अथाश्रमेषु सर्वेषु दम एवोत्तमं व्रतम्। तानि लिंगानि वक्ष्यामि यैर्दांत इति कीर्त्यते
अकार्पण्यमपारुष्यं संतोषः सुविधानता। अनसूया गुरोः पूजा दया भूतेष्वपैशुनम्
षड्भिरेष दमः प्रोक्त ऋषिभिः शांतबुद्धिभिः। दयाधीनौ धर्ममोक्षौ तथा स्वर्गश्च पार्थिव
अपमाने न कुप्येत संमाने न प्रहृष्यति। समदुःखसुखो धीरः स शांत इति कीर्त्यते
शेते सुखं हि शांतस्तु सुखं हि प्रतिबुध्यते। श्रेयस्तरमतस्तिष्ठेदवमन्ता विनश्यति
अपमानितस्तु न ध्यायेत्तस्य पापं कदाचन। स्वधर्ममपि चावेक्ष्य परधर्मं न दूषयेत्
आत्मानमपि जानीयात्परं दोषैस्तु नाक्षिपेत्। मंत्रैर्हीनं क्रियाभिर्वा जन्मनाप्यथवा पुनः
दमश्छादयते सर्वं हीनमंगं पटो यथा। अधीयते निरर्थन्ते नाभिजानंति ये दमम्
श्रुतस्य हि दमो मूलं दमो धर्मः सनातनः। यो ह्यात्मनस्तुलयते सुवर्णं तुलया दमम्
स तेन धृतिमान्ख्यातो न तु द्रव्येण मोहितः। व्रतानामपि सर्वेषां दम एव परायणम्
यद्यधीते षडंगानि वेदतत्त्वार्थविद्द्विजः। दमेन तु विहीनश्च पूज्यत्वं नेह गच्छति
दमेनहीनं न पुनंति वेदा यद्यप्यधीताः सह षड्भिरंगैः। सांख्यं च योगश्च कुलं च जन्म तीर्थाभिषेकश्च निरर्थकानि
अपमानात्तपोवृद्धिः संमानाच्च तपःक्षयः। अर्चितः पूजितो विप्रो दुग्धा गौरिव गच्छति
पुनराप्यायते धेनुः सतृणैः सलिलैर्यथा। एवं जपैश्च होमैश्च पुनराप्यायते द्विजः
आक्रोशकसमो लोके सुहृदन्यो न विद्यते। यस्तु दुष्कृतमादाय सुकृतं स्वं प्रयच्छति
आक्रोशमानान्नाक्रोशेन्मन्युं स्वं विनिवर्तयेत्। सन्नियम्य तदात्मानममृतेनाभिषिंचति
कपालं वृक्षमूलानि कुचेलमसहायता। अनपेक्षा ब्रह्मचर्यं नयन्ति परमां गतिम्
कामक्रोधौ विनिर्जित्य किमरण्ये करिष्यति। अभ्यासेन तु वै शास्त्रं कुलं शीलेन धार्यते
गुणैर्मन्त्रा विधार्यन्ते क्रोधस्सत्त्वेन धार्यते। यस्तु क्रोधं समुत्पन्नं संधारयति चात्मनः
अक्रोधेन जयेद्वीरः कस्तेन सदृशो भुवि। यस्तु क्रोधं समुत्पन्नं संतं संयम्य तिष्ठति
तं सत्सारतमम्मन्ये नास्मिन्सीदति यः पुमान्। एष पैतामहो गुह्यो ब्रह्मराशिस्सनातनः
धर्मस्य नियमो यो हि मया ते कथितो भृशम्। अन्ये च यज्वनां लोका अन्ये चापि तपस्विनां
अन्ये दमवतां लोकास्ते वै परमपूजिताः। एकः क्षमावतां दोषो द्वितीयो नोपपद्यते
यदिदं क्षमया युक्तमशक्तम्मन्यते जनः। न चैष दोषो मंतव्यः क्षमा प्रज्ञावतां बलम्
प्रशमं योभिजानाति इष्टापूर्तं महीयते। यत्क्रोधयुक्तो जपति जुहोति च यदर्चति
सर्वं क्षरति तत्तस्य भिन्नकुंभादिवोदकम्। दमाध्यायमिमं पुण्यं प्रातरुत्थाय यः पठेत्
स धर्मनावमारुह्य दुर्गाण्यति तरिष्यति। दमाध्यायमिमं पुण्यं सततं श्रावयेदिद्वजः
स ब्रह्मलोकमाप्नोति तस्मान्न च्यवते पुनः। श्रूयतां धर्मसर्वस्वं श्रुत्वा चैतत्प्रधार्यताम्
आत्मनः प्रतिकूलानि परेषां न समाचरेत्। मातृवत्परदारांश्च परद्रव्याणि लोष्ठवत्
आत्मवत्सर्वभूतानि यः पश्यति स पश्यति। पचनं वैश्वदेवार्थे परार्थे यच्च जीवितम्