लोका ह्येवं प्रवर्तंते अन्योन्यं च समाश्रिताः। त्वत्प्रभावान्निरुद्विग्नास्त्वयैव परिरक्षिताः
इदं च समनुप्राप्तं लोकानां भयमुत्तम्। जानीमो न च केनैते वध्यंते ब्राह्मणा निशि
ब्राह्मणेषु च क्षीणेषु पृथिवी क्षयमेष्यति। त्वत्प्रसादान्महाबाहो लोकास्सर्वे जगत्पते
विनाशं नाधिगच्छेयुस्त्वया वै परिरक्षिताः। विष्णु उवाच। विदितं मे सुरास्सर्वं प्रजायाः क्षयकारणम्
भवतां चापि वक्ष्यामि शृणुध्वं विगतज्वराः। कालकेया इति ख्याता गणाः परमदारुणाः
ते वृत्रं निहतं दृष्ट्वा सहस्राक्षेण धीमता। जीवितं परिरक्षन्तः प्रविष्टा वरुणालयम्
ते प्रविश्योदधिं घोरं नानाग्राहसमाकुलम्। उत्सादनार्थं लोकस्य रात्रौ घ्नंति मुनीनिह
न तु शक्याः क्षयं नेतुं समुद्रांतर्हिता हि ते। समुद्रस्य क्षये बुद्धिर्भवद्भिः परिचिंत्यताम्
एतच्छ्रुत्वा वचो देवा विष्णुना समुदाहृतम्। परमेष्ठिनमासाद्य अगस्त्यस्याश्रमं ययुः
तत्रापश्यन्महात्मानं वारुणं दीप्ततेजसम्। उपास्यमानमृषिभिर्द्देवैरिव पितामहम्
तेभिगम्य महात्मानं मैत्रावरुणिमुत्तमम्। अप्रमत्तं तपोराशिं कर्मभिः स्वैरनुष्ठितैः
देवा ऊचुः। नहुषेणाभितप्तानां लोकानां त्वं गतिः पुरा। भ्रंशितश्च सुरैश्वर्याल्लोकार्थं लोककंटकः
क्रोधात्प्रवृद्धः स महान्भास्करस्य नगोत्तमः। वचस्तवानतिक्रामन्विन्ध्यः शैलो न वर्धते
तमसाच्छादिते लोके मृत्युनाभ्यर्दिताः प्रजाः। त्वामेव नाथमागम्य निर्वृतिं परमां गताः
अस्माकं भयभीतानां नित्यमेव भवान्गतिः। ततस्त्वद्य प्रयाचामस्त्वां वरं वरदो ह्यसि
भीष्म उवाच। किमर्थं सहसा विंध्यः प्रवृद्धः क्रोधमूर्च्छितः। एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महामुने
पुलस्त्य उवाच। अद्रिराजं महाशैलं मेरुं कनकपर्वतम्। उदयेऽस्तमये भानुः प्रदक्षिणमवर्तत
तं दृष्ट्वा तु तदा विंध्यः शैलः सूर्यमथाब्रवीत्। यथा हि मेरुर्भवता नित्यशः परिगम्यते
प्रदक्षिणं च क्रियते मामेवं कुरु भास्कर। एवमुक्तस्ततः सूर्यः शैलेंद्रं प्रत्यभाषत
नाहमात्मेच्छया शैलं करोम्येनं प्रदक्षिणम्। एष मार्गः प्रदिष्टो मे येनेदं निर्मितं जगत्
एवमुक्तस्तदा क्रोधात्प्रवृद्धः सहसाचलः। सूर्याचंद्रमसोर्मार्गं रोद्धुमिच्छन्परंतप
ततो हि देवाः सहितास्तु सर्वे सेंद्राः समागम्य महाद्रिराजम्। निवारयामासुरथोत्पतंतं न वै स तेषां वचनं चकार
ततो हि जग्मुर्मुनिमाश्रमस्थं तपस्विनां धर्मवतां वरिष्ठम्। अगस्त्यमत्यद्भुतदीप्तवीर्यं तं चार्यमूचुः सहिताः सुरास्ते
देवा ऊचुः। सूर्याचंद्रमसोर्मार्गं नक्षत्राणां गतिं तथा। शैलराडावृणोत्येष विंध्यः क्रोधवशानुगः१५० 1.19.
तं निवारयितुं शक्तो नान्यः कश्चिन्मुनीश्वर। तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रः सुराणां शैलमभ्यगात्
सोभिगम्याब्रवीद्विंध्यं सादरं समुपस्थितम्। मार्गमिच्छाम्यहं दत्तं भवता पर्वतोत्तम
दक्षिणामभिगंतास्मि दिशं कार्येण केनचित्। यावदागमनं मे स्यात्तावत्त्वं प्रतिपालय
निवृत्ते मयि शैलेंद्र ततो वर्धस्व कामतः। पुलस्त्य उवाच। अद्यापि दक्षिणाद्देशाद्वारुणिर्न निवर्तते
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा विन्ध्यो न वर्धते। अगस्त्यस्य प्रभावेण यन्मां त्वं परिपृच्छसि
कालेयास्तु यथा राजन्सुरैः सर्वैर्निषूदिताः। अगस्त्यद्वारमासाद्य तन्मे निगदतः शृणु