सत्येन गौः क्षीरधारां प्रमुंचति हविः प्रियाम्। स वै धन्यतमो गोपो यस्त्वत्क्षीरेण जीवति
भूमिप्रदेशा धन्यास्ते सतृणा वीरुधः शुभे। ते धन्याश्च कृतार्थाश्च तैरेव सुकृतं कृतम्
तैराप्तं जन्मनः सारं ये पिबंति पयस्तव। मृगेंद्रः प्रत्ययं गत्वा विस्मयं परमं गतः
प्रत्यादेशोऽयमस्माकं सत्यं देवैः प्रदर्शितः। सत्यमिष्टं गवां दृष्ट्वा न मे वाञ्छास्ति जीवितुम्
तत्करिष्याम्यहं कर्म येन मुच्येय किल्बिषात्। मया जीवसहस्राणि भक्षितानि शतानि च
गतिं कामिह गच्छामि दृष्ट्वा गोः सत्यमीदृशम्। अहं पापो दुराचारो नृशंसो जीवघातकः
कांस्तु लोकान्गमिष्यामि कृत्वा कर्म सुदारुणम्। गमिष्ये पुण्यतीर्थानि करिष्ये पापशोधनम्
पतिष्ये गिरिमारुह्य प्रवेक्ष्ये वा हुताशनम्। धेनोऽद्य यन्मया कार्यं तपः पापाद्विशुद्धये
तदादिशस्व संक्षेपान्न कालो विस्तरस्य तु। धेनुरुवाच। तपः कृते प्रशंसंति त्रेतायां ज्ञानमेव च
द्वापरे यज्ञमित्याहुर्दानमेकं कलौ युगे। सर्वेषामेव दानानामिदमेवैकमुत्तमम्
अभयं सर्वभूतानां नास्ति दानमतः परम्। चराचराणां भूतानामभयं यः प्रयच्छति
स च सर्वभयान्मुक्तः परं ब्रह्माधिगच्छति। नास्त्यहिंसा समं दानं नास्त्यहिंसा समं तपः
यथा हस्तिपदेष्वन्यत्पदं सर्वं प्रलीयते। सर्वे धर्मास्तथा व्याघ्र प्रलीयंते ह्यहिंसया
योगवृक्षस्य छाया या तापत्रयविनाशिनी। धर्मज्ञाने च पुष्पाणि स्वर्गमोक्षौ फलानि च
दुःखत्रयाभितप्तस्य छाया योगतरोः स्मृता। न बाध्यते पुनर्दुःखैः प्राप्य निर्वाणमुत्तमम्
इत्येतत्परमं श्रेयः कीर्तितं ते समासतः। ज्ञातं चैव त्वया सर्वं केवलं मां तु पृच्छसि
द्वीप्युवाच। अहं मृग्या पुरा शप्तो व्याघ्ररूपेण संस्थितः। ततः प्राणिवधात्सर्वमशेषं मम विस्मृतम्
त्वत्संपर्कोपदेशाभ्यां संजातं स्मरणं पुनः। त्वं चाप्यनेन सत्येन गमिष्यसि परां गतिं
तदहं त्वां पुनः पृच्छे प्रश्नमेकं हृदि स्थितम्। साग्रं वर्षशतं जातं चिंतयानस्य मे शुभे
भवत्या भाग्ययोगेन कदाचित्स्वर्गशोभने। कृतं धर्मस्य संस्थानं सतां मार्गे प्रतिष्ठितम्
किं तेऽभिधानं कल्याणि ब्रूहि मेऽज्ञस्य सुव्रते। नंदोवाच। मम नंदेति संज्ञा तु कृता नंदेन स्वामिना
सांप्रतं भक्षयामीति ह्यतिष्ठः केन हेतुना। नंदेति श्रुत्वा तन्नाम मुक्तशापः प्रभंजनः४५० 1.18.
पुनर्नृपत्वमापन्नो बलरूपसमन्वितः। एतस्मिन्नंतरे धर्मस्तां ज्ञात्वा सत्यवादिनीम्
द्रष्टुं समागतस्तत्र प्राब्रवीच्च पयस्विनीम्। तव सत्यव्रताद्धृष्टो धर्मोहमिह चागतः
नंदे वृणीष्व भद्रं ते वरं वरतमं हि यत्। एवमुक्ता हि सा देवी नंदा तं प्रार्थयद्वरम्
तवानुभावात्ससुता गच्छामि पदमुत्तमम्। भवेदिदं शुभं तीर्थं मुनीनां धर्मदायकम्
मन्नाम्ना च सरिदियं नंदा नाम सरस्वती। वरप्रदानाद्देवेश तदेतत्प्रार्थितं मया
पुलस्त्य उवाच। सा तत्क्षणाद्गता देवी स्थानं सत्यवतां शुभम्। प्रभंजनोपि तद्राज्यं संप्राप्तः प्रागुपार्जितम्
नंदा येन गता स्वर्गं नंदां प्राप्य सरस्वतीम्। तेनाख्यया बुधैस्तस्याः प्रोक्ता नंदा सरस्वती
सरस्वती पुनस्तस्माद्वनात्खर्जूरसंज्ञितात्। दक्षिणेन पुनर्याता प्लावयंती धरातलम्