न तत्र मूढा विशंति पुरुषा विषयात्मकाः। कामलोभमदद्रोह क्रोधमोहैरुपद्रुताः
तुल्य मानापमानाश्च निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः। ध्यानयोगपराश्चैव ते तु गच्छंति पुष्करं
आश्रमेषु यथोक्तेषु यथोक्तं वै द्विजातयः। ये वर्तंते यमं त्रातुं तेषां लोका महोदयाः
ये न हिंसंति भूतानि कर्मणा मनसा गिरा। अनृशंसतराः संतः सर्वदा च प्रियंवदाः
अग्निहोत्ररता नित्यं नित्यं चातिथिपूजकाः। नित्यं स्वाध्यायवंतश्च नित्यं स्नानपरायणाः
मातृवत्स्वसृवच्चैव तथा दुहितृवच्च ह। परदारान्प्रपश्यंति सततं विगतस्पृहाः
येधिक्षिप्ता न कुप्यंति न हिंसंति च हिंसिताः। समदुःखसुखाः संतो महात्मानो जितेंद्रियाः
ते हि सर्वे प्रपश्यंति पुरा चेरुर्महीमिमां। समाधिना चिंतयंतो ब्रह्मलोकं सनातनं
अथाभवदनावृष्टिः कदाचिन्महती तदा। कृच्छ्रप्रायो ह्यभूत्तत्र सर्वलोकः क्षुधार्दितः
ततो निरन्ने लोकेस्मिंश्चात्मानं ते परीप्सवः। मृतं कुमारमादाय कृच्छ्रप्रायास्तदापचन्
अथ पर्यचरत्तत्र क्लिश्यमानान्हि तानृषीन्। दृष्ट्वा राजा विषादार्त्तः प्रोवाचेदं वचस्तदा
राजोवाच। प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां दृष्टा वृत्तिरनिंदिता। तस्मात्प्रतिग्रहान्मत्तो गृह्णीध्वं मुनिसत्तमाः
वरान्ग्रामान्व्रीहियवान्रसान्रत्नानि कांचनं। गाश्च धेनूश्च तत्सर्वं मा मांसं पचत द्विजाः
ऋषय ऊचुः। राजन्प्रतिग्रहो घोरो मध्वास्वादो विषोपमः। तज्जानतां नः कस्मात्त्वं कुरुषे सम्प्रलोभनं
दशसूना समश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी। दशध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः
दशसूना सहस्राणि यो वाहयति शौंडिकः। तेन तुल्यस्ततो राजा घोरस्तस्य प्रतिग्रहः
यो राज्ञः प्रतिगृह्णाति ब्राह्मणो लोभमोहितः। तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते
तद्गच्छ कुशलं तेस्तु सह दानेन पार्थिव। अन्येषां दीयतामेतदित्युक्त्वा ते वनं ययुः
अथ राज्ञःसमादेशात्तत्र गत्वाथ मंत्रिणः। उदुंबराणि व्यकिरन्हेमगर्भाणि भूतले
ततो ह्यन्नं विचिन्वंतो गृह्णंश्चोदुंबराण्यपि। गुरूणि हि विदित्वा तु न ग्राह्याण्यत्रिरब्रवीत्
अत्रिरुवाच। नास्महे मूढविज्ञाना नास्महे मंदबुद्धयः। हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म ज्ञानिनः
इहैवेदं वसुप्रीत्यै प्रेत्य वैकुंठितोदयं। तस्मान्न ग्राह्यमेवैतत्सुखमानंत्यमिच्छता
शतेनगुणितं निष्कं सहस्रेण समन्वितम्। यश्चान्यतः प्रतीच्छेत्स पापिष्टां लभते गतिम्
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः। नूनं नैकस्य पर्याप्तमिति मत्वा शमं व्रजेत्
वसिष्ठ उवाच। तपसां संचयो यस्य द्रव्याणां यस्य संचयः। तपःसंचय एवेह विशिष्टो धनसंचयात्
त्यजतः संचयान्सर्वान्यांति नाशमुपद्रवाः। नहि संचयवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः
यथायथा न गृह्णाति ब्राह्मणोऽसत्प्रतिग्रहम्। तथा तस्य हि संतोषाद्ब्राह्मं तेजो विवर्द्धते
अकिंचनत्वं राज्यं च तुलया समतोलयत्। अकिंचनत्वमधिकं राज्यादपि हितात्मनः
कश्यप उवाच। अनर्थो ब्राह्मणस्यैष यस्त्वर्थनिचयो महान्
अर्थैश्वर्यविमूढो हि श्रेयसो भ्रश्यते द्विजः। अर्थसंपद्विमोहाय विमोहो नरकाय च