दष्ट्वा मंदांश्चमनुजान्कुर्युर्भस्मक्षणात्तु ते। तद्दर्शनाद्भवेन्नाशो मनुष्याणां नराधिप
अहन्यहनि जायेत क्षयः परमदारुणः। आत्मनस्तु क्षयं दृष्ट्वा प्रजास्सर्वास्समंततः
जग्मुः शरण्यं शरणं ब्रह्माणं परमेश्वरं। इममेवार्थमुद्दिश्य प्रजाः सर्वा महीपते
ऊचुः कमलजं दृष्ट्वा पुराणं ब्रह्मसंज्ञकम्। प्रजा ऊचुः। देवदेवेश लोकानां प्रसूते परमेश्वर
त्राहि नस्तीक्ष्णदंष्ट्राणां भुजगानां महात्मनाम्। दिनेदिने भयं देव पश्यामः कृपणा भृशम्
मनुष्यपशुपक्ष्यादि तत्सर्वं भस्मसाद्भवेत्। त्वया सृष्टिः कृता देव क्षीयते तु भुजंगमैः
एतज्ज्ञात्वा यदुचितं तत्कुरुष्व पितामह। ब्रह्मोवाच। अहं रक्षां विधास्यामि भवतीनां न संशयः
व्रजध्वं स्वनिकेतानि नीरुजो गतसाध्वसाः। एवमुक्ते प्रजाः सर्वा ब्रह्मणाऽव्यक्तमूर्तिना
आजग्मुः परमप्रीताः स्तुत्वा चैव स्वयंभुवम्। प्रयातासु प्रजास्वेवं तानाहूय भुजंगमान्
शशाप परमक्रुद्धो वासुकिप्रमुखांस्तदा। ब्रह्मोवाच। अहन्यहनि भूतानि भक्ष्यंते वै दुरात्मभिः
नश्यंति तूरगैर्दष्टा मनुष्याः पशवस्तथा। यस्मान्मत्प्रभवान्नित्यं क्षयं नयथ मानुषान्
अतोन्यस्मिन्भवे भूयान्ममकोपात्सुदारुणात्। भवतां हि क्षयो घोरो भावि वैवस्वतेंतरे
तथान्यः सोमवंशीयो राजा वै जनमेजयः। धक्ष्यते सर्पसत्रेण प्रदीप्ते हव्यवाहने
मातृष्वसुश्च तनयांस्तार्क्ष्यो वो भक्षयिष्यति। एवं वो भविता नाशः सर्वेषां दुष्टचेतसाम्
शप्त्वा कुलसहस्रं तु यावदेकं कुलं स्थितम्। एवमुक्ते तु वेपंतो ब्रह्मणा भुजगोत्तमाः
निपत्य पादयोस्तस्य इदमूचुर्वचस्तदा। भगवन्कुटिला जातिरस्माकं भूतभावन
विषोल्बणत्वं क्रूरत्वं दंदशूकत्वमेव च। संपादितं त्वया देव इदानीं शपसे कथं
ब्रह्मोवाच। यदि नाम मया सृष्टा भवंतः कुटिलाशयाः। ततः किं बहुना नित्यं भक्षयध्वं गतव्यथाः
नागा ऊचुः। मर्यादां कुरु देवेश स्थानं चैव पृथक्पृथक्। मनुष्याणां तथास्माकं समयं देव कारय
शापो यो भवता दत्तो मनुष्यो जनमेजयः। नाशं नः सर्पसत्रेण उल्बणं च करिष्यति
ब्रह्मोवाच। जरत्कारुरिति ख्यातो भविता ब्रह्मवित्तमः। जरत्कन्या तस्य देया तस्यामुत्पत्स्यते सुतः
रक्षां कर्ता स वो विप्रो भवतां कुलपावनः। तथा करोमि नागानां समयं मनुजैः सह
तदेकमनसः सर्वे शृणुध्वं मम शासनम्। सुतलं वितलं चैव तृतीयं च तलातलम्
दत्तं च त्रिप्रकारं वो गृहं तत्र गमिष्यथ। तत्र भोगान्बहुविधान्भुंजाना मम शासनात्
तिष्ठध्वं सप्तमं यावत्कालं तं तु पुनःपुनः। ततो वैवस्वतस्यादौ काश्यपेयो भविष्यति
दायादः सर्वदेवानां सुपर्णस्सर्पभक्षकः। तदा प्रसूतिः सर्पाणां दग्धा वै चित्रभानुना
भवतां चैव सर्वेषां भविष्यति न संशयः। ये ये क्रूरा भोगिनो दुर्विनीतास्तेषामंतो भाविता नान्यथैतत्
कालव्याप्तं भक्षयध्वं च सत्वं तथापकारे चकृते मनुष्यम्। मंत्रौषधैर्गारुडैश्चैव तंत्रैर्बंधैर्जुष्टा मानवा ये भवंति
तेभ्यो भीतैर्वर्तितव्यं न चान्यच्चित्ते कार्यं चान्यथा वो विनाशः। इतीरिते ब्रह्मणा वै भुजंगा जग्मुः स्थानं सुतलाख्यं हि सर्वे
तस्थुर्भोगान्भुंजमानाश्च सर्वे रसातले लीलया संस्थितास्ते। एवं शापं तुते लब्ध्वाप्रसादं च चतुर्मुखात्