एवमुक्ता तदा भर्त्रा त्रपयाऽवाङ्मुखी स्थिता। विमुंचंती साऽश्रुपातं राघवं वाक्यमब्रवीत्
शृणु त्वं नाथ यद्दृष्टमाश्चर्यमिह यादृशम्। राम त्वयाऽचिंत्यमानो राजेंद्रस्त्विह चागतः
सर्वाभरणसंयुक्तौ द्वौ चान्यौ च तथाविधौ। द्विजानां देहसंयुक्तास्त्रयस्ते रघुनंदन
पितरस्तु मया दृष्टा ब्राह्मणांगेषु राघव। दृष्ट्वा त्रपान्विता चाहमपक्रांता तवांतिकात्
त्वया वै भोजिता विप्राः कृतं श्राद्धं यथाविधि। वल्कलाजिनसंवीता कथं राज्ञः पुरःसरा1.33.
भवामि रिपुवीरघ्न सत्यमेतदुदाहृतम्। कौशेयानि च वस्त्राणि कैकेय्यापहृतानि च
ततः प्रभृति चैवाहं चीरिणी तु वनाश्रयम्। ज्ञात्वाहं न वदे किंचिन्मा ते दुःखं भवत्विति
नाहं स्मरामि वै मातुर्न पितुश्च परंतप। कदा भविष्यतीहांतो वनवासस्य राघव
एतदेवानिशं राम चिंतयंत्याः पुनः पुनः। व्रजंति दिवसा नाथ तव पद्भ्यां शपाम्यहम्
स्वहस्तेन कथं राज्ञो दास्ये वै भोजनं त्विदम्। दासानामपि यो दासो नोपभुंजीतयत्क्वचित्
एतादृशी कथं त्वस्मै संप्रदातुं समुत्सहे। याहं राज्ञा पुरा दृष्टा सर्वालङ्कारभूषिता
बालव्यजनहस्ता च वीजयंती नराधिपम्। सा स्वेदमलदिग्धांगी कथं पश्यामि भूमिपम्
व्यक्तं त्रिविष्टपं प्राप्तस्त्वया पुत्रेण तारितः। दृष्ट्वा मां दुःखितां बालां वने क्लिष्टामनागसम्
शोकः स्यात्पार्थिवस्यास्य तेन नष्टास्मि राघव। भवान्प्राणसमो राम न ते गोप्यं ममत्विह
सत्येन तेन चैवाथ स्पृशामि चरणौ तव। तच्छ्रुत्वा राघवः प्रीतः प्रियां तां प्रियवादिनीम्
अंकमानीय सुदृढं परिष्वज्य च सादरम्। भुक्तौ भोज्यं तदा वीरौ पश्चाद्भुक्ता च जानकी
एवं स्थितौ तदा सा च तां रात्रिं तत्र राघवौ। उदिते च सहस्रांशौ गमनाय मनो दधुः
प्रत्यङ्मुखं गतः क्रोशं ज्येष्ठं यावच्च पुष्करम्। पूर्वभागे पुष्करस्य यावत्तिष्ठति राघवः
शुश्राव च ततो वाचं देवदूतेन भाषितम्। भो भो राघव भद्रं ते तीर्थमेतत्सुदुर्लभम्
अस्मिन्स्थाने स्थितो वीर आत्मनः पुण्यतां कुरु। देवकार्यं त्वया कार्यं हंतव्या देवशत्रवः
ततो हृष्टमना वीरो ह्यब्रवील्लक्ष्मणं वचः। सौमित्रेऽनुगृहीतोहं देवदेवेन ब्रह्मणा
अत्राश्रमपदं कृत्वा मासमेकं च लक्ष्मण। व्रतं चरितुमिच्छामि कायशोधनमुत्तमम्
तथेति लक्ष्मणेनोक्ते व्रतं परिसमाप्यतु। पिंडदानादिभिर्दानैः श्राद्धैश्चैव पितामहान्
पुष्करे तु तदा रामोऽतर्पयद्विधिवत्तदा। कनका सुप्रभा चैव नंदा प्राची सरस्वती
पंचस्रोताः पुष्करेषु पितॄणां तुष्टिदायिनी। दैनंदिनीं पितॄणां तु पूजां तां पितृपूर्विकाम्
रचयित्वा तदा रामो लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत्। एहि लक्ष्मण शीघ्रं त्वं पुष्कराज्जलमानय
पादप्रक्षालनं कृत्वा शयनं कुरु संस्तरे। विभावर्यां निवृत्तायां यास्यामो दक्षिणां दिशम्
लक्ष्मणस्त्वब्रवीद्वाक्यं सीतयानीय तां पयः। नाहं राम सर्वकाले दासभावं करोमि ते
इयंपुष्टाचसुभृशंपीवरीचममाप्युत। किं त्वं करिष्यस्यनया भार्यया वद सांप्रतम्
किं वा मृतस्य वै पृष्ठ इयं यास्यति ते प्रिया। रक्षसे त्वं सदा कालं सुपुष्टां चैव सर्वदा