नान्यद्वनं गमिष्यामि नैवायोध्यां च राघव। अस्मिन्वने वसिष्यामि वर्षाणीह चतुर्दश
मया विना त्वयोध्यायां यदि त्वं न गमिष्यसि। अनेन वर्त्मना भूप आगंतव्यं त्वया विभो
यदि जीवामि तत्कालं पुनर्यास्ये पितुः पुरम्। तपस्संभावयिष्यामि मया त्वं किं करिष्यसि
व्रज सौम्य शिवः पंथामा च ते परिपंथिनः। पश्यामि त्वां पुनः प्राप्तं सभार्यं कमलेक्षणम्
पितृपैतामहं राज्यमयोध्यायां नराधिप। शत्रुघ्नभरतौ चोभौ त्वदाज्ञाकरणे स्थितौ
अहं ते प्रतिकूलस्तु वनवासे विशेषतः। अनारतं दिवा चाहं रात्रौ चैव परंतप
कर्मकर्तुं न शक्रोमि व्रज सौम्य यथासुखम्। एवं ब्रुवाणं सौमित्रिमुवाच रघुनंदनः
कथं पूर्वमयोध्याया निर्गतोसि मया सह। वने वत्स्याम्यहं राम नववर्षाणि पंच च
न तु त्वया विरहितः स्वर्गेपि निवसे क्वचित्। या गतिस्ते नरव्याघ्र मम सापि भविष्यति
प्रसादः क्रियतां मह्यं नय मामपि राघव। इदानीमर्धमार्गे त्वं कथं स्थास्यसि शत्रुहन्
लक्ष्मणस्त्वब्रवीद्रामं नाहं गंता वने पुनः। लक्ष्मणं संस्थितं ज्ञात्वा रामो वचनमब्रवीत्
मामनुव्रज सौमित्र एको यास्यामि काननम्। द्वितीया मे त्वियं सीता रामेणोक्तस्तु लक्ष्मणः
गृहीत्वाऽथ समुत्तस्थौ रामवाक्यं स लक्ष्मणः। मर्यादापर्वतं प्राप्तौ क्षेत्रसीमां परंतपौ
अजगंधं च देवेशं देवदेवं पिनाकिनम्। अष्टांगप्रणिपातेन नत्वा रामस्त्रिलोचनम्
तुष्टाव प्रयतः स्थित्वा शंकरं पार्वतीप्रियम्। कृतांजलिपुटो भूत्वा रोमांचितशरीरकः1.33.
सात्विकं भावमापन्नो विनिर्धूतरजस्तमाः। लोकानां कारणं देवं बुबुधे विबुधाधिपम्
राम उवाच। कृत्स्नस्य योऽस्य जगतः स चराचरस्य कर्ता कृतस्य च पुनः सुखदुःखदश्च। संहारहेतुरपि यः पुनरंतकाले तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
योऽयं सकृद्विमलचारुविलोलतोयां गंगां महोर्मिविषमां गगनात्पतंतीम्। मूर्ध्ना दधेऽस्रजमिव प्रविलोलपुष्पां तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
कैलासशैलशिखरं परिकम्प्यमानं कैलासशृंगसदृशेन दशाननेन। यत्पादपद्मविधृतं स्थिरतां दधार तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
येनासकृद्दनुसुताः समरे निरस्ता विद्याधरोरगगणाश्च वरैः समग्रैः। संयोजिता मुनिवराः फलमूलभक्षास्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
दक्षाध्वरे च नयने च तथा भगस्य पूष्णस्तथा दशनपंक्तिमपातयच्च। तस्तंभयः कुलिशयुक्तमथेंद्रहस्तं तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
एनःकृतोपिविषयेष्वपिसक्तचित्ताज्ञानान्वयश्रुतगुणैरपिनैवयुक्ताः। यं संश्रिताः सुखभुजः पुरुषा भवंति तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
अत्रिप्रसूतिरविकोटिसमानतेजाः संत्रासनं विबुधदानवसत्तमानाम्। यः कालकूटमपिबत्प्रसभं सुदीप्तं तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
ब्रह्मेंद्ररुद्रमरुतां च सषण्मुखानां दद्याद्वरं सुबहुशो भगवान्महेशः। नन्दिं च मृत्युवदनात्पुनरुज्जहार तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
आराधितः सुतपसा हिमवन्निकुंजे धूमव्रतेन मनसापि परैरगम्ये। संजीवनीमकथयद्भृगवे महात्मा तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
नानाविधैर्गजबिडालसमानवक्त्रैर्दक्षाध्वरप्रमथनैर्बलिभिर्गणैंद्रैः । योभ्यर्चितोमरगणैश्च सलोकपालैस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
शंखेंदुकुंदधवलं वृषभं प्रवीरमारुह्य यः क्षितिधरेंद्रसुतानुयातः। यात्यंबरं प्रलयमेघविभूषितं च तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
शांतं मुनिं यमनियोगपरायणैस्तैर्भीमैर्महोग्रपुरुषैः प्रतिनीयमानम्। भक्त्यानतं स्तुतिपरं प्रसभं ररक्ष तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
यः सव्यपाणि कमलाग्रनखेन देवस्तत्पंचमं प्रसभमेव पुरस्सुराणाम्। ब्राह्मं शिरस्तरुणपद्मनिभं चकर्त्त तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
यस्य प्रणम्य चरणौ वरदस्य भक्त्या स्तुत्वा च वाग्भिरमलाभिरतंद्रितात्मा। दीप्तस्तमांसि नुदते स्वकरैर्विवस्वांस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि