ये च वै ब्राह्मणश्रेष्ठास्तेषामास्ये दिवौकसः। भुञ्जते च हविः क्षिप्रं कव्यं चैवपितामहाः
यूयं हि धारणे शक्तास्त्रैलोक्यस्य न संशयः। प्राणायामेन चैकेन सर्वे पूता भविष्यथ
विशेषात्पुष्करे स्नात्वा मां जप्त्वा वेदमातरं। प्रतिग्रहकृतान्दोषान्न प्राप्स्यथ द्विजोतमाः
पुष्करे चान्नदानेन प्रीताः स्युः सर्वदेवताः। एकस्मिन्भोजिते विप्रेकोट्याः फलमवाप्स्यते
ब्रह्महत्यादिपापानि दुष्कृतानि कृतानि च। करिष्यंति नरास्सर्वे दत्वा युष्मत्करे धनम्
मदीयेन तु जाप्येन पूजनीयस्त्रिभिः कृतैः। ब्रह्महत्यासमं पापं तत्क्षणादेव नश्यति
दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन च पुरा कृतं। त्रियुगेन सहस्रेण गायत्री हन्ति किल्बिषं
एवं ज्ञात्वा सदा पूता जाप्ये तु मम वै कृते। भविष्यध्वं न संदेहो नात्र कार्या विचारणा
प्रणवेन त्रिमात्रेण सार्द्धंजप्त्वा विशेषतः। पूताः सर्वे न संदेहो जप्त्वामां शिरसा सह
अष्टाक्षरा स्थिता चाहं जगद्व्याप्तं मया त्त्विदं। माताहं सर्ववेदानां पदैः सर्वेरलंकृता
जप्त्वा मां भक्तितः सिद्धिं यास्यंति द्विजसत्तमाः। प्राधान्यं मम जाप्येन सर्वेषां वो भविष्यति
गायत्रीसारमात्रोपि वरं विप्रः सुसंयतः। नायंत्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी
यस्माद्विप्रेषु सावित्र्या शापो दत्तःसदस्यथ। अत्र दत्तं हुतं चापि सर्वमक्षयकारकम्
दत्तो वरो मया तेन युष्माकं द्विजसत्तमाः। अग्निहोत्रपरा विप्रास्त्रिकालं होमदायिनः
स्वर्गं ते तु गमिष्यंति सैकविंशतिभिः कुलैः। एवं शक्रस्य विष्णोश्च रुद्रस्य पावकस्य च
ब्रह्मणो ब्राह्मणानां च गायत्रीवरमुत्तमम्। तस्मिन्वै पुष्करे दत्त्वा ब्रह्मणःपार्श्वगाऽभवत्
चारणैस्तु तदाऽऽख्यातं लक्ष्म्या वै शापकारणम्। युवतीनाञ्च सर्वासां शापाञ्ज्ञात्वापृथक्पृथक्
लक्ष्म्याश्चैव वरं प्रादाद्गायत्री ब्रह्मणः प्रिया। अकुत्सितान्सदा सर्वान्कुर्वन्ती धनशोभना
शोभिष्यसे न संदेहः सर्वेभ्यः प्रीतिदायिनी। ये त्वया वीक्षिताःपुत्रि सर्वेते पुण्यभोजनाः
परित्यक्तास्त्वया ये तु सर्वे ते दुःखभागिनः। तेषां जातिः कुलं शीलं धर्मश्चैव वरानने
सभायां ते च शोभंते दृश्यंते चैव पार्थिवैः। अर्थित्वं चैव तेषां तु करिष्यंति द्विजोत्तमाः
सौजन्यं तेषु कुर्वंति त्वं नो भ्राता पिता गुरुः। बांधवोपि न संदेहो न जीवेयं त्वया विना
त्वयि दृष्टे प्रसन्ना मे दृष्टिर्भवति शोभना। मनः प्रसीदतेत्यर्थं सत्यं सत्यं वदामि ते
एवंविधानि वाक्यानि त्वद्दृष्ट्या ये निरीक्षिताः। सज्जनास्ते तु श्रोष्यंति जनानां प्रीतिदायकाः
इन्द्रत्वं नहुषः प्राप्य दृष्ट्वा त्वां याचयिष्यति। त्वद्दृष्ट्या तु हतःपापो ह्यगस्त्यवचनाद्ध्रुवम्
सर्पत्वं समनुप्राप्य प्रार्थयिष्यति तं तु सः। दर्पेणाहं विनष्टोस्मि शरणं मे मुने भव
वाक्येन तेन तस्यासौ नृपस्य भगवानृषिः। कृत्वा मनसि कारुण्यमिदं वाक्यं वदिष्यति
उत्पत्स्यते कुले राजा त्वदीये कुलनन्दनः। सर्परूपधरं दृष्ट्वा स ते शापं हि भेत्स्यति
तदा त्वं सर्पतां त्यक्त्वा पुनः स्वर्गं गमिष्यसि। अश्वमेधकृतेन त्वं भर्त्रा सह पुनर्दिवम्
प्राप्स्यसे वरदानेन मदीयेन सुलोचने। "पुलस्त्य उवाच। देवपत्न्यस्तदा सर्वास्तुष्टया परिभाषिताः