ज्येष्ठे मंदारकुसुमं बिल्वपत्रं शुचौ स्मृतम्। श्रावणे दधिसंप्राश्यं नभस्ये तु कुशोदकम्
क्षीरं चाश्वयुजे मासि कार्त्तिके पृषदाज्यकम्। मार्गशीर्षे तु गोमूत्रं पौषे संप्राशयेद्घृतम्
माघे कृष्णतिलांस्तद्वत्पंचगव्यं च फाल्गुने। ललिता विजया भद्रा भवानी कुमुदा शिवा
वासुदेवी तथा गौरी मंगला कमला सती। उमा च दानकाले तु प्रीयतामिति कीर्त्तयेत्
तस्मिंस्तु द्वादशे मासि द्वादश्यां कृष्णमर्चयेत्। तथा लक्ष्मीं च तत्रैव भर्त्रा सार्धमथार्चयेत्
पौर्णमास्यामतस्तद्वत्सपत्नीकः पितामहः। उपासनीयो विदुषा परत्रा भीतिमिच्छता
सौभाग्याष्टकं तद्वच्च दातव्यं भूतिमिच्छता। मल्लिकाशोककमलं कदंबोत्पलचंपकम्
कुब्जकं करवीरं च बाणमम्लानपंकजम्। सिंदुवारं च सर्वेषु मासेषु कुसुमं स्मृतम्
जपाकुसुंभकुसुमं मालती शतपत्रिका। यथालाभं प्रशस्तानि करवीरं च सर्वदा
एवं संवत्सरं यावदुपोष्य विधिवन्नरः। स्त्री च नक्तं कुमारी च शिवमभ्यर्च्य भक्तितः
व्रतांते शयनं दद्यात्सर्वोपस्करसंयुतम्। उमामहेश्वरौ हैमौ वृषभं च गवा सह
स्थापयित्वा च शयनं ब्राह्मणाय निवेदयेत्। द्वादश्यां वत्सरं त्वेकं महालक्ष्म्या च केशवम्
ब्रह्माणं सह सावित्र्या पूजयित्वा नरस्त्विह। सर्वान्कामानवाप्नोति मनसा समभीप्सितान्
अन्यान्यपि यथाशक्ति मिथुनान्यंबरादिभिः। धान्यालङ्कारगोदानैरन्यैश्च धनसञ्चयैः
वित्तशाठयेन रहितः पूजयेद्गतविस्मयः। एवं करोति यः सम्यक्सौभाग्यशयनव्रतम्1.29.
सर्वान्कामानवाप्नोति पदं वा नित्यमश्नुते। फलस्यैकस्य च त्यागमेतत्कुर्वन्समाचरेत्
यशः कीर्तिमवाप्नोति प्रतिमासं नराधिप। सौभाग्यारोग्यरूपैश्च वस्त्रालंकारभूषणैः
न वियुक्तो भवेद्राजन्सौभाग्यशयनप्रदः। यस्तु द्वादशवर्षाणि सौभाग्यशयनव्रतम्
करोति सप्त चाष्टौ वा ब्रह्मलोके महीयते। पूज्यमानो वसेत्सम्यक्यावत्कल्पायुतं नरः
विष्णोर्लोकमथासाद्य शिवलोकगतस्तथा। नारी वा कुरुते या तु कुमारी वा नरेश्वर
सापि तत्फलमाप्नोति देव्यनुग्रहलालिता। शृणुयादपि यश्चैव प्रदद्यादथवा मतिम्
सोपि विद्याधरो भूत्वा स्वर्गलोके चिरं वसेत्। इदमिह मदनेन पूर्वसृष्टं शतधनुषा च कृतं नरेण तद्वत्
कृतमथ पवनेन नंदिना च किमु जननाथमहाद्भुतं न वा स्यात्
भीष्म उवाच। यज्ञपवर्तमासाद्य विष्णुना प्रभविष्णुना। पदानि चेह दत्तानि किमर्थं पदपद्धतिः
कृता वै देवदेवेन तन्मे वद महामते। कतमो दानवस्तेन विष्णुना दमितोत्र वै
कृत्वा वै पदविन्यासं तन्मे शंस महामुने। स्वर्लोके वसतिर्विष्णोर्वैकुंठेऽस्य महात्मनः
स कथं मानुषे लोके पदन्यासं चकार ह। देवलोकेषु वै देव देवाः सेंद्रपुरोगमाः
तपसा महता ब्रह्मन्भक्ता ये सततं प्रभुम्। श्रीवराहस्य वसतिर्महर्ल्लोके प्रकीर्तिता
नृसिंहस्य तथा प्रोक्ता जनलोके महात्मनः। त्रिविक्रमस्य वसतिस्तपोलोके प्रकीर्तिता
लोकानेतान्परित्यज्य कथं भूमौ पदद्वयम्। क्षेत्रे पैतामहे चास्मिन्पुष्करे यज्ञपर्वते