என்னை அழைத்துச் சென்றனர். அவர்கள் பசுமை நிற கண்கள், சிவப்பான முடி, கருப்பு உடல், நீண்ட நகங்கள் கொண்டவர்கள்; குறுகியவர்கள், நீண்ட கால்கள், தட்டையான மூக்குகள், பெரிய பற்கள் கொண்டவர்கள். 'இவனை, தர்மராஜாவின் கட்டளையால் சம்யமனி நகரத்திற்கு அழைக்க வேண்டும்!' என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர். அவர்கள் மிகுந்த கோபத்துடன், என்னை கொடூரமான சங்கிலிகளால் கட்டி, இரும்புக் கோல்களால் அடித்து, துயரமான உடலில் வைத்தனர். அவர்கள் என்னை, எரியும் மணல் பாதையில் இழுத்துச் சென்றனர்; நான் கடும் வலியில் அழைத்தேன்; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அடித்தனர். அவர்கள் என்னை கடுமையாக திட்டி, பலவிதமாக பேசினர்: 'நீ ஆசானை அவமதித்தாய், அசையாத பிரம்மத்தைப் பேசினாய், பெரிய பாவம் செய்தாய்.' 'யமனின் முன் என்ன செய்வாய்? அவன் பயங்கர முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும். பாவத்தின் பயங்கர பலனை அனுபவிக்க வேண்டும்.' 'அந்த பாவத்தால், பாவி, நீ காலத்துக்கு முன் மரணமடைந்தாய்.' என்று கூறி, ஒரு கணத்தில், பல யோஜனங்கள் தொலைவில் உள்ள இடத்திற்கு என்னை அழைத்தனர். அவர்கள் என்னை, தர்மராஜா யமன் வாழும் சம்யமனி நகரத்திற்கு அழைத்தனர். தர்மராஜாவுக்கு வணங்கி, என்னை அவன் முன் நிறுத்தினர். 'இந்தத் துவிஜன் பாவி' என்று எனக்குத் தெரிவித்து, தர்மராஜா என்னை பார்த்து, அவன் சபையில் பேசினான்: 'ஓ சபை, என் வார்த்தைகளை கவனமாக கேளுங்கள். பிரம்மா என்னை இந்த பதவிக்கு நியமித்தபோது—'" இவ்வாறு, அந்த ஆன்மிகக் கதை, முகுந்தனின் அனுபவம், ஆசானின் ஆச்சரியம், யமனின் நீதியைப் பற்றி விரிவாக unfolds ஆகிறது.