रैभ्यो बृहस्पतिश्चैव च्यवनः कश्यपो भृगुः। दुर्वासा जमदग्निश्च मार्कण्डेयोथ गालवः
उशनाथ भरद्वाजो यवक्रीतस्तथा मुनिः। स्थूलाक्षः सकलाक्षश्च कण्वो मेधातिथिः कृतः
नारदः पर्वतश्चैव स्वगंधी च्यवनो द्विजः। तृणाम्बु शबलो धौम्यः शतानंदो कृतव्रणः
जमदग्निस्तथा रामो ह्यष्टकश्चैवमादयः। कृष्णद्वैपायनश्चैव पुत्रशिष्यैः समन्वितः
एते तु पुष्करं प्राप्य सप्तर्षीणामथाश्रमे। वेष्टिता नियमैश्चापि दयायुक्तास्तपस्विनः
आनृशंस्यं जयो धैर्यं तपः सत्यं क्षमार्जवम्। दया दानं जपश्चैव सर्वेषां तत्प्रतिष्ठितं
इह यत्क्रियते कर्म तत्परत्रोपभुज्यते। ज्ञात्वा तदित्त्थं मुनयः परमार्थपरायणाः
न तत्र नास्तिका यांति न स्तेना नाजितेंद्रियाः। न नृशंसा न पिशुना न कृतघ्ना न मानिनः
सत्य तेजस्विनः शूरा दयावंतः क्षमापराः। यज्वानो यज्ञशीलाश्च निरीहा निरुपद्रवाः
निर्ममा निरहंकारास्तत्र गच्छंति पुष्करे। न रोगो न जरामृत्युर्भवितात्र महात्मनां
न तत्र मूढा विशंति पुरुषा विषयात्मकाः। कामलोभमदद्रोह क्रोधमोहैरुपद्रुताः
तुल्य मानापमानाश्च निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः। ध्यानयोगपराश्चैव ते तु गच्छंति पुष्करं
आश्रमेषु यथोक्तेषु यथोक्तं वै द्विजातयः। ये वर्तंते यमं त्रातुं तेषां लोका महोदयाः
ये न हिंसंति भूतानि कर्मणा मनसा गिरा। अनृशंसतराः संतः सर्वदा च प्रियंवदाः
अग्निहोत्ररता नित्यं नित्यं चातिथिपूजकाः। नित्यं स्वाध्यायवंतश्च नित्यं स्नानपरायणाः
मातृवत्स्वसृवच्चैव तथा दुहितृवच्च ह। परदारान्प्रपश्यंति सततं विगतस्पृहाः
येधिक्षिप्ता न कुप्यंति न हिंसंति च हिंसिताः। समदुःखसुखाः संतो महात्मानो जितेंद्रियाः
ते हि सर्वे प्रपश्यंति पुरा चेरुर्महीमिमां। समाधिना चिंतयंतो ब्रह्मलोकं सनातनं
अथाभवदनावृष्टिः कदाचिन्महती तदा। कृच्छ्रप्रायो ह्यभूत्तत्र सर्वलोकः क्षुधार्दितः
ततो निरन्ने लोकेस्मिंश्चात्मानं ते परीप्सवः। मृतं कुमारमादाय कृच्छ्रप्रायास्तदापचन्
अथ पर्यचरत्तत्र क्लिश्यमानान्हि तानृषीन्। दृष्ट्वा राजा विषादार्त्तः प्रोवाचेदं वचस्तदा
राजोवाच। प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां दृष्टा वृत्तिरनिंदिता। तस्मात्प्रतिग्रहान्मत्तो गृह्णीध्वं मुनिसत्तमाः
वरान्ग्रामान्व्रीहियवान्रसान्रत्नानि कांचनं। गाश्च धेनूश्च तत्सर्वं मा मांसं पचत द्विजाः
ऋषय ऊचुः। राजन्प्रतिग्रहो घोरो मध्वास्वादो विषोपमः। तज्जानतां नः कस्मात्त्वं कुरुषे सम्प्रलोभनं
दशसूना समश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी। दशध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः
दशसूना सहस्राणि यो वाहयति शौंडिकः। तेन तुल्यस्ततो राजा घोरस्तस्य प्रतिग्रहः
यो राज्ञः प्रतिगृह्णाति ब्राह्मणो लोभमोहितः। तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते
तद्गच्छ कुशलं तेस्तु सह दानेन पार्थिव। अन्येषां दीयतामेतदित्युक्त्वा ते वनं ययुः
अथ राज्ञःसमादेशात्तत्र गत्वाथ मंत्रिणः। उदुंबराणि व्यकिरन्हेमगर्भाणि भूतले
ततो ह्यन्नं विचिन्वंतो गृह्णंश्चोदुंबराण्यपि। गुरूणि हि विदित्वा तु न ग्राह्याण्यत्रिरब्रवीत्