ततो दधीचिः परमप्रतीतः सुरोत्तमांस्तानिदमित्युवाच। करोमि यद्वो हितमद्य देवाः स्वं वापि देहं त्वहमुत्सृजामि
तानेवमुक्त्वा द्विपदां वरिष्ठः प्राणांस्ततोऽसौ सहसोत्ससर्ज। सुरास्तदस्थीनि सवासवास्ते यथोपयोगं जगृहुः स्म तस्य
प्रहृष्टरूपाश्च जयाय देवास्त्वष्टारमासाद्य तमर्थमूचुः। त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात्
चकार वज्रं भृशमुग्रवीर्यं कृत्वा च शस्त्रं तमुवाच हृष्टः। अनेन शस्त्रप्रवरेण देव भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रं
ततो हतारिः सगणः सुखं त्वं प्रशाधि कृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः। त्वष्ट्रा तथोक्तस्तु पुरंदरश्च वज्रं प्रहृष्टः प्रयतो ह्यगृह्णात्
ततः स वज्रेणयुतो दैवतैरभिपूजितः। आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी
कालकेयैर्महाकायैस्समंतादभिरक्षितं। समुद्यत प्रहरणैः सशृंगैरिव पर्वतैः
ततो युद्धं समभवद्देवानां सह दानवैः। मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत्
उद्यतैः प्रतिसृष्टानां खड्गानां वीरबाहुभिः। आसीत्सुतुमुलः शब्दः शरीरैरभिपाटितैः
शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यंतरिक्षान्महीतलं। तालैरिव महीपाल वृतं तैरेव दृश्यते
ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः। त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इव द्रुमाः
तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम्। न शेकुः सहिताः सोढुं भग्नास्ते प्राद्रवन्भयात्
तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः। वृत्रं च वर्द्धमानं तु कश्मलं महदाविशत्
तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः। स्वतेजो व्यदधाच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन्
विष्णुनाप्यायितं शक्रं दृष्ट्वादे वगणास्तदा। सर्वे तेजस्समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः
स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह। ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत
ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तं ननाद वृत्रस्सुमहानि नादम्। तस्य प्रणादेन धरा दिशश्च खं द्यौर्नगाश्चेति चचाल सर्वं
ततो महेंद्रः परमाभितप्तः श्रुत्वा रवं घोरतरं महांतम्। भयेन मग्नस्त्वरितं मुमोच वज्रं महान्तं खलु तस्य शीर्षे
स शक्रवज्राभिहतः पपात महास्वनः कांचनमाल्यधारी। यथा महाशैलवरः पुरस्तात्स मंदरो विष्णुकरात्प्रमुक्तः
तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुं। वज्रं च मेने स्वकरात्प्रमुक्तं वृत्रं भयाच्चैव हतं न पश्यति
सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टाः सहर्षयश्चैनमथो स्तुवंति। शेषांश्च दैत्यांस्त्वरितं समेत्य जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्
ते वध्यमानास्त्रिदशैस्तदानीं महासुरा वायुसमानवेगाः। समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयम्
झषाकुलं रत्नसमाकुलं च तदा स्म मंत्रं सहिताः प्रचक्रुः। तत्र स्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञास्तांस्तानुपायान्परिचिंतयंतः
भयार्दिता देवनिकायतप्तास्त्रैलोक्यनाशाय मतिं प्रचक्रुः। तेषां तु तत्र क्षयकालयोगाद्घोरामतिश्चिंतयतां बभूव१०० 1.19.
ये संति विद्यातपसोपपन्नास्तेषां विनाशः प्रथमं च कार्यः। लोकाश्च सर्वे तपसा ध्रियंते तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय
ये संति केचिद्धि वसुंधरायां तपस्विनो धर्मविदश्च तज्ज्ञाः। तेषां वधश्चक्रियतां हि क्षिप्रं तेषु प्रणष्टेषु जगद्विनष्टम्
एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः। दुर्गंसमाश्रित्य महोर्मिमंतं रत्नाकरं वारुणमालयं स्म
समुद्रं ते समासाद्य वारुणं त्वंभसां निधिं। कालेयास्समपद्यंत त्रैलोक्यस्य विनाशने
ते रात्रौ समभिक्रुद्धा बभक्षुस्तांस्तदा मुनीन्। आश्रमेषु च ये संति पुण्येष्वायतनेषु च
वसिष्ठस्याश्रमे विप्रा भक्षितास्तैर्दुरात्मभिः। अशीतिः शतमष्टौ च वने चान्ये तपस्विनः