ताभ्यां च तदपि त्यक्तं भोक्ष्यावः श्वो वरानने। प्रसंगादुपवासो नौ तवाद्यास्तु शुभावहः
जन्मप्रभृति पापिष्ठावावां देवि दृढव्रते। त्वत्प्रसंगाद्भवद्गेहे धर्मलेशोस्तु नाविह
इति जागरणं ताभ्यां तत्प्रसंगादनुष्ठितं। प्रभाते च तया दत्ता शय्या सलवणाचला
ग्रामश्च गुरवे भक्त्या विप्रेभ्यो द्वादशैव तु। वस्त्रालंकारसंयुक्ता गावश्च कनकान्विताः
भोजनं च सुहृन्मित्रदीनांधकृपणैः सह। तच्च लुब्धकदांपत्यं पूजयित्वा विसर्जितम्
स भवान्लुब्धको जातः सपत्नीको नृपेश्वरः। पुष्करप्रकरात्तस्मात्केशवस्य तु पूजनात्
विनष्टाशेषपापस्य तव पुष्करमंदिरं। तस्य सत्यस्य माहात्म्यादलोभतपसा नृप
प्रादात्कामगमं यानं लोकनाथश्चतुर्मुखः। संतुष्टस्तव राजेंद्र पुष्करं त्वं समाश्रय
कल्पं सत्वं समासाद्य विभूतिद्वादशीव्रतं। कुरु राजेंद्र निर्वाणमवश्यं समवाप्स्यसि
एतदुक्त्वा तु स मुनिस्तत्रैवांतरधीयत। राजा यथोक्तं च पुनरकरोत्पुष्पवाहनः
इदमाचरतो राजन्नखंडव्रतता भवेत्। यथाकथंचित्कालेन द्वादशद्वादशीर्नृप
कर्तव्या शक्तितो देव विप्रेभ्यो दक्षिणा नृप। ज्येष्ठे गावः प्रदातव्या मध्यमे भूमिरुत्तमा
कनिष्ठे कांचनं देयमित्येषा दक्षिणा स्मृता। प्रथमं ब्रह्मदैवत्यं द्वितीयं वैष्णवं तथा
तृतीयं रुद्रदैवत्यं त्रयो देवास्त्रिषु स्थिताः। इति कलुषविदारणं जनानां पठति च यस्तु शृणोति चापि भक्त्या
मतिमपि च स याति देवलोके वसति च रोमसमानि वत्सराणि। अथातः संप्रवक्ष्यामि व्रतानामुत्तमं व्रतं
कथितं तेन रुद्रेण महापातकनाशनम्। नक्तमब्दं चरित्वा तु गवासार्धं कुटुंबिने
हैमं चक्रं त्रिशूलं च दद्याद्विप्राय वाससी। एवं यः कुरुते पुण्यं शिवलोके स मोदते
एतदेव व्रतं नाम महापातकनाशनम्। यस्वेकभक्तेन क्षिपेद्धेनुं वृषसमन्विताम्
धेनुं तिलमयीं दद्यात्स पदं याति शांकरम्। एतद्रुद्रव्रतं नाम भयशोकविनाशनम्
यश्च नीलोत्पलं हैमं शर्करापात्रसंयुतम्। एकांतरितनक्ताशी समांते वृषसंयुतम्
वैष्णवं स पदं याति नीलव्रतमिदं स्मृतम्। आषाढादिचतुर्मासमभ्यंगं वर्जयेन्नरः
भोजनोपस्करं दद्यात्स याति भवनं हरेः। जनप्रीतिकरं नॄणां प्रीतिव्रतमिहोच्यते ५० 1.20.
वर्जयित्वा मधौ यस्तु दधिक्षीरघृतैक्षवम्। दद्याद्वस्त्राणि सूक्ष्माणि रसपात्रेण संयुतम्
संपूज्य विप्रमिथुनं गौरी मे प्रीयतामिति। एतद्गौरीव्रतं नाम भवानीलोकदायकम्
पुष्यादौ यस्त्रयोदश्यां कृत्वा नक्तमथो पुनः। अशोकं कांचनं दद्यादिक्षुयुक्तं दशांगुलम्
विप्राय वस्त्रसंयुक्तं प्रद्युम्नः प्रीयतामिति। कल्पं विष्णुपुरे स्थित्वा विशोकस्स्यात्पुनर्नृप
एतत्कामव्रतं नाम सदा शोकविनाशनम्। आषाढादि व्रते यस्तु वर्जयेद्यः फलाशनम्
चातुर्मास्ये निवृत्ते तु घटं सर्पिर्गुडान्वितम्। कार्तिक्यां तत्पुनर्हैमं ब्राह्मणाय निवेदयेत्
स रुद्रलोकमाप्नोति शिवव्रतमिदं स्मृतम्। वर्जयेद्यस्तु पुष्पाणि हेमंते शिशिरावृते
पुष्पत्रयं च फाल्गुन्यां कृत्वा शक्त्या च कांचनम्। दद्याद्द्विकालवेलायां प्रीयेतां शिवकेशवौ