हृतं राज्यं बाष्कलिना त्रैलोक्यं सचराचरम्। भृत्यस्य क्रियतां साह्यं मंत्रदानेन केशव
वासुदेव उवाच। भवतो वरदानेन अवध्यः स तु सांप्रतम्। बुद्धिसाध्यः स वै कार्यो बंधनादिह दानवः
वामनोहं भविष्यामि दानवानां विनाशकः। मया सह व्रजत्वेष बाष्कलेस्तु निवेशनम्
तत्र गत्वा वरं त्वेष मदर्थे याचतामिमम्। वामनस्यास्य विप्रस्य भूमे राजन्पदत्रयम्
प्रयच्छस्व महाभाग याच्ञैषा तु मया कृता। शक्रेणोक्तो दानवेंद्रो दद्यात्स्वमपि जीवितम्
गृह्य प्रतिग्रहं तस्य दानवस्य पितामह। तं बध्वा च ततो यत्नात्कृत्वा पातालवासिनम्
सौकरं रूपमास्थाय वधार्थं च दुरात्मनः। भविष्यामि न संदेहो व्रज शक्र त्वरान्वितः
विरराम तमुक्त्वैवमंतर्द्धानं गतश्च वै। अथ कालांतरे विष्णावदितेर्गर्भतां गते
निमित्तान्यतिघोराणि प्रादुर्भूतान्यनेकशः। समस्तजगदाधारे विष्णौ गर्भत्वमागते
शोभनं हि तदा जातं निमित्तं चैवमूर्जितम्। मालतीकुसुमानां तु सुगंधः सुरभिर्ववौ
अथ विहितविधानं कालमासाद्य देवस्त्रिदशगणहितार्थं सर्वभूतानुकंपी। विमल विरल केशश्चंद्रशंखोदयश्रीरदितितनयभावं देवदेवश्चकार
अवतरति च विष्णौ सिद्धदेवासुराणामनिमिषनयनानां विप्रसेदुर्मुखानि। अतिविरतरजोभिर्वायुभिः संवहद्भिर्दिनमपि च तदासीज्जन्म विष्णोः सुगर्भे
अदितिरजनगर्भा सापि देवी प्रयांती नतजघनभरार्त्ता मंदसंचाररम्या। अलसवदनखेदं पांडुभावं वहंती गुरुतरमवगाढं गर्भमेवोद्वहंती1.30.
ततः प्रविष्टे खलु गर्भवासं नारायणे भूतभविष्ययोगात्। विनापदं प्राप्तमनोरथानि भूतानि सर्वाणि तदा बभूवुः
समीरणो वाति च मंदमंदं पतत्सु वर्षेषु नगोद्भवेषु। विविक्तमार्गेषु दिगंतरेषु जनेषु वै सत्यमुपागतेषु
विमुच्यमाने गगने रजोभिः शनैश्शनैर्नश्यति चांधकारे। उदरांतर्गते विष्णौ द्रोहबुद्धिस्तदाभवत्
तां निशामय राजेंद्र देवमातुर्यथाक्रमम्। किमनुक्रमणेनैव लंघयामि त्रिविष्टपम्
बाष्कलिं दानवेंद्रं तं कुर्यां पातालवासिनम्। शक्रस्य तु मया दत्तं धनं लावण्यमेव च
दानवानां विनाशाय एकैव प्रभवाम्यहम्। क्षिपामि शरजालानि चक्रयानान्यनेकशः
गदाव्रातांश्च विविधान्दानवानां विनाशने। विबुधान्देवलोकस्थानधोभूमेस्तु दानवान्
करोमि कालयोगेन तत्तु कार्यं व्रतेन मे। निस्सृता सहसा वाणी वक्त्रमेवाभिसंस्थिता
येनेदं चिन्त्यते पूर्वं यन्न दृष्टं न च श्रुतम्। बंधं वै दनुमुख्यस्य कृतं कोपेन पश्य मे
कश्यपाय पुरा दत्तं धनं लावण्यमेव च। किमयं विगतोत्साहो वायवोथ समाकुलाः
भ्रमतीव हि मे दृष्टिर्मैतद्रूपं प्रचिंतितम्। आविष्टा किमहं वच्मि केनाप्यसदृशं वचः
विकल्पवशमापन्नाऽभीक्ष्णं हृदिममर्श सा। दधार दिव्यं वर्षाणां सहस्रं दिव्यमीश्वरम्
ततः समभवत्तस्यां वामनो भूतवामनः। जातेन येन चक्षूंषि दानवानां हृतानि वै
जातमात्रे ततस्तस्मिन्देवदेवे जनार्दने। नद्यः स्वच्छांबुवाहिन्यो ववौ गंधवहोऽनिलः
कश्यपोपि सुखं लेभे तेन पुत्रेण भास्वता। सर्वेषां मानसोत्साहस्त्रैलोक्यांतरवासिनाम्
संजातमात्रे तु ततो जनाधिपजनार्दने। स्वर्गलोके दुंदुभयो विनेदुस्तैश्च ताडिताः
अतिप्रहर्षात्तु जगत्त्रयस्य मोहश्च दुःखानि च नाशमीयुः। जगो च गन्धर्वगणोतिमात्रं भावस्वरैर्भर्तृविमिश्रिताश्च